ΕΙΣΑΓΩΓΗ
ΕΙΣΑΓΩΓΗ
Αδιαμφισβήτητα το θέμα της παγκοσμιοποίησης και της αμερικανοποίησης είναι ένα φλέγον ζήτημα που απασχολεί ολόκληρη την υφήλιο, εφόσον ο αντίκτυπος της κατάστασης που καλλιεργείται αφορά κάθε κάτοικο του γαλάζιου μας πλανήτη. Στο δοκίμιο αυτό αναλύεται η παγκοσμιοποίηση που εκφράζεται με την αμερικανοποίηση, καθώς και η ευρωπαϊκοποίηση. Το κοινό στοιχείο μεταξύ τους είναι η κεφαλαιοκρατία και ο αχαλίνωτος καπιταλισμός. Αυτά συνδυάζονται με την προσπάθεια απαλοιφής των πολιτισμικών ιδιαιτεροτήτων των κρατών, την επιβολή υποκουλτούρας και την ισοπέδωση των ηθικών αξιών. Η ισοπέδωση αυτή αφορά και τους ανθρώπους τους οποίους το σύστημα θέλει πνευματικά ευνουχισμένους, ακαλλιέργητους και απλούς παρατηρητές των τεκταινόμενων. Έτσι, επικρατεί το κεφάλαιο – ιδίως των πολυεθνικών εταιριών – έναντι της δίκαιης κατανομής του πλούτου, δηλαδή κυριαρχεί η πλουτοκρατία των ολίγων και των ισχυρών. Οι συνέπειες είναι πολύ σοβαρές στην κοινωνία, το περιβάλλον και την ελευθερία της προσωπικότητας των ατόμων. Η αντιμετώπιση όσων διαμαρτύρονται ενάντια στην επιβολή του συστήματος είναι ωμή και κυνική. Επιστρατεύονται οι δυνάμεις καταστολής οι οποίες με απίστευτη βία καταστέλλουν την οποιαδήποτε συλλογική αντίδραση ανθρώπων τους οποίους σε κάθε περίπτωση το σύστημα αποκαλεί συλλήβδην αναρχικούς, κομουνιστές και τρομοκράτες.
Υπάρχουν, όμως, τρόποι αντίστασης στον Μεγάλο Αδελφό (Big Brother) και την παγκοσμιοποίηση, συνιστώσες του συστήματος που κινούνται ενάντια στην ηθική, στην ελευθερία και την αυθυπαρξία, τόσο των κρατών, όσο και της προσωπικότητας του κάθε ατόμου. Οι τρόποι αντίστασης είναι πολλαπλοί και αναλύονται στο σύγγραμμα αυτό. Ο κυριότερος είναι η ενεργοποίηση των πολιτών, ατομική και μαζική, γεγονός που μπορεί να γίνει μέσω της εμφύσησης ηθικών αξιών και προτύπων που συνάγουν με την ατομική και κοινωνική ανέλιξη. Τα δυο τελευταία είναι αλληλένδετα, κατά τον Αριστοτέλη.
Καλούνται οι φορείς κοινωνικοποίησης – ιδίως η εκπαίδευση – για την καλλιέργεια και αγωγή των πολιτών, λαμβάνοντας ηθικοπλαστικό ρόλο. Στο σημείο αυτό εισάγεται η ανάγκη της επιστροφής στις ηθικές αξίες, τα πρότυπα και τα ιδανικά της ελληνικής κουλτούρας. Δυστυχώς, τα κείμενα της ελληνικής γραμματείας είναι άγνωστα, ή διδάσκονται ελλιπέστατα στα σχολεία και στα πανεπιστήμια σχεδόν όλων των κρατών, ακόμα και στα ελληνικά. Είναι απογοητευτική η άγνοια εκατομμυρίων πολιτών της γης για τον ελληνικό πολιτισμό. Έτσι, καθίσταται απαραίτητος ένας νέος διαφωτισμός με επιστροφή στις αρετές του ελληνικού πολιτισμού. Μόνον που τώρα ο διαφωτισμός αυτός πρέπει να είναι οικουμενικός και όχι μονάχα ευρωπαϊκός. Επίσης, δεν είναι μόνον αντικείμενο της εκπαιδευτικής πολιτικής των κρατών, μιας και η εκπαίδευση είναι κατευθυνόμενη από το σύστημα, αλλά και μέλημα των πολιτών να ανατρέξουν στην ελληνική γραμματεία και γενικότερα να γνωρίσουν τον ελληνικό πολιτισμό σε όλες τις εκφάνσεις του. Φυσικά, χρειάζεται κριτική προσέγγιση ορισμένων βιβλίων και απόψεων από μη Έλληνες συγγραφείς, διανοουμένους και καθηγητές.
