ΠΑΓΚΟΣΜΙΟΠΟΙΗΣΗ ΚΑΙ ΑΜΕΡΙΚΑΝΟΠΟΙΗΣΗ
Η ΕΛΛΗΝΙΚΗ ΑΠΑΝΤΗΣΗ

ΚΕΦ (Η)

Η ΑΝΤΙΜΕΤΩΠΙΣΗ ΤΗΣ ΠΑΓΚΟΣΜΙΟΠΟΙΗΣΗΣ
ΑΠΟ ΤΗΝ ΚΟΙΝΩΝΙΑ

Την θωράκιση του ατόμου ενάντια στην παγκοσμιοποίηση καλούνται να αναλάβουν οι φορείς κοινωνικοποίησης. Συγκεκριμένα, η οικογένεια, το εκπαιδευτικό σύστημα και η εκκλησία καλούνται να οπλίσουν πολιτιστικά τους ανθρώπους, ώστε να αντιταχθούν στη σαρωτική λαίλαπα της παγκοσμιοποίησης. Όμως, το εκπαιδευτικό σύστημα ελέγχεται από τα κράτη και σε πολλές χώρες από ιδιωτικές κερδοσκοπικές εταιρίες. Εξάλλου, αναφέρθηκε ότι το εκπαιδευτικό σύστημα, σε όλες τις χώρες, αποσκοπεί στην παραγωγή εξειδικευμένων τεχνικών και επιστημόνων και όχι στην προσφορά ολοκληρωμένης παιδείας. Επίσης, στα περισσότερα κράτη η εκκλησία επηρεάζει και επηρεάζεται από το κράτος. Αλλά και να μην επηρεαζόταν οι περισσότεροι άνθρωποι, τουλάχιστον στον Δυτικό κόσμο, είναι άθεοι και αυτό είναι τεράστιο λάθος, γιατί η ψυχολογία του ανθρώπου χρειάζεται κάποιον θεό που θα τον απαλλάξει από την αγωνιά του θανάτου και θα του μεταδώσει τις άξιες που προάγουν τις καλές σχέσεις με τους συνανθρώπους του.

Άλλωστε, δεν είναι τυχαίο πως όλες οι θρησκείες προβάλλουν μια ηθική που διευκολύνει τις ανθρώπινες σχέσεις. Ο κόσμος δυστυχώς έχει συγχύσει την έννοια εκκλησία που σημαίνει κλήρος και λαός, με τους ιερείς. Οι τελευταίοι μπορεί –ορισμένοι – να προκαλούν με την φιλοχρηματία και την υποκρισία τους, όμως αυτό δεν θα πρέπει να γενικεύεται προς όλους τους ιερωμένους. Εξάλλου, εκκλησία είμαστε όλοι και ο καθένας καλείται να αποδείξει έμπρακτα αν ακολουθεί την ηθική της θρησκείας του. Η αδυναμία της εκκλησίας (ως κλήρος) και της εκπαίδευσης να εμφυσήσουν στους νέους ηθικές και πνευματικές αξίες, δημιούργησε γονείς που δεν έχουν ηθικοπνευματική παιδεία, ώστε να την προσφέρουν στα παιδιά τους. Εξάλλου, οι περισσότεροι γονείς ουσιαστικά δεν γνωρίζουν πώς να τα μεγαλώσουν. Για το θέμα αυτό χρειάζεται να ενημερωθούν από βιβλία έγκριτων επιστημόνων όπως ψυχίατρων και ψυχολόγων, ώστε να μην είναι αδιάφοροι και καταπιεστικοί ή αντιθέτως υπερπροστατευτικοί προς τα τέκνα τους και να τα αλλοτριώνουν δημιουργώντας τους ψυχολογικά προβλήματα. Δεν είναι επί του παρόντος να αναλυθεί, αλλά είναι γεγονός ότι τα περισσότερα κοινωνικά προβλήματα ξεκινούν από κάποια προβληματική οικογένεια …

Είναι γεγονός ότι αν οι φορείς κοινωνικοποίησης – ιδίως η οικογένεια – λειτουργούσαν σωστά, τότε ελάχιστοι άνθρωποι θα είχαν ψυχολογικά προβλήματα και τα συμπτώματα βίας και εγκληματικότητας θα ήταν πάλι ελάχιστα. Επίσης, αν η παιδεία είχε θωρακίσει τους νέους με αξίες και ιδανικά, τότε θα ήταν αδύνατη η αλλοτρίωσή τους από την σαρωτική παγκοσμιοποίηση. Ποία είναι τα ιδανικά που προσφέρει η εκπαίδευση στους νέους σήμερα; Από το νηπιαγωγείο τα παιδιά μαθαίνουν να υπακούουν στην εξουσία του σχολείου και κατ’ επέκτασιν του κράτους. Οι μοναδικές ``αρετές΄΄ που προσφέρει η εκπαίδευση είναι ο άγριος ανταγωνισμός μεταξύ των μαθητών για τους ηλίθιους βαθμούς (θυμηθείτε ότι τον Αϊνστάιν και τον Έντισον το εκπαιδευτικό σύστημα τους χαρακτήρισε ανεπίδεκτους μαθήσεως), κάποιες στείρες γνώσεις και στο πανεπιστήμιο απλώς εξειδικευμένες γνώσεις. Η εκπαίδευση, επίσης, προάγει την μονομανία των μαθητών να γίνουν τέλειοι μαθητές με σκοπό, όχι την ηθικοπνευματική τους παιδεία, αλλά την εξασφάλιση της μελλοντικής τους καριέρας που θα τους αποδώσει πολλά χρήματα. Δηλαδή, η εκπαίδευση είναι συνδεδεμένη άρρηκτα με το επάγγελμα …

Το χειρότερο με την εκπαίδευση είναι πως δεν διδάσκει τους νέους να αμφισβητούν και να αμφιβάλλουν για τα πάντα, ακόμα και για τους ιδίους τους δασκάλους και καθηγητές τους. Αλλά πώς να γίνει αυτό, όταν στα πανεπιστήμια τα μαθήματα γίνονται με το γελοίο σύστημα των διαλέξεων – μονολόγων και δεν υπάρχει ο διάλογος. Αλλά και όταν υπάρχει διάλογος, σπάνια οι δάσκαλοι και οι καθηγηταί ανέχονται την αμφισβήτηση και την αμφιβολία των μαθητών τους και απαντούν σε αυτήν …Θα μπορούσε, ανόητα, κάποιος να αναφέρει ότι υπάρχει διάλογος στο εκπαιδευτικό σύστημα των ΗΠΑ. Όμως, εκεί οι μαθητές είναι πλήρως βουτηγμένοι στα βρώμικα νερά του συστήματος και δεν έχουν μάθει να αμφισβητούν. Από τα γεννοφάσκια τους μαθαίνουν να λένε το: – ``Yes sir΄΄ και να εμπιστεύονται το σύστημα. Από την άλλη, πολλοί μαθητές είναι μέλη συμμοριών, άλλοι παίρνουν ναρκωτικά και άλλοι είναι παντελώς αδιάφοροι για το σχολείο. Γενικά το εκπαιδευτικό σύστημα των ΗΠΑ είναι σαθρό και εμπορευματοποιημένο στις ανώτερες βαθμίδες του. Ομοίως, το εκπαιδευτικό σύστημα της Ελλάδος και όλων κυριολεκτικά των κρατών είναι σαθρό.

Το θέμα δεν είναι κάποιοι σπασίκλες ή αντιδραστικά στοιχεία να κάνουν διάλογο με τον καθηγητή του σχολείου ή πανεπιστημίου. Το θέμα είναι όλοι οι μαθητές να αισθάνονται το σχολείο ως ιερό χώρο, σαν εκκλησία, και αυτό είναι μέλημα των καθηγητών. Συνάμα, όλοι οι μαθητές πρέπει να μάθουν να αμφιβάλλουν, να αμφισβητούν και να διαλέγονται με τον καθηγητή. Μόνον έτσι το εκπαιδευτικό σύστημα εξυπηρετεί την δημοκρατία και όχι το σύστημα. Όμως, όταν στο εκπαιδευτικό σύστημα σε κάθε μάθημα υπάρχει ένας καθηγητής, αυτή η εξουσία του ενός είναι από μόνη της δεσποτική. Στα επιστημονικά συνέδρια οι ομιλίες γίνονται από έναν ομιλητή; Τελικά, είναι δύσκολο οι – ελεγχόμενοι από το σύστημα – φορείς κοινωνικοποίησης να προάγουν ουσιαστική παιδεία και να γαλουχήσουν τους νέους με άξιες και ιδανικά, ώστε να εναντιωθούν στην αλλοίωση της πολιτιστικής τους ταυτότητος και την ισοπέδωση των προσωπικών τους δικαιωμάτων. Γι’ αυτό, λοιπόν, στο βιβλίο αυτό προτείνονται τα αθάνατα ιδανικά του ελληνικού πολιτισμού, ώστε οι φορείς κοινωνικοποίησης να έχουν κάποιο πρότυπο και να μην ελέγχονται από την εξουσία.

Σχετικά με την αύξηση του πληθυσμού που αναλύθηκε σε άλλο κεφάλαιο, είναι εμφανές ότι αποτελεί κίνδυνο και για την δημοκρατία, μιας και η μαζοποίηση είναι το καλύτερο έδαφος για την χειραγώγηση του λαού από τα ΜΜΕ και το διαδίκτυο.Εξάλλου, ο κόσμος δεν έχει την ευρύτερη παιδεία για να ψάξει που βρίσκεται η αλήθεια. Ο υπερπληθυσμός προάγει, επίσης, την εξουδετέρωση της προσωπικότητας του ανθρώπου που γίνεται ένα νούμερο. Επιπρόσθετα, καταστρέφει την συνοχή των ανθρωπίνων σχέσεων και σχετίζεται άμεσα με την ανομία, τον ρατσισμό και την εγκληματικότητα. Άρα, στις φτωχές χώρες χρειάζεται αντιμετώπιση του υπερπληθυσμού με έλεγχο των γεννήσεων. Αλλά και στις πλούσιες χώρες χρειάζεται έλεγχος της μετανάστευσης και η οικονομική βοήθεια προς τις άπορες χώρες, ώστε να χτυπηθεί η ρίζα της μετανάστευσης. Η μετανάστευση σε άλλα κράτη, όταν γίνεται αλόγιστα, προάγει τον ρατσισμό, την ξενοφοβία, την ανεργία (όχι τόσο όσο λέγεται) και την πολιτισμική αλλοίωση της ταυτότητας των λαών. Γιατί, όμως, οι πολίτες των φτωχών ή /και αυταρχικών κρατών μεταναστεύουν στα πιο εύπορα κράτη; Δεν μπορούν συλλογικά να αντιδράσουν στο αυταρχικό τους καθεστώς και να αναμορφώσουν τη χώρα τους; Η μετανάστευση και γενικά η φυγή αντί για τη μάχη είναι πάντα η εύκολη λύση …

Στη λαίλαπα της παγκοσμιοποίησης προτείνεται ως μοναδική απάντηση ο κοσμοπολιτισμός που πρώτοι οι Έλληνες στα ελληνιστικά χρόνια εισήγαγαν. Βέβαια αυτό φαντάζει ρομαντικό,αλλά ακόμα και σήμερα υπάρχουν φαινόμενα ρατσισμού και θρησκευτικού φανατισμού. Ποία είναι η λύση στα προβλήματα των καιρών μας που δημιουργεί η παγκοσμιοποίηση; Η ιδανική λύση είναι ο κοσμοπολιτισμός και ο οικουμενισμός. Όμως, επειδή το ανθρώπινο γένος είναι εξαιρετικά ανώριμο, αυτά προτείνονται ως λύση για το ανθρώπινο γένος που θα διαδεχθεί το υπάρχον. Αυτό, γιατί είναι σχεδόν σίγουρο ότι το ανθρώπινο γένος θα εξαφανιστεί με έναν σύγχρονο κατακλυσμό: κάποιον πόλεμο ή την καταστροφή του περιβάλλοντος που θα καταστήσει τη γη μη βιώσιμη. Αυτή θα είναι η θεία δική (Δευτέρα Παρουσία το λενε μερικοί) για τα ανθρώπινα εγκλήματα για τα οποία ο κάθε κάτοικος της γης επιτρέπει να διαπράττονται με την ανοχή του, την αδιαφορία για την παιδεία του και την ενασχόληση με πολιτικά πράγματα και την μη διαμαρτυρία του.

Ο κοσμοπολιτισμός, ως προτεινόμενη απάντηση στην παγκοσμιοποίηση, θα απομακρύνει κάθε φαινόμενο αμερικανοποίησης και ευρωπαϊκοποίησης. Τα κράτη θα συνεργάζονται στα γράμματα και τις επιστήμες, διαφορετικές κουλτούρες θα έλθουν σε επαφή και γόνιμο διάλογο (όχι με την επιβολή κάποιας κουλτούρας όπως της αμερικάνικης υποκουλτούρας). Η πολιτιστική επαφή θα γίνει με όλα τα κράτη, από την Αργεντινή ως τις Φιλιππίνες. Όλες οι χώρες έχουν να επιδείξουν πολιτισμό, ακόμα και οι θεωρούμενες από τους ισχυρούς ως υποανάπτυκτες. Η πολιτιστική επαφή των λαών μπορεί να γίνει με διεθνή φεστιβάλ και εκθέσεις, τουριστικά και εκπαιδευτικά ταξίδια και διάλογο μεσώ του σημερινού αμερικανοποιημένου διαδικτύου. Μπορούν να δημιουργηθούν και πολιτιστικά πάρκα με περίπτερα και έργα τέχνης από όλο τον πλανήτη, όχι φυσικά σαν τα κακόγουστα και κιτς ``theme parks΄΄ κάποιων κρατών που έχουν πυραμίδες και ένα σωρό κακέκτυπα γνησίων έργων τέχνης.

Στο θέμα του τουρισμού, επαφίεται στο κάθε κράτος να διαθέτει στους τουρίστες – από τη στιγμή που αφικνούνται στο αεροδρόμιο – χάρτες της χώρας και βιβλίο με την ιστορία της. Επίσης, μπορούν να τους δίνουν έντυπα φυλλάδια που να αναφέρονται σε αρχαιολογικά μνημεία, πολιτιστικές εκδηλώσεις, μουσεία, θέατρα, ξενοδοχεία, κέντρα αναψυχής κτλ. Και όλα τα παραπάνω πρέπει να είναι δωρεάν και σε όλες τις γλώσσες. Στα αρχαιολογικά μουσεία χρειάζεται να υπάρχουν, πέρα από τους απλούς και ενίοτε απλοϊκούς ξεναγούς των τουριστικών γραφείων, ειδικοί επιστήμονες που να εξηγούν στους επισκέπτες τι είναι αυτά που βλέπουν – με απλά λόγια. Φυσικά, σε όλα τα μουσεία χρειάζεται η σύγχρονη τεχνολογία όπως βιντεοπροβολές και τα προγράμματα εικονικής πραγματικότητας (virtual reality). Στην Ελλάδα πρέπει να αναστηλωθούν όλα τα κατεστραμμένα αρχαία μνημεία και πρέπει να δημιουργηθούν αντίγραφα των αρχαίων έργων τέχνης, ιδίως των ναών και των αγαλμάτων, που να εκτίθενται στο κοινό. Θα μπορούσε να δημιουργηθεί και μια περιοχή με αντίγραφα, κάτι σαν τα theme parks άλλων κρατών. Έτσι, οι τουρίστες και οι ντόπιοι δεν θα βλέπουν ερείπια ναών και ακρωτηριασμένα αγάλματα, αλλά θα βλέπουν αντίγραφα των γνήσιων ελληνικών έργων τέχνης και έτσι θα έχουν μια πιο ρεαλιστική και εντυπωσιακή εικόνα σχετικά με τον αρχαίο ελληνικό πολιτισμό. Επίσης, θα μπορούσε να γίνει αναβίωση των πανελληνίων αγώνων (Ολύμπια, Ίσθμια, Πύθια, Νέμεα), με τον τρόπο που ετελούντο στην αρχαία Ελλάδα. Παράλληλα, θα μπορούσαν να γίνουν και θεατρικές παραστάσεις στα πρότυπα των αρχαίων ελληνικών (αυτές της Επιδαύρου είναι κακέκτυπα και κιτς θεάματα, κατά τον γράφοντα).

Παράλληλα, στα μουσεία πρέπει να παρέχονται δωρεάν βιβλία που να περιέχουν και εικόνες, καθώς και CD/DVD ROM – σε όλες τις γλώσσες – που να αναφέρονται στον πολιτισμό του κράτους, με όσο το δυνατόν πιο απλά λόγια. Είναι απαράδεκτο να υπάρχουν δυσνόητα βιβλία στα μουσεία και τα περισσότερα να είναι στην αγγλική, στην γαλλική και στην γερμανική γλώσσα. Γιατί να μην υπάρχουν στην αραβική ή κινέζικη γλώσσα; Τα κράτη πρέπει, επίσης, να χρηματοδοτήσουν και πολιτιστικές επισκέψεις – σε συνεργασία με τουριστικά γραφεία – ανθρώπων – ιδίως νέων – από όλα τα κράτη, καθώς και να δημιουργήσουν τον θεσμό της φιλοξενίας τουριστών σε ειδικά κέντρα, παραδοσιακές οικίες ή οικίες ντόπιων που δέχονται να τους φιλοξενήσουν για λίγες εβδομάδες και να τους εμφυσήσουν τον πολιτισμό της χώρας.

Επί του παρόντος, τα παραπάνω φαντάζουν ρομαντικά. Σήμερα είναι απαραίτητη η έμπρακτη εναντίωση στην παγκοσμιοποίηση και το δίκαιο του ισχυροτέρου – σε οποίον πολιτικό χώρο και αν ανήκει.Τα μαζικά κινήματα αντίδρασης ξεκίνησαν την δεκαετία του 1960 με τις διαδηλώσεις ενάντια στον πόλεμο των ΗΠΑ με το Βιετνάμ. Πάντως,δεν γνωρίζω αν διαδήλωσε κανένας, τότε, για την Αυστραλία που βοήθησε τις ΗΠΑ … Τα μαζικά κινήματα αντίδρασης αναγεννήθηκαν αργότερα, με την συνδιάσκεψη του Σιάτλ το 1999. Έκτοτε, συνεχίζονται σε κάθε συνάντηση των ισχυρών κρατών του πλανήτη και σε κάθε συνδιάσκεψη του Διεθνούς Νομισματικού Ταμείου, της Παγκόσμιας Τράπεζας και του Παγκοσμίου Οργανισμού Εμπορίου. Στο Σιάτλ των ΗΠΑ, τον Νοέμβριο του 1999, έλαβε μέρος η συνδιάσκεψη του Παγκοσμίου Οργανισμού Εμπορίου. Εναντίον της συνδιάσκεψης αυτής συμμετείχαν δεκάδες οργανώσεις: εργατών, καταναλωτών, ακτιβιστών, φοιτητών, οικολόγων κ.α. Επίσης, διαδήλωσαν κατά της παγκοσμιοποίησης απλοί πολίτες και χιλιάδες άνεργοι.

Στο Σιάτλ διαδήλωσαν, ενάντια στις αποφάσεις των ισχυρών για την διακυβέρνηση της γης, συνολικά 25000 άτομα! Υπήρχε μάλιστα συγκεκριμένη οργάνωση που δίδασκε τους διαδηλωτές με θεατρικό τρόπο πώς να αντιδρούν στην βία της αστυνομίας, χωρίς να χρησιμοποιούν οι ίδιοι βία και να ελέγχουν την συναισθηματική τους ένταση. Συγκεκριμένα, κάποιοι παρίσταναν τους αστυνομικούς και οι υπόλοιποι μάθαιναν να μην απαντάνε με βία στην βία των αστυνομικών. Κάτι σαν τον Γκάντι! Δηλαδή μαθήματα κοσμίας διαδήλωσης!!! Αυτό, φυσικά, μόνο στις ΗΠΑ μπορούσε να γίνει. Άλλωστε, κάθε σχιζοφρένεια ξεκινάει από εκεί! Τελικά, οι διαδηλωτές, στη χώρα της ``ελευθερίας΄΄ και της ``δημοκρατίας΄΄ αντιμετωπίστηκαν βιαία από την αστυνομία.

Τα όργανα της τάξης, για να διαλύσουν τους διαδηλωτές, χρησιμοποίησαν: ειδικά σκληρά κλομπ (είχαν κάνει ειδική παραγγελία για την συγκεκριμένη περίπτωση), δακρυγόνα και χημικά αέρια που απαγορεύονται από τη σύμβαση της Γενεύης (67), σπρέι με πιπέρι (γνωστό βασανιστικό μέσο καταστολής στις ΗΠΑ) σφαίρες από καουτσούκ και αντλίες νερού. Η αστυνομία αντιμετώπισε τους διαδηλωτές με απίστευτη βία και έγιναν δεκάδες συλλήψεις. Εξάλλου, στις ΗΠΑ πάντα αυτή ήταν και είναι η αντιμετώπιση των διαδηλωτών, όταν δεν διαδηλώνουν σαν ηλίθιοι με πλακάτ στο …πεζοδρόμιο. Και το τραγικό είναι ότι αυτή είναι η αντιμετώπιση των διαδηλωτών σε όλες τις χώρες της γης. Επί τη ευκαιρία, υπάρχουν και νέα μέσα καταστολής από την αστυνομία όπως ηλεκτροσόκ που παραλύει τον διαδηλωτή (ιατρικά υπάρχει πάντα ο κίνδυνος καρδιακής ανακοπής), όπλο που ρίχνει δίχτυ που ακινητοποιεί τον διαδηλωτή (σαν τους μονομάχους των ρωμαϊκών αρένων) και όπλο που ρίχνει ειδική ``κόλλα΄΄ στον διαδηλωτή!!! Το όπλο με το ηλεκτροσόκ ήδη έχει χρησιμοποιηθεί, σε πολλές περιπτώσεις, από αστυνομικά τμήματα και φυλακές των ΗΠΑ, για τον βασανισμό των κρατουμένων.

Στο Σιάτλ, η βία του κράτους έφτασε σε τέτοιο σημείο που ο δήμαρχος της πόλης απαγόρευσε σε πεδίο 25 οικοδομικών τετραγώνων τις διαδηλώσεις και την ανάρτηση πανό. Απαγόρευσε ακόμα και να φορούν οι περαστικοί … κονκάρδες με ``αναρχικό΄΄ περιεχόμενο!!! Πολλοί από τους ηγέτες του κινήματος συνελήφθησαν και παρέμειναν κρατούμενοι στα αστυνομικά τμήματα, μαζί με δεκάδες διαδηλωτές, για 5 μέρες! Μόνον έπειτα από την αντίδραση των υπολοίπων διαδηλωτών απελευθερώθηκαν. Τελικά, έπειτα από την πίεση των διαδηλωτών οι εργασίες της συνδιάσκεψης αναβλήθηκαν. Η αναβολή αυτή τονίζεται ότι έγινε από την πίεση των διαδηλωτών και όχι από την πίεση της κοινής γνώμης … Τα ΜΜΕ των ΗΠΑ παρουσίασαν πλήρως διαστρεβλωμένα τα γεγονότα. Παρουσίασαν δικαιολογημένη την αντίδραση της αστυνομίας προς τους διαδηλωτές τους οποίους χαρακτήρισαν αναρχικούς, αριστερούς και στοιχεία που διασάλευαν την δημόσια τάξη και ασφάλεια. Τα ΜΜΕ απέκρυψαν την απίστευτη βιαιότητα της αστυνομίας, προβάλλοντας λίγες εικόνες. Ούτως ή άλλως πάντα τα ΜΜΕ των ΗΠΑ, όπως και όλων των κρατών, παρουσιάζουν χαλκευμένα τα γεγονότα και στην πραγματικότητα είναι όργανα ελέγχου των μαζών από την κρατική εξουσία.

Στις 14 Απριλίου του 2000 έγινε η συνοδός του Παγκοσμίου Οργανισμού Εμπορίου και του Διεθνούς Νομισματικού Ταμείου, στην Ουάσιγκτον. Η συνταγή ήταν πάλι η ίδια. Διαδήλωσαν 20000 άτομα ενάντια στην κερδοσκοπία των ολίγων και την καταπίεση των πολλών. Η αστυνομία απαγόρευσε την κυκλοφορία σε 90 οικοδομικά τετράγωνα από το κέντρο της Ουάσιγκτον και οι εργαζόμενοι στην περιοχή αυτή πήραν άδεια από την εργασία τους!!! Στην διαδήλωση συγκεντρώθηκαν δεκάδες οργανώσεις και ακτιβιστές από όλον τον πλανήτη. Στην Ουάσιγκτον οι διαδηλωτές ήταν καλύτερα οργανωμένοι. Είχαν εκπροσώπους που διαπραγματεύονταν με την αστυνομία και άλλους που ενημέρωναν τα ΜΜΕ. Μάλιστα, είχαν ανάμεσα στους διαδηλωτές 155 δικηγόρους (ο καθένας φορώντας πράσινο καπέλο και κονκάρδα) που κατέγραφαν με βιντεοκάμερα οποιαδήποτε βιαιότητα της αστυνομίας. Επίσης, οι οργανώσεις έκαναν πάλι τα μαθήματα διαδήλωσης – χωρίς τη χρήση βίας από μέρος των διαδηλωτών, όπως είχε γίνει και στο Σιάτλ.Η αστυνομία ζήτησε από τους διαδηλωτές να διαδηλώσουν στο πεζοδρόμιο, γιατί αλλιώς θα γινόταν βίαιη καταστολή της τυχόν διαδήλωσης στον δρόμο. Στις ΗΠΑ, δηλαδή, η διαδήλωση είναι επιτρεπτή μόνο στο πεζοδρόμιο!!! Σε λίγο καιρό παντού θα επιτρέπεται να γίνεται στο πεζοδρόμιο …

Όπως ήταν επόμενο, οι διαδηλωτές αρνήθηκαν να υπακούσουν στις διαταγές της αστυνομίας να διαδηλώσουν στο …πεζοδρόμιο. Έτσι, ξεχύθηκαν στους δρόμους της αμερικανικής πρωτεύουσας.Φυσικά, η αστυνομία απάντησε με τη χρήση βίας, δακρυγόνων, σπρέι με πιπέρι, σφαίρες από καουτσούκ και τη χρήση …τεθωρακισμένων! Συνελήφθησαν 600 άτομα! Πολλοί συλληφθέντες παρέμειναν μέχρι και 12 ώρες στις κλούβες της αστυνομίας, ενώ 2 διαδηλωτές κατήγγειλαν ότι οι αστυνομικοί τους μετέφεραν στο κελί του αστυνομικού τμήματος και για να τους ``σωφρονίσουν΄΄ τους πέρασαν χειροπέδες με τον έναν κρίκο στον καρπό και τον άλλο στον αστράγαλο!!! Τα ΜΜΕ – κατά την γνώριμη τακτική τους – διαστρέβλωσαν τα γεγονότα, προβάλλοντας την άποψη ότι δεν υπήγε λόγος να γίνει η διαδήλωση! Τελικά, οι εργασίες της συνδιάσκεψης ακυρώθηκαν, εξαιτίας της πίεσης των διαδηλωτών.

Τον Σεπτέμβριο του 2000 έγινε συνδιάσκεψη του Διεθνούς Νομισματικού Ταμείου και της Παγκόσμιας Τράπεζας στην Πράγα. Για μια ακόμη φορά έγιναν διαδηλώσεις και συγκρούσεις με τις δυνάμεις καταστολής που επέδειξαν βιαιότητα. Όλα αυτά, όχι στις ΗΠΑ, αλλά στην ευρωπαϊκή Τσεχία … Και πάλι η συνδιάσκεψη ματαιώθηκε.Τον Ιανουάριο του 2001 έγινε στην Βραζιλία το παγκόσμιο κοινωνικό φόρουμ κατά της παγκοσμιοποίησης. Στην συνάντηση αυτή συμμετείχαν οργανώσεις από όλη την υφήλιο.Το φόρουμ δεν έγινε χωρίς έμπρακτη διαμαρτυρία. Συγκεκριμένα οι διαδηλωτές κατέστρεψαν 40 στρέμματα καλλιεργειών μεταλλαγμένης σόγιας. Τον Απρίλιο του 2001 έγινε στο Κεμπέκ του Καναδά η συνοδός του Παγκοσμίου Οργανισμού Εμπορίου. Και εκεί έγιναν διαδηλώσεις που κατεστάλησαν με την βία και τα δακρυγόνα των καναδικών δυνάμεων καταστολής. Στο Κεμπέκ κινητοποιήθηκαν 7000 αστυνομικοί και έγιναν δεκάδες συλλήψεις.Ο Καναδάς, όπως η Αγγλία και η Αυστραλία, έχουν μικρή διαφορά με τις ΗΠΑ …

Τον Ιούνιο του 2001 η συνοδός έγινε στο Γκέτεμποργκ της πολιτισμένης, κατ’ όνομα μόνον, Σουηδίας. Πάλι έγινε το ίδιο σκηνικό, με τις διαδηλώσεις, την αστυνομική βία και τις συλλήψεις. Οι δημοσιογράφοι ανέφεραν έναν διαδηλωτή νεκρό, κάτι που δεν επιβεβαίωσαν οι αρχές. Εντούτοις, η τηλεόραση μετέδωσε την εικόνα κάποιου αστυνομικού που πυροβόλησε με αληθινή σφαίρα έναν διαδηλωτή, χωρίς λόγο.... Γενικά η ήσυχη Σουηδική πόλη έδειξε, με τα γεγονότα αυτά, το κυνικό και φασιστικό πρόσωπο της Σουηδίας που προβάλλεται ως δήθεν το πρότυπο της δημοκρατίας (δημοκρατία με … βασιλιά). Δεν είναι, όμως, πρότυπο όταν δεν έχει ευκαιρία να το αποδείξει, όχι ως μεμονωμένη και απομονωμένη χώρα, αλλά γενικότερα. Για παράδειγμα, πότε η Σουηδία και οι άλλες Σκανδιναβικές χώρες διαμαρτυρήθηκαν για τα εγκλήματα των ΗΠΑ ή άλλων ισχυρών κρατών; Με τα γεγονότα αυτά η Σουηδία παρουσίασε τον υπολανθάνοντα φασισμό που έκρυβε. Τον φασισμό αυτό κρύβουν όλα τα κράτη όταν το σύστημα αμφισβητηθεί …

Στη Γένοβα, στις 20 Ιουλίου του 2001, έγινε η συνδιάσκεψη των 8 ισχυροτέρων κρατών της γης (μάλλον των 7 ισχυρών και της …πληγωμένης αρκούδας: της Ρωσίας).Οι ισχυροί πρόεδροι και πρωθυπουργοί της γης για να αποφύγουν τους διαδηλωτές επιβιβάσθηκαν σε ένα κρουαζιερόπλοιο έξω από τη Γένοβα! Στην πόλη συγκεντρώθηκαν χιλιάδες διαδηλωτές από την Ευρώπη και από πολλές άλλες χώρες. Οι διαδηλώσεις στην Γένοβα πνίγηκαν στην βία και στο αίμα. Είναι γεγονός ότι στην πόλη της Γένοβα οι διαδηλωτές δεν υιοθέτησαν την τακτική της μη βίας και της μη πρόκλησης των αστυνομικών, όπως έκαναν οι Αμερικανοί διαδηλωτές. Έτσι, μερικοί διαδηλωτές με βανδαλισμούς και την επίθεσή τους προς τους αστυνομικούς, έδωσαν την αφορμή στην αστυνομία να επέμβει με τρομερή βία.

Κάποιοι διαδηλωτές υποστήριξαν ότι τα επεισόδια τα προκάλεσαν οι ίδιοι οι αστυνομικοί που … μεταμφιεσμένοι σε διαδηλωτές παρακινούσαν τους άλλους σε επεισόδια! Η προβοκάτσια αυτή θα διευκόλυνε την αστυνομία που ήθελε οπωσδήποτε στην Γένοβα να δώσει ένα γέρο μάθημα προς όλους όσους αντιστρατεύονται στην παγκοσμιοποίηση. Και το μάθημα αυτό το έδωσαν με την βία και την εκτέλεση ενός νέου. Ήταν ο, μόλις 24 ετών άνεργος και άστεγος, Κάρλος Τζουλιάνι που εκτελέστηκε αναίτια από σφαίρα αστυνομικού που βρισκόταν μέσα σε τζιπ της αστυνομίας. Στη συνεχεία ο αστυνομικός πέρασε πάνω από το σώμα του νέου με το τζιπ … Η υπέρτατη αυτή κτηνωδία σόκαρε όλον τον πλανήτη. Ευτυχώς που οι διαδηλωτές είχαν φωτογραφικές και κινηματογραφικές κάμερες και δεν απεκρύφθη το γεγονός, όπως θα γινόταν στις ΗΠΑ ή αλλού. Ο Κάρλος Τζουλιάνι είχε εγκαταλείψει την οικία του πατέρα του, στη Ρώμη. Ο πατέρας του ήταν μεγαλοσυνδικαλιστής της CGIL και μάλιστα είχε μιλήσει και σε εκπομπή της τηλεόρασης. Κάποιοι είπαν ότι (εξ)υπηρετούσε τα κρατικά συμφέροντα. Μετά τον θάνατο του υιού του (τον οποίο άφηνε να ζει άστεγος στη Γένοβα), τον θυμήθηκε και παρουσιάστηκε στα τηλεοπτικά κανάλια συντετριμμένος...

Στα επεισόδια, πέρα από τον νεκρό νεαρό, τραυματίστηκαν 500 διαδηλωτές από τους οποίους οι 2 σοβαρά. Η αστυνομία μπήκε στα γραφεία του ``Κοινωνικού Φόρουμ της Γένοβα΄΄ που εκπροσωπούσαν περίπου 1000 οργανώσεις. Στα γραφεία αυτά η αστυνομία χτύπησε ανηλεώς τους παρευρισκομένους με συνέπεια 40 τραυματίες. Η αστυνομία, για να εξαφανίσει τα στοιχεία εναντίον της, κατέσχεσε όλες τις βιντεοκασέτες και τους σκληρούς δίσκους. Οι οργανώσεις είχαν στοιχεία που απεδείκνυαν ότι αστυνομικοί, προσποιούμενοι τους διαδηλωτές, παρακινούσαν τους άλλους διαδηλωτές σε βανδαλισμούς. Επίσης, είχαν ντοκουμέντα που έδειχναν την αστυνομική βία. Όλα αυτά στην Ιταλία που πριν μερικούς μήνες είχε αναδείξει για δεύτερη φορά τον δεξιό – αμφιβόλου ποιότητος για την απόκτηση των χρημάτων του – μεγιστάνα των ΜΜΕ, αξιότιμο κύριο Σίλβιο Μπερλουσκόνι. Και αυτό έγινε σε μια χώρα που χωρίζεται στην εύπορη Βόρεια και την φτωχή Νότιο Ιταλία … Τα ΜΜΕ της Ιταλίας παρουσιάζουν συνεχώς ανόητα σόου. Γιατί αντί των σόου δεν δείχνουν εικόνες από την εξαθλιωμένη Νότια Ιταλία;

Οι κάτοικοι της χώρας αυτής χειραγωγούνται από τα ΜΜΕ στα οποία αντί για έγκυρη ενημέρωση παρουσιάζονται συνεχώς σόου και ανοησίες. Ακόμα και τη στιγμή της εκτέλεσης του Τζουλιάνι από την αστυνομία, το κρατικό τηλεοπτικό κανάλι RAI UNO παρουσίαζε δύο κουστουμαρισμένους δημοσιογράφους να μιλάνε για τη σύνοδο των ισχυρών, ευρισκόμενοι σε ένα πλοίο έξω από τη Γένοβα. Τελικά, η σύνοδος στη Γένοβα δεν αναβλήθηκε. Ο νεκρός και οι εκατοντάδες τραυματίες δεν συγκίνησαν το σύστημα. Στη σύνοδο, οι 8 ισχυροί του κόσμου δεν αποφάσισαν, παρά τις διεθνείς πιέσεις, να διαγράψουν τα χρέη του Τρίτου Κόσμου …

Στις 17 Νοεμβρίου του 2001 έγινε στην πρωτεύουσα του αμερικανοποιημένου Καναδά, Οτάβα, η σύνοδος του Διεθνούς Νομισματικού Ταμείου, με την συνάντηση των υπουργών οικονομικών των 20 πλουσιοτέρων κρατών του πλανήτη. Στην Οτάβα, 4000 διαδηλωτές συγκεντρώθηκαν για να εναντιωθούν στην παγκοσμιοποίηση και για να διαμαρτυρηθούν για τον θάνατο εκατοντάδων αμάχων από τους βομβαρδισμούς των ΗΠΑ στο Αφγανιστάν που έγιναν με το πρόσχημα της καταπολέμησης της τρομοκρατίας. Η αντιμετώπιση των δυνάμεων καταστολής ήταν παρόμοια με τις παραπάνω διαδηλώσεις. Με αντλίες νερού και δακρυγόνα η αστυνομία ``επέβαλε την τάξη΄΄. Έγιναν 32 συλλήψεις διαδηλωτών. Το ευτράπελον είναι ότι ο υπουργός οικονομικών της Αγγλίας, σε δήλωσή του, ανέφερε πως η παγκοσμιοποίηση είναι υπέρ των φτωχών της γης!!! Η Αγγλία, όταν είχε καταλάβει τον μισό πλανήτη με τις αποικίες της και όταν είχε βάψει στο αίμα κάθε αντίδραση (από τους Ζουλού της Αφρικής ως τους Ινδούς) δεν δικαιούται να παίζει τον ρόλο του φιλάνθρωπου. Άλλωστε, σήμερα οι Άγγλοι έχουν βάσεις και αεροπλανοφόρα σε όλον τον πλανήτη και συνεχώς συμπράττουν στα εγκλήματα των ΗΠΑ, τόσο στον πόλεμο όσο και στην κατασκοπεία (πρόγραμμα Echelon), στα πλαίσια της συνεργασίας των αγγλοσαξονικών κρατών. Στις 15 Μαρτίου του 2002 μια ακόμη συνδιάσκεψη των ηγετών της ευρωπαϊκής ένωσης οδήγησε σε έντονες διαδηλώσεις. Η Ισπανία ξαναθυμήθηκε τον φασισμό του Φρανθίσκο Φράνκο και στην Μαδρίτη η αστυνομία κατέστειλε βίαια τις διαδηλώσεις κατά της ευρωπαϊκοποίησης και των τεράστιων οικονομικών ανισοτήτων.

Στο κεφάλαιο αυτό δεν έγινε καμία αναφορά σε συγκεκριμένες αμερικανικές οργανώσεις που δεν κατάφεραν ουσιαστικά τίποτα στην χώρα τους, μιας και η παγκοσμιοποίηση και η αμερικανοποίηση έχει ανδρωθεί. Όταν οι αμερικανικές οργανώσεις κατορθώσουν να ενημερώσουν και να αφυπνίσουν τους αδιάφορους Αμερικανούς πολίτες, τότε θα γίνει αναφορά σε αυτές. Είναι αστείο να υπάρχουν κάποιοι Αμερικανοί που να μην γνωρίζουν ποιος είναι ο πρόεδρός τους! Το βιβλίο αυτό απαξίωσε πλήρως την αναφορά σε κάθε οργάνωση κατά της παγκοσμιοποίησης που εντοπίζει το πρόβλημα στην οικονομία και την κερδοσκοπία των ισχυρών κρατών και των μεγάλων εταιριών και δεν σχολιάζει τις επεμβάσεις των ΗΠΑ σε ολόκληρο τον πλανήτη και την ανάδειξή τους σε παγκόσμιο χωροφύλακα. Δηλαδή, ο γράφων απαξίωσε την αναφορά σε κάθε οργάνωση, ανθρωπιστική ή οικολογική, που δεν έχει πολιτική άποψη.

Οι διαδηλώσεις έχουν κάποιο αποτέλεσμα, αλλά είναι σχεδόν σίγουρο ότι η αντίδραση θα έχει την ίδια τύχη των διαδηλώσεων του Βιετνάμ την δεκαετία του 1960. Έτσι, το κίνημα ενάντια της παγκοσμιοποίησης θα εμπορευματοποιηθεί από το σύστημα όπως στο Βιετνάμ (βλ. χίπις, Μπιτλς, ντύσιμο, Τσε Γκεβάρα σε αφίσες και φανέλες) και θα δημιουργηθεί μόδα στο ντύσιμο, τη μουσική,την διασκέδαση και γενικά το όλο κίνημα θα γίνει ευκαιρία για τις πολυεθνικές εταιρίες να πλουτίσουν με την αντίδραση των νέων. Το χειρότερο είναι ότι οι πρώην διαδηλωτές θα γίνουν μετά υπήκοοι και υπηρέτες του συστήματος όπως πολλοί από τους διαδηλωτές του Βιετνάμ της δεκαετίας του 1960 και του Μάη του 1968 στην Γαλλία έγιναν αργότερα υπουργοί, βιομήχανοι και κεφαλαιούχοι... Δηλαδή, αντί για την κατάρριψη του συστήματος, θα επιτευχθεί μεγαλύτερη υποδούλωση σε αυτό όπως έγινε με το κίνημα ενάντια στο Βιετνάμ … Άλλωστε, πρέπει να γίνει αντιληπτό ότι ο πόλεμος των ΗΠΑ με το Βιετνάμ σταμάτησε όταν άρχισαν να φθάνουν σωρηδόν τα φέρετρα των Αμερικανών φαντάρων και έτσι αποδείχθηκε η ήττα των ΗΠΑ. Δεν σταμάτησε από καμία αντιπολεμική διαδήλωση στις ΗΠΑ ή στις άλλες χώρες, αλλά απλά σταμάτησε για στρατιωτικούς σκοπούς, μιας και οι Βιετκόνγκ που εμφανίζονταν από το πουθενά δύσκολα μπορούσαν να αντιμετωπιστούν από τους Αμερικανούς στρατιώτες.

Ο γράφων αντιμετωπίζει με σκεπτικισμό τις διάφορες διεθνείς οργανώσεις. Υπάρχουν υποψίες ότι οι μεγάλες οργανώσεις έχουν επαφές και στενή σχέση με την εξουσία. Μακάρι να μην ισχύει έτσι. Όπως προαναφέρθηκε, είναι καλύτερο τα κινήματα να αρχίσουν από οργανώσεις πολιτών, αρχικά σε επίπεδο συνοικίας, ώστε να μεγαλώσουν με διαφάνεια και συνενωμένες να γιγαντωθούν. Δηλαδή, είναι καλύτερα οι ίδιοι οι πολίτες να δημιουργήσουν ομάδες αντίδρασης σε κάθε προσπάθεια περιορισμού των δικαιωμάτων τους από το κράτος ή άλλα κράτη και ενάντια σε κάθε μορφή καταπίεσης των λαών της γης, ακόμα και της Αργεντινής. Επιπρόσθετα, είναι αναγκαίο οι ομάδες πολιτών να διαμαρτυρηθούν κατά της επιβολής της κυριαρχίας των ισχυρών κρατών που συνάπτουν συμμαχίες με άλλα κράτη που περιμένουν λάφυρα και ανταλλάγματα, εναντίον κατασκευασμένων εχθρών, με ουσιαστικό κίνητρο την πώληση όπλων και την εκμετάλλευση των πλουτοπαραγωγικών πηγών (πετρέλαιο, φυσικό αέριο) των εχθρών.

Το πρόβλημα δεν θα λυθεί με την διαμαρτυρία των οικολόγων στις διαδηλώσεις κατά της παγκοσμιοποίησης για τα δάση του Αμαζονίου, την εξόντωση των φαλαινών, των καρχαριών (!) και της αρκούδας, αλλά με την εναντίωση των διαδηλωτών στην οικονομική και εξωτερική πολιτική των ισχυρών κρατών. Άλλωστε, η οικολογική καταστροφή είναι πολιτικό ζήτημα. Η αντίδραση όλων των πολιτών της γης, ακόμα και των μακρινών κρατών, πρέπει να γίνει εναντίον όλων των ισχυρών και αυταρχικών κρατών που καταπιέζουν μειονότητες ή επιτίθενται απρόκλητα σε άλλα κράτη. Είναι απαράδεκτο το 1998 να γίνονται διαδηλώσεις για την επίθεση του ΝΑΤΟ στη Σερβία και την ίδια χρονιά να μην γίνεται ουδεμία διαμαρτυρία για την βία με την οποία κατέστειλε η Ρωσία την προσπάθεια απόσχισης της Τσετσενίας – με αποτέλεσμα 1 εκατομμύριο νεκρούς αμάχους (όπως ανέφερε η αντιμαχόμενη πλευρά) για το διάστημα του πολέμου από το 1994 ως το 1999.

Το 1998 θα έπρεπε να γίνουν διαδηλώσεις ακόμα και εναντίον της Σερβίας (πριν φυσικά την επίθεση του ΝΑΤΟ σε αυτήν) και των Σκοπίων, για τις καταγγελίες των μειονοτήτων ότι καταπιέζονταν από τα καθεστώτα των κρατών αυτών, εφόσον διαπιστωνόταν η βασιμότητά τους. Ουδείς στη γη (ούτε οι Έλληνες) δεν έκανε διαδήλωση για τους Έλληνες Βορειοηπειρώτες που καταπιέζονταν στην Αλβανία ως μειονότητα. Ουδείς, μη Έλληνας, δεν διαδήλωσε για το νησί της Κύπρου, όταν το 1974 η Τουρκία κατέλαβε το μισό τμήμα της και το έχει υπό την κατοχή της μέχρι σήμερα. Κανένας δεν αντέδρασε για τους Αυστραλούς στρατιώτες που πολέμησαν στο πλευρό των Αμερικανών στον πόλεμο του Βιετνάμ την δεκαετία του 1960 και στον πόλεμο του Αφγανιστάν, τον Οκτώβρη του 2001. Κανείς δεν αντέδρασε για την απρόκλητη επέμβαση των ΗΠΑ στη Σομαλία το 1992, ούτε για την κατοχή του Αφγανιστάν από την Ρωσία το διάστημα 1979 – 1989. Ουδείς δεν αντέδρασε για τον θάνατο ενάμισι εκατομμυρίων ανθρώπων (κυρίως παιδιών) στο Ιράκ που πέθαναν από το 1991 ως το 2001, εξαιτίας του οικονομικού εμπάργκο που επέβαλλε στη χώρα το ΝΑΤΟ.

Ουδείς δεν αντιδρά για την παρακολούθηση των πάντων από το σύστημα ``Echelon΄΄ και άλλα συστήματα παρακολούθησης. Επίσης, ουδείς δεν διαδήλωσε για το γεγονός ότι όταν το 1989 οι νέοι στην Κίνα επαναστάτησαν ενάντια στο άγριο πρόσωπο του κομμουνισμού, τότε το κράτος έπνιξε την διαμαρτυρία των νέων στο αίμα με την σφαγή εκατοντάδων στην πλατεία Τιέν Αν Μεν. Κανείς δεν αντιδρά στο ότι όποιος εναντιώνεται στο σύστημα στην Κίνα εκτελείται με μια σφαίρα στο κεφάλι και μετά (όπως έχει καταγγελθεί γενικά για τους εκτελεσθέντες) πουλάνε τα όργανά του …Ουδείς δεν αντέδρασε όταν την δεκαετία του 1990 οι Τούρκοι έκαναν επιχειρήσεις εκκαθάρισης των Κούρδων (γνωστή και η φωτογραφία των Τούρκων στρατιωτών που στέκονταν περήφανοι δίπλα από τα κομμένα κεφάλια Κούρδων). Καμία διαδήλωση δεν έγινε για τους πολιτικούς κρατουμένους στην Τουρκία (δημοσιογράφοι, συγγραφείς, αριστεροί και κυρίως Κούρδοι) και κανείς δεν αντιδρά για την φυλάκιση των Κούρδων στα περιβόητα λευκά κελιά των τουρκικών φυλακών.Τέλος, ουδείς δεν διαδήλωσε όταν το κομμουνιστικό σύστημα της Ρωσίας έστελνε τους διαφωνούντες στο εκτελεστικό απόσπασμα ή στη Σιβηρία (σταλινισμός). Η αντίδραση δεν πρέπει να εστιάζεται μόνο στις ΗΠΑ, αλλά πρέπει να γίνεται για οποιαδήποτε αδικία συμβαίνει, ακόμα και αν αυτή γίνεται στην Ινδονησία ή στην Αργεντινή.

Η κατακλείδα στο κεφάλαιο αυτό είναι ότι χρειάζεται ο λαός να καταψηφίσει κάθε κυβέρνηση που προάγει το κεφάλαιο και τον αυταρχισμό, καταπατώντας τα ανθρώπινα δικαιώματα. Σήμερα χρειάζεται αποδυνάμωση της υπερδύναμης των ΗΠΑ και της εκκολαπτόμενης υπερδύναμης της ευρωπαϊκής ένωσης. Ο λαός είναι υπεύθυνος που αφήνει την ενημέρωσή του για τα γεγονότα, από τα κατευθυνόμενα από το σύστημα ΜΜΕ και διαδίκτυο, αντί να ψάχνει τις πληροφορίες από πολλές και αντικρουόμενες μεταξύ τους πήγες. Αντικρουόμενες, γιατί μέσα από τα άκρα καταλήγουμε στη μέση στην οποία, κατά τους αρχαίους Έλληνες, βρίσκεται η αλήθεια και η σωστή αντιμετώπιση των πραγμάτων. Ο λαός είναι υπεύθυνος όταν δεν αντιδρά στην παρακολούθησή του που γίνεται με μικροκάμερες, το σύστημα ``Echelon΄΄και άλλα συστήματα παρακολούθησης. Η ανοησία του συγχρόνου ανθρώπου είναι ότι έχει πεπειστεί ότι η παρακολούθησή του με μικροκάμερες γίνεται για την ασφάλειά του!

Είναι γεγονός ότι κάθε κυβέρνηση αναδεικνύεται (στα ``δημοκρατικά΄΄ κράτη) με την ψήφο του λαού, τη συναίνεση του οποίου επικαλείται σε κάθε απόφασή της. Όταν ο λαός δεν αντιδρά στις άδικες αποφάσεις των κρατών (όχι μόνον του δικού του κράτους) και όταν με την ψήφο του ή την αδιαφορία του να ψηφίζει (όπου δεν είναι υποχρεωτική η ψήφος) αναδεικνύει αυταρχικές κυβερνήσεις, τότε υπεύθυνος είναι ο λαός.Υπεύθυνος είναι και όταν δεν αντιδρά σε περίπτωση που η χώρα του δεν έχει το σθένος να αντιταχθεί ή τουλάχιστον να καταδικάσει τον αυταρχισμό των ισχυρών κρατών, αλλά προτιμάει να είναι υπό την προστασία του (θυμίζει τους προστάτες – νονούς της νύχτας). Η έννοια της αυτοθυσίας ή απλά η αντίδραση των κρατών και των πολιτών ενάντια στην κυριαρχία των ισχυρών οικονομικών παραγόντων έχει πλέον χαθεί...