ΟΙ ΗΠΑ ΣΗΜΕΡΑ

Είναι άκρως φασιστικό σήμερα με την λέξη Αμερικανός να αποκαλείται ο κάτοικος των ΗΠΑ, λες και οι ΗΠΑ είναι αυτοκρατορία και η Αμερική όλη. Αυτό δείχνει τον υπερεθνικισμό των ΗΠΑ. Σήμερα οι ΗΠΑ είναι ένα πολυπολιτισμικό κράτος με απίστευτη ανομοιογένεια στον πληθυσμό της που αποτελείται από εκατοντάδες φυλές. Για παράδειγμα το 70% των Καλιφορνέζων είναι Μεξικάνοι. Στην πραγματικότητα όλοι οι Αμερικάνοι, εκτός από τους ινδιάνους, είναι ξένοι μετανάστες ή απόγονοι ξένων μεταναστών. Η πολυπολιτισμικότητα και ο υπερπληθυσμός των ΗΠΑ οδηγεί σε ανομοιογένεια και απροσωποποίηση. Το άτομο χάνει την υπόστασή του και γίνεται ένα νούμερο. Νιώθει μοναξιά ακόμα και όταν βρίσκεται ανάμεσα σε αλλά χίλια άτομα, γιατί δεν έχει κανένα κοινό σημείο συζήτησης για να επικοινωνήσει μαζί τους. Άλλωστε θα έπρεπε να γνωρίζει 80 γλώσσες! Αλλά και να βρει κάποιο θέμα να συζητήσει με κάποιον άλλο, δεν θα αποκτήσει έναν πραγματικό φίλο που θα συμμεριστεί τις χαρές και τις λύπες του. Είναι λυπηρό το φαινόμενο των χιλιάδων ανθρώπων – ιδίως των εγκαταλελειμμένων από την οικογένειά τους ηλικιωμένων – που πεθαίνουν μόνοι τους σε ένα σπίτι και μάλιστα έχοντας την ηδονή του θανάτου που θα τους λυτρώσει από την απέραντη μοναξιά και ανία τους .

Η μοναξιά και η έλλειψη πραγματικών φίλων που δεν περιμένουν οφέλη οδηγεί το άτομο στην απομόνωση, την κατάθλιψη (τη μελαγχολία, όχι την ψυχιατρική νοσολογική οντότητα) και τη νεύρωση. Η μαζοποίηση οδηγεί, παράλληλα, και στην κτηνώδη συμπεριφορά. Είναι κλασσική η εικόνα του ανθρώπου που παθαίνει καρδιακό επεισόδιο και σωριάζεται στο δρόμο και οι διαβατές αντί να βοηθήσουν, μαζεύονται και τον παρατηρούν (η ηδονή του θανάτου) ή προσπερνάνε. Αυτό λέγεται κτηνώδης ατομισμός και το σύστημα στην περίπτωση αυτή κυριολεκτικά πατάει επί πτωμάτων … Σε ό,τι αφορά τις ανθρώπινες σχέσεις είναι επιφανειακές, χρησιμοθηρικές και ανταγωνιστικές, ακόμα και στους ερωτικούς συντρόφους.

Πέρα από τον ρατσισμό και τις φυλετικές διακρίσεις (έστω και σε μικρότερο βαθμό σήμερα) που προαναφέρθηκαν, το μεγαλύτερο πρόβλημα των ΗΠΑ είναι η εγκληματικότητα. Εκτός από το οργανωμένο έγκλημα και τις μαφίες, υπάρχουν συμμορίες στις οποίες συμμετέχουν και ανήλικοι που λυμαίνονται τις πόλεις και με τις ανταλλαγές πυρών ευθύνονται για τον θάνατο δεκάδων αθώων πολιτών που ανύποπτοι βρέθηκαν ανάμεσα σε διασταυρούμενα πυρά. Στις ΗΠΑ το πρόβλημα της εγκληματικότητας είναι τεράστιο. Οι Αμερικανοί πολίτες κινδυνεύουν να βρεθούν θύματα ανθρωποκτονίας, ληστείας, κλοπής, καθώς και θύματα ανθρώπων με αμόκ – ακόμα και ανηλίκων – οι οποίοι για να ξεσπάσουν δεν διστάζουν να πυροβολήσουν ``στο ψαχνό΄΄. Σήμερα, τα περισσότερα κτίρια στις ΗΠΑ φυλάσσονται από ιδιωτική αστυνομία και υπάρχουν φυλασσόμενες συνοικίες που μένουν μόνον λευκοί. Στα σχολεία οι μαθητές περνούν από ανιχνευτές μέταλλων για να εντοπιστούν τα παιδία που οπλοφορούν και τα οποία είναι ουκ ολίγα! Στις ΗΠΑ υπάρχει απίστευτη αστυνομική βία. Μεγάλη βία υπάρχει στις φυλακές και στα κρατητήρια των αστυνομικών τμημάτων όπου έχουν γίνει πολλές καταγγελίες για χρήση απίστευτης βίας (ακόμα και με ηλεκτροφόρα κλομπ) από μέρους των αρχών. Οι αστυνομικοί συχνά ξυλοκοπούν άγρια άτομα που συλλαμβάνουν, ακόμα και υπόπτους για κάποια πράξη. Συχνότατα είναι και τα περιστατικά ρατσισμού. Οι αστυνομικοί στις ΗΠΑ πυροβολούν επί τόπου κάποιον που οπλοφορεί και δεν παραδίδεται αμέσως. Ακόμα και σε περιπτώσεις απαγωγής οι αστυνομικοί χρησιμοποιούν τα όπλα τους, αντί να επιδιώξουν την διαπραγμάτευση (με την βοήθεια ψυχιάτρου) με τους απαγωγείς και την ικανοποίηση των αιτημάτων τους, αφού για αυτούς το πρώτο μέλημα είναι η εξόντωση των απαγωγέων, ενώ οι όμηροι θεωρούνται για αυτούς εξ αρχής νεκροί...

Σε ό,τι αφορά τις ληστείες, τις κλοπές, τους βιασμούς, τις αιματηρές συμπλοκές συμμοριών και τις ανθρωποκτονίες, αυτά …είναι μέρος της καθημερινότητας. Βασικά, όλα τα συμπτώματα ανομίας εντάθηκαν από τα μέσα του 20ου αιώνα. Η βία είναι το χαρακτηριστικό της αμερικάνικης ζωής .Υπάρχει παντού : στις συμμορίες και τον πόλεμο μεταξύ τους, στα σχολεία με τους καυγάδες των μαθητών (ακόμα και με όπλα), στις ταινίες (ακόμα και στα παιδικά προγράμματα) και τα reality show της τηλεόρασης, στις οικογένειες, στα παιχνίδια των υπολογιστών (προκαλώ και παρακαλώ τους γονείς να δουν το περιεχόμενό τους), στην βίαιη επίλυση των διάφορων μεταξύ των πολιτών, στην οικογένεια (κακοποίηση της μητέρας και/ή των παιδιών), στην βία των αστυνομικών οργάνων και την βία ακόμα και στα αθλήματα – κυρίως το ράγκμπι και το χόκεϊ. Τα αγόρια που φοβούνται να συμμετάσχουν στο ράγκμπι, ένα βίαιο και ανόητο (κατά τον γράφοντα) παιχνίδι, τα θεωρούν κομπλεξικά και μερικοί γονείς τα στέλνουν σε ψυχίατρο ή σε ψυχολόγο! Άλλο παράδειγμα βίας είναι η επιθετικότητα και η άσκηση βίας από διάφορες συμμορίες στους πρωτοετείς μαθητές του Γυμνάσιου (τους freshmen), όπως και η βία στους νεοσυλλέκτους που έχουν ως ``έθιμο΄΄ να τους καρφώνουν στο στήθος ένα μεταλλικό παράσημο, να τους ξυλοκοπούν και στο ναυτικό να τους κυλάνε στο κατάστρωμα σε λάσπη. Όπως έλεγε και ο Λατίνος κωμωδιογράφος Πλαύτος : ``homo homini lupus΄΄, δηλαδή ο άνθρωπος για τον άνθρωπο λύκος .

Το δικαστικό σύστημα είναι, κατά τη γνώμη του υποφαινόμενου, απαράδεκτο. Είναι γεγονός ότι η έκβαση μιας δίκης είναι συνάρτηση της επιλογής ακριβοπληρωμένων δικηγορών από οργανωμένα δικηγορικά γραφεία και έτσι όσοι δεν έχουν τα χρήματα για την επιλογή καλών δικηγορών έχουν διαφορετική αντιμετώπιση από το σύστημα. Στις δίκες η απόφαση κρίνεται από έναν και μόνον δικαστή που σε συγκεκριμένες περιπτώσεις η ετυμηγορία του είναι συνάρτηση του σώματος των ένορκων στο οποίο συμμετέχουν κάθε λογής άτομα, όπως νοικοκυρές και εργάτες! Είναι δεδομένο ότι οι ένορκοι επηρεάζονται από τα ΜΜΕ και μπορεί να δωροδοκηθούν. Όμως και στην αρχαία Αθήνα οι Αθηναίοι πολίτες έκριναν τους παραβάτες. Η διαφορά είναι ότι είχαν γαλουχηθεί με ηθική και διανοητική παιδεία που μακάρι οι σημερινοί νέοι να διδάσκονταν την ίδια, αφού το μεγαλείο της παιδείας της αρχαίας Αθήνας ήταν απαράμιλλο... Στην σύγχρονη Ελλάδα και σε άλλες χώρες οι δικαστικές υποθέσεις κρίνονται από έμπειρο σώμα δικαστών και εισαγγελέα, παρόλο που χρησιμοποιείται και το σώμα των ένορκων σε κάποιες περιπτώσεις.

Γενικά το ισχύον σύστημα των δικαστηρίων είναι μια φιέστα των δικηγορών τους οποίους παρακολουθεί έκθαμβο το κοινό, λες και είναι παράσταση τσίρκου! Σε κάποιες χώρες ένας μόνον δικαστής ή η ετυμηγορία του συστήματος των ένορκων που αποτελούνται από κάθε λογής άσχετα άτομα κρίνουν τις υποθέσεις … Στις ΗΠΑ, όπως και σε άλλες χώρες, κάποιες δίκες που παρουσιάζουν ενδιαφέρον μεταδίδονται ζωντανά από την τηλεόραση σαν να πρόκειται για τηλεοπτικό σόου! Ένα παράδειγμα της σχιζοφρένειας που επικρατεί στις ΗΠΑ είναι το περιστατικό που αναφέρθηκε από τα ΜΜΕ ενός άνδρα που τον Ιούλιο του 2001 καταδικάστηκε σε τρία έτη φυλάκισης επειδή νευρίασε με το σκυλί μιας κύριας, το άρπαξε και το πέταξε από το αυτοκίνητο του σκοτώνοντάς το. Επίσης, στα τέλη Αυγούστου του 2001 ο κύριος Τομ Γκριν, παρόλο που (όπως ακούστηκε από τα ΜΜΕ) ήταν μορμόνος, καταδικάστηκε από δικαστήριο της πολιτείας Γιούτα σε 5 έτη φυλάκισης …επειδή είχε κάνει πέντε γάμους! Το αστείο ήταν ότι οι γυναίκες που είχε του συμπαραστάθηκαν στην δίκη!!! Οι άλλες, πάντως, κτηνωδίες των Αμερικανών στον πλανήτη μένουν ατιμώρητες … Κτηνωδίες ,τις οποίες οι περισσότεροι Αμερικανοί πολίτες (υπήκοοι) αγνοούν, όμως ας ρωτήσουν κάποιον εκτός των ΗΠΑ για το τι πιστεύει για αυτούς και τη χώρα τους. Για παράδειγμα κάποιος Αμερικανός πιλότος πολεμικού αεροπλάνου ή ελικοπτέρου που βομβαρδίζει μια ξένη χώρα και σκοτώνει δεκάδες αθώους πολίτες, ακόμα και παιδιά, στερείται ευθυνών; Μήπως θα απαντήσουν οι Αμερικανοί στρατιώτες αυτό που είπαν οι Γερμανοί ναζί, δηλαδή ότι απλώς εκτελούσαν εντολές;

Συνεχίζοντας με το δικαστικό σύστημα, στις ΗΠΑ πολλοί πολίτες καταφεύγουν στα δικαστήρια μόνο και μόνο να αποκομίσουν παχυλές αποζημιώσεις σε δίκες, μερικές από τις οποίες θεωρούνται σχιζοειδείς, όπως για παράδειγμα οι δικαστικοί αγώνες έναντι των καπνοβιομηχανιών τις οποίες κάποιοι πολίτες κατηγόρησαν ότι τους εξαπάτησαν πουλώντας τους ένα επιβλαβές για την υγειά προϊόν, λες και είναι τόσο αφελείς που δεν γνώριζαν τις πασίγνωστες βλαβερές συνέπειες του καπνίσματος. Είναι γνωστό ότι στις ΗΠΑ υπάρχει και ρατσισμός εναντίον των καπνιστών που σε λίγο θα τους επιτρέπουν να καπνίζουν μόνο στα πάρκα! Φυσικά, το κίνητρο πολλών πολιτών που καταφεύγουν στα δικαστήρια είναι ο πλουτισμός τους από τις αποζημιώσεις των εταιριών .Οι ιατροί στις ΗΠΑ έχουν ειδική ``ασφάλεια για αμέλεια΄΄ (malpractice), γιατί οι μηνύσεις εναντίον τους είναι συχνό φαινόμενο, πάντα φυσικά με την απαίτηση της δέουσας αποζημίωσης! Στις ΗΠΑ μερικοί γονείς φοβούνται να χαϊδέψουν δημόσια ακόμα και τα ίδια τους τα παιδιά, για να μην κατηγορηθούν για σεξουαλική παρενόχληση! Ακόμα και οι άνδρες φοβούνται να κάνουν έστω και μια απλή φιλοφρόνηση σε κάποια όμορφη γυναίκα, γιατί αυτή μπορεί να τους μηνύσει για σεξουαλική παρενόχληση και να καταλήξουν στο δικαστήριο!

Σχετικά με τις ποινές οι ΗΠΑ είναι από τις λίγες χώρες που χρησιμοποιούν την κτηνώδη θανατική ποινή, με την χορήγηση θανατηφόρας ένεσης ή την απάνθρωπη ηλεκτρική καρεκλά. Κάποτε ρώτησε ένας Έλληνας δημοσιογράφος κάποιους Αμερικανούς πολίτες ποια θα έπρεπε να είναι η αντιμετωπίσει των βαρυποινιτών. Αυτοί απάντησαν ότι θα έπρεπε να τους τσουρουφλίσουν στην ηλεκτρική καρεκλά! Η απάντησή τους συγκλόνισε τους Έλληνες τηλεθεατές. Ένας από τους υπέρμαχους της θανατικής ποινής που υπέγραψε για την εκτέλεση δεκάδων καταδίκων ήταν και ο Τζώρτζ Μπους ο νεότερος, κυβερνήτης του Τέξας και … μετέπειτα πρόεδρος των ΗΠΑ! Η θανατική ποινή πέρα από την εφαρμογή του εβραϊκού ``οφθαλμόν αντί οφθαλμού΄΄, δηλαδή της αντεκδίκησης από την ``ηθική΄΄ πολιτεία είναι αναποτελεσματική. Οι ίδιοι οι βαρυποινίτες όλου του κόσμου δέχονται ότι τα ισόβια είναι χειρότερα από τον γρήγορο θάνατο. Πάντως και η λέξη ``γρήγορος΄΄ είναι σχετική, μιας και υπάρχουν πολλοί θανατοποινίτες που έχουν εκτελεστεί ακόμα και μια δεκαετία ή παραπάνω μετά την διάπραξη του εγκλήματος. Το απίστευτο είναι πως πολλοί θανατοποινίτες εκτελέσθηκαν και μετά τον θάνατό τους αποδείχθηκε (λίγο...αργά) πως υπήρχε δικαστική πλάνη ή βγήκαν στην επιφάνεια νέα στοιχεία που αποδείκνυαν ότι ήταν αθώοι ή απλά συνεργοί σε μια εγκληματική πράξη!!!

Ο πρώτος ιστορικός (με την επιστημονική σημασία της λέξεως), ο Θουκυδίδης (4), λεει για την θανατική ποινή ότι ``δεν περιορίζει την εγκληματικότητα΄΄. Ο Πλάτων (21) στην ``Πολιτεία΄΄(Βιβλίο Ι΄, 615c-616a) αναφερόμενος (στον ``μύθο του Ηρώς΄΄) στην τιμωρία του τυράννου Αρδιαίου, λεει πως μετά τον θάνατο του ο Αρδιαίος και άλλοι αμαρτωλοί, αφού δικάστηκαν από τους κριτές του Κάτω Κόσμου, τιμωρήθηκαν πολύ σκληρά στον κόσμο των νεκρών και οι διάβολοι (``διάπυρους άνδρες΄΄ τους αποκαλεί ο Πλάτων) έλεγαν στις ψυχές που περνούσαν από εκεί για ποιους λόγους υπέμειναν αυτά τα βασανιστήρια και ότι θα οδηγούνταν οι αμαρτωλοί αυτοί στα ``Τάρταρα΄΄ (την Κόλαση). Είναι εμφανής ο συμβολισμός του Πλάτωνα ότι η ποινή έχει παραδειγματικό για τους άλλους χαρακτήρα. Εμφανής είναι και η άποψη περί θείας δίκης, κολάσεως και παραδείσου, αιώνες πριν τον Χριστό .

Ο Ιταλός διαφώτιστης Τσέζαρε Μπεκαρία (45) έλεγε στο βιβλίο του ``Περί Εγκλημάτων και Ποινών΄΄ ότι σκοπός της ποινής δεν είναι να εκδικηθεί τον παραβάτη, αλλά να τον σωφρονίσει και να παραδειγματίσει τους υπόλοιπους. Φυσικά, δεν πιστεύω να αναλογίζεται κανένας ότι στις φύλακες σήμερα οι παραβάτες σωφρονίζονται … Η πολιτεία θα έπρεπε να μεριμνήσει για την πνευματική και ηθική αναμόρφωση των παραβατών, αφού η ίδια ουσιαστικά τους δημιουργεί. Στις αμερικάνικες φυλακές, είναι γνωστή η βία που υφίστανται οι κρατούμενοι από τους σωφρονιστικούς υπαλλήλους (άγριοι ξυλοδαρμοί, χρήση ηλεκτρικών εκκενώσεων, απομόνωση), καθώς και η απάνθρωπη εικόνα των κρατουμένων που δεμένοι με αλυσίδες στα πόδια εκτελούν εξωτερικές εργασίες που τις ονομάζουν κοινωνικό έργο...

Γνωστή, επίσης είναι και η βία εναντίον των κρατουμένων στα αστυνομικά τμήματα .Είναι τραγικό ότι το 2001 οι ΗΠΑ είχαν δυο εκατομμύρια φυλακισμένους .Η φυλακή είναι η εύκολη λύση για την κράτος … Στις ΗΠΑ το 2000 υπήρχαν 2 εκατομμύρια φυλακισμένοι .Οι ιδιωτικές εταιρίες φυλακών θησαυρίζουν από τους φυλακισμένους. Όσους περισσότερους φυλακισμένους έχουν τόσο μεγαλύτερες επιδοτήσεις παίρνουν από το κράτος!!! Οι εταιρίες αυτές έχουν μπει ακόμα και στο χρηματιστήριο! Επίσης, έχουν επεκταθεί και εκτός των ΗΠΑ, σε χώρες όπως η Αυστραλία, η Αγγλία, η Ν.Αφρική και η Ν.Ζηλανδία. Πάντως, είναι ειρωνικό πως υπεύθυνη για κάθε εγκληματία είναι η πολιτεία που δεν προσέφερε ηθικοπλαστική αγωγή στους πολίτες μεσώ των φορέων κοινωνικοποίησης (οικογένεια, εκπαίδευση). Στις ΗΠΑ, δυστυχώς οι μοναδικές άξιες που διδάσκονται είναι το χρήμα, οι υλικές απολαύσεις και η καριέρα …

Η κρίση των ηθικών άξιων και των θεσμών – ιδίως της οικογένειας, οδήγησαν σε αύξηση των ψυχολογικών προβλημάτων και των ψυχοπαθητικών ατόμων, εφόσον δεν υπάρχει κανένα σταθερό σημείο αναφοράς (από ηθική άποψη) στους πολίτες των ΗΠΑ. Βέβαια, αυτό δεν είναι σύμπτωμα των τελευταίων δεκαετιών, αλλά ξεκίνησε από τις αρχές του 20ου αιώνα, με τους ψυχολόγους και τους ψυχίατρους στα ιατρεία (ή γραφεία, ``office΄΄, όπως τα λενε οι Αγγλοσάξονες) στα οποία συνέρεαν οι νευρωτικοί και ψυχολογικά ασταθείς Αμερικανοί. Με την πάροδο του χρόνου οι ΗΠΑ οδηγηθηκαν στον εκψυχιατρισμό των πάντων. Έτσι, ως γνωστόν, ο ψυχίατρος που οι Αμερικανοί αποκαλούν θεραπευτή (therapist) ή επαγγελματία (professional), εδώ και πολλές δεκαετίες είναι κάτι σαν τον οικογενειακό ιατρό για τους Αμερικάνους.

Η ψυχιατρική σχολή στις ΗΠΑ δεν έχει σχέση με τις ψυχιατρικές σχολές της Ευρώπης, αλλά χρησιμοποιεί, αντί της αναγνωρισμένης ``υποστηρικτικής ψυχοθεραπείας΄΄, διάφορες μεθόδους – αμφισβητήσιμες κατά τον γράφοντα – όπως οι ομαδική θεραπεία (group therapy) και τις επιστημονικά απαράδεκτες συμβουλές μεσώ τηλεφώνου (πάντα με χρονοχρέωση), ραδιοφωνικών ή τηλεοπτικών εκπομπών! Ο εκψυχιατρισμός των ΗΠΑ αφορά ακόμα και τους μικρούς μαθητές. Έτσι όσα παιδία είναι ζωηρά και ενοχλούν την ησυχία των ανιαρών μαθημάτων θεωρούνται υπερκινητικά (ψυχιατρική νοσολογική οντότητα) ή δυσλεκτικά (τα οποία, όμως, έχουν μεγαλύτερο δείκτη ευφυίας) και τα στέλνουν στους ψυχιάτρους που τους γεμίζουν με ψυχοφάρμακα .Τα τελευταία χορηγούνται στους Αμερικανούς σαν καραμέλες και μιας και αναφερθήκαμε σε καραμέλες υπάρχουν και ψυχοφάρμακα με τη μορφή αυτή, για τα παιδία!!! Η μόδα με την χορήγηση ψυχοφαρμάκων σε μικρά παιδιά που …απλώς είναι ζωηρά ή αντιμετωπίζουν οικογενειακά προβλήματα, πέρα από τις ΗΠΑ, είναι συχνή και στην Αγγλία .

Σχετικά με την δημοκρατία, η περιβόητη χώρα της ελευθέριας και της δημοκρατίας είναι απλώς μια φενάκη. Καταρχάς, δεν συμμετέχουν στην διακυβέρνηση της χώρας αριστερά, κομμουνιστικά, σοσιαλιστικά ή έστω κεντρώα κόμματα. Στην διακυβέρνηση της χώρας εναλλάσσονται οι δημοκρατικοί και οι ρεπουμπλικάνοι που είναι πιο συντηρητικοί. Πάντως, όποιος και αν κυβερνά, η ιμπεριαλιστική και μιλιταριστική πολιτική πάντως παραμένει η ίδια. Στις ΗΠΑ είσαι ελεύθερος να διαμαρτυρηθείς για οτιδήποτε εκτός από αυτό που ενοχλεί το σύστημα. Έτσι, επιτρέπεται στους διαμαρτυρόμενους να διαδηλώσουν ειρηνικά στο πεζοδρόμιο ή σπάνια στο δρόμο, έπειτα από άδεια από τις αρχές και πάντα υπό την αυστηρή επιτήρηση αστυνομικών – εξοπλισμένων δίκην αστακών και έτοιμων να επέμβουν βιαίως αν χρειαστεί. Σε ό,τι αφορά την πολυπρόβλητη ελευθέρια είναι ένας μύθος .

Η πανεπιστημιακή παιδεία δεν είναι δωρεάν, αλλά με υπερβολικά ακριβά δίδακτρα. Με αλλά λόγια τα πανεπιστήμια και τα κολέγια στις ΗΠΑ είναι προσοδοφόρες επιχειρήσεις. Επίσης, τα πανεπιστημιακά συγγράμματα δεν δίδονται δωρεάν όπως στην Ελλάδα και τα ερευνητικά κέντρα είναι υποχείρια των μεγαλοεταιριών όπως οι φαρμακευτικές εταιρίες, οι εταιρίες βιοτεχνολογίας και οι εταιρίες προϊόντων υψηλής τεχνολογίας. Συμπερασματικά, είναι φανερό ότι η στις ΗΠΑ η ανώτερη και η ανωτάτη παιδεία είναι για τους ολίγους και προνομιούχους, εν αντιθέσει με την δωρεάν παιδεία σε όλες τις βαθμίδες και στα πανεπιστημιακά συγγράμματα στην Ελλάδα .Και όμως, η παιδεία είναι το πρωταρχικό στοιχείο για την δημιουργία ενεργών πολιτών. Από τη άλλη, στις ΗΠΑ, την χώρα της ``ελευθέριας΄΄ για να μεταναστεύσει κάποιος πρέπει να κάνει υπεύθυνη δήλωση ότι δεν είναι κομμουνιστής! Τουλάχιστον αυτό έχει πληροφορηθεί ο γράφων. Έτσι, η πολιτική ελευθέρια στις ΗΠΑ είναι ανύπαρκτη αφού δεν υπάρχουν κομμουνιστές ή αριστεροί, αλλά μόνον δεξιοί ή αδιάφοροι για τα πολιτικά πράγματα (η πλειοψηφία των Αμερικανών) .

Στις ΗΠΑ υπάρχει κρίση των ηθικών αξιών. Οι νέοι μην έχοντας ουσιαστικό έρεισμα από την οικογένειά τους καταφεύγουν στα ναρκωτικά, την βία, τις συμμορίες .Τα ναρκωτικά κάνουν θραύση ακόμα και σε παιδιά του δημοτικού! Αλλά τι έρεισμα να υπάρχει όταν πολλά παιδιά πέφτουν θύματα σωματικής ή σεξουαλικής ή ψυχολογικής κακοποίησης στην οικογένειά τους και όταν οι γονείς συχνά αδιαφορούν για τα προβλήματα των παιδιών τους, είτε γιατί δεν βρίσκουν χρόνο, είτε γιατί απλά δεν ενδιαφέρονται .Εξάλλου, στις ΗΠΑ τα παιδιά έχουν μικρή επαφή με τους γονείς τους αφού από το δημοτικό φοιτούν σε ολοήμερα σχολεία και αργότερα εγκαταλείπουν το σπίτι τους για να σπουδάσουν σε κάποιο πανεπιστήμιο ή κολέγιο, χιλιάδες μίλια μακριά.

Οι περισσότερες οικογένειες είναι διαλυμένες και το φαινόμενο ``ευνουχισμού΄΄ των παιδιών (στις ΗΠΑ ο ``ευνουχισμός΄΄ δεν είναι απλά υποτίμηση και καταπίεση των παιδιών, αλλά γίνεται συχνότερα με σωματική, ψυχολογική και ενίοτε σεξουαλική κακοποίησή τους) από τους γονείς τους συμβαίνει στις περισσότερες οικογένειες (όχι μόνον στις ΗΠΑ, αλλά σε όλον τον πλανήτη) με συνέπεια τα παιδιά να μισούν υποσυνείδητα ή συνειδητά (πολύ συνηθισμένο στις ΗΠΑ) τους γονείς τους και να καταλήγουν αντιδραστικά στα ναρκωτικά, στην πορνεία, στην βία (συχνά είναι ήρεμα άτομα που αν ερεθιστούν πολύ παρουσιάζουν βίαιες αντιδράσεις που εκπλήττουν όσους τους γνωρίζουν), στις συμμορίες και στην εγκληματικότητα, στον χουλιγκανισμό, στην ομοφυλοφιλία, στην βία στο σεξ που μπορεί να φτάσει μέχρι και σε βιασμούς, στις σεξουαλικές διαστροφές και άλλες ψυχοπαθολογίες που ενεργοποιούνται από το κακό οικογενειακό περιβάλλον κ.ο.κ. Στις πολιτικές τους απόψεις συχνά καταλήγουν, αντιδραστικά, σε ακρότητες όπως ο φασισμός ή η αναρχία. Επίσης, στον αθλητισμό προτιμούν επιθετικά παιχνίδια όπως το καράτε, το kick – boxing, το χόκεϊ και το παραδοσιακό άθλημα των ΗΠΑ : το ράγκμπι το οποίο δεν είναι τυχαίο στην χώρα αυτή. Η μόνη λύση για τα παραπάνω προβλήματα είναι η ψυχανάλυση σε ψυχίατρο, αφού η καταστολή δεν λύνει την αιτία τους. Το πρόβλημα είναι ότι η ψυχιατρική σχολή στις ΗΠΑ δεν έχει καμία σχέση με τις ευρωπαϊκές σχολές και αυτό επιδεινώνει το πρόβλημα. Τα ανόητα ``group therapies΄΄ (ομαδική …θεραπεία) είναι, κατά τον γράφοντα, απαράδεκτα. Λύση είναι η προσωπική ψυχανάλυση.

Σε ό,τι αφορά τις σχέσεις μεταξύ των δύο φύλων το να κάνει κάποιος ερωτά με ανήλικη κοπέλα θεωρείται ποινικά κολάσιμο, ακόμα και αν αυτός που κάνει ερωτά με την κοπέλα είναι συνομήλικός της!!! Αν κάποιος Αμερικανός, ενήλικος ή ανήλικος, συνάψει σχέση με μια ανήλικη κοπέλα, τότε μπορεί να κατηγορηθεί για βιασμό και να καταδικαστεί από 5 χρόνια ως ισόβια ποινή φυλάκισης! Επίσης μπορεί να κατηγορηθεί για σεξουαλική παρενόχληση και να τιμωρηθεί σκληρά από το δικαστήριο. Το ίδιο ισχύει και στον Καναδά, αλλά και σε άλλες χώρες. Το ερώτημα είναι πως ικανοποιούν τα αγόρια τις σεξουαλικές ανάγκες που ξεκινούν από την είσοδό τους στην ήβη. Ο φόβος της φυλακής οδηγεί τα αγόρια στην αρρωστημένη λύση να κάνουν σχέση με ενήλικες γυναίκες (που θα μπορούσαν να είναι μητέρες τους) ή να στρέφονται στην ομοφυλοφιλία. Τα ανήλικα κορίτσια από μέρους τους οδηγούνται συχνά στην ομοφυλοφιλία (τεράστιος ο αριθμός των λεσβιών στις ΗΠΑ) ή μένουν ``ανοργασμικές΄΄ ως την ενηλικίωσή τους .Πάντως ο παραπάνω νόμος δεν είναι αβάσιμος. Είναι γεγονός πως πολλές νεαρές κοπέλες στις ΗΠΑ πέφτουν θύματα βιασμού, συχνά από το πρώτο τους κιόλας ραντεβού ή από ομάδα νεαρών. Ο βιασμός οδηγεί σε ανεπιθύμητη εγκυμοσύνη και τελικά σε άμβλωση. Αλλά και στο σεξ πολλοί νέοι έχουν τρομερή άγνοια και κάνουν έρωτα δίχως προφυλακτικό με αποτέλεσμα την μετάδοση αφροδίσιων νοσημάτων (όπως το AIDS) και πάλι ανεπιθύμητες εγκυμοσύνες, αν η κοπέλα δεν χρησιμοποιεί κάποια μέθοδο αντισύλληψης .

Γενικά στις ΗΠΑ υπάρχει ψευδοπουριτανισμός. Η προβαλλόμενη χειραφέτηση της γυναίκας στις ΗΠΑ δεν ισχύει απόλυτα. Πολλές γυναίκες κακοποιούνται από τους άνδρες τους, ενώ συχνά οι νεότερες γυναίκες – όπως προαναφέρθηκε – πέφτουν θύματα βιασμού από το αγόρι τους ή ομάδα ανδρών. Παρά ταύτα, στις ΗΠΑ υπάρχουν ακόμα και σήμερα σε πολλούς τομείς της ζωής φαλλοκρατικές αντιλήψεις για τη γυναίκα. Καταρχάς, μέχρι τώρα δεν έχει υπάρξει γυναίκα πρόεδρος των ΗΠΑ … Άλλο παράδειγμα είναι ότι σε κάποιες ταινίες η γυναίκα παρουσιάζεται ως αντικείμενο ηδονής. Είναι γνωστή η εικόνα της ψηλής ξανθιάς Καλιφορνέζας με το μικροσκοπικό μπικίνι και το πληθωρικό μπούστο. Πέρα από τις ταινίες, από τις ΗΠΑ ξεκίνησε και η γελοία μόδα των ``τσιρλίντερς΄΄. Στις ΗΠΑ τα αγόρια παίζουν παιχνίδια όπως το ράγμπι και τα κορίτσια συγκροτούνται σε ομάδες στις οποίες φοράνε μίνι φούστα και λικνίζουν τον πισινό τους υποστηρίζοντας την ομάδα τους! Τι πιο φαλλοκρατικό από το να αθλούνται τα αγόρια (σε αυτά τα ανόητα αθλήματα όπως το ράγμπι και το μπέιζμπολ) και τα κορίτσια να λικνίζονται σαν ηλίθια. Δεν καταλαβαίνουν ότι έτσι φέρονται σαν να είναι σκεύη ηδονής; Αυτή η μόδα των τσιρλίντερς έχει κατακτήσει όλον τον κόσμο στα αθλητικά γεγονότα .

Στην ηθική σήψη κύριο ρόλο παίζει η πολιτεία που προβάλλει το δολάριο ως την ύψιστη άξια και αδιαφορεί για την προσφορά διανοητικών και ηθικών αρετών στους πολίτες της. Άλλωστε το σύστημα εκπαίδευσης είναι κάκιστο στο θέμα αυτό και επίσης στις ανώτερες βαθμίδες του έχει εμπορευματοποιηθεί. Ακόμα και στα κολέγια και τα πανεπιστήμια φαίνεται η μονομανία των Αμερικανών πως το μέλλον και η σχολική πορεία του μαθητή εξαρτάται από τα ``credits΄΄ και τις υψηλές βαθμολογίες του, ταυτίζοντας τις υψηλές βαθμολογίες με την υψηλή παιδεία... Ο Αλβέρτος Αϊνστάιν και ο Τόμας Έντισον είναι παραδείγματα κακών μαθητών που το ηλίθιο εκπαιδευτικό σύστημα τους χαρακτήρισε αποτυχημένους. Εντούτοις και οι δυο έγιναν τεραστίου μεγέθους επιστήμονες. Βέβαια χρειάζεται αξιολόγηση στην εκπαίδευση, αρκεί να μην καταλήγει στον άγριο ανταγωνισμό των μαθητών και την βαθμοθηρία .Αλλά πως μπορεί η υποκειμενική αξιολόγηση κάποιων απαίδευτων καθηγητών να δώσει σε κάποιον νέο τον χαρακτηρισμό άξιος ή άχρηστος;

Πως μπορεί η μονομερής παιδεία να αξιολογήσει έναν νέο, όταν είναι παντελώς άχρηστη και ανίκανη να τον γαλουχήσει με την αριστοτελική διανοητική και ηθική αρετή; Μοναδικός σκοπός της εκπαίδευσης είναι να προετοιμάσει καλούς επαγγελματίες που θα δουλέψουν ως ιδιώτες (θυμηθείτε ότι οι αρχαίοι Έλληνες έλεγαν για τους ιδιώτες ότι είναι ηλίθιοι) ή ως υπάλληλοι εταιριών. Ακόμα και τα πανεπιστήμια και τα ερευνητικά κέντρα στις ΗΠΑ και αλλού, είναι εταιρίες. Έτσι, η εκπαίδευση συνδέεται άρρηκτα με την επαγγελματική αποκατάσταση που αποτελεί και τον αυτοσκοπό της. Αυτό εξυπηρετεί το σύστημα που δεν θέλει ολιστικά μορφωμένους ανθρώπους που θα αμφισβητήσουν τον αυταρχισμό της εξουσίας … Μιας και αναφερόμαστε στην εκπαίδευση, στα αμερικανικά σχολεία οι μαθητές μαθαίνουν την βία στα ζώα. Συγκεκριμένα από το δημοτικό οι μαθητές υποχρεούνται στο μάθημα της βιολογίας να σκοτώσει ο καθένας έναν βάτραχο που βρίσκεται σε ένα βαζάκι με τη χρήση χλωροφορμίου. Πέρα από την βιολογία, η βία αποτελεί μέρος του μαθήματος σε κάποια πανεπιστήμια και στρατιωτικές σχολές. Σε αυτά οι φοιτητές σχεδιάζουν, ως μάθημα, τεχνητές κρίσεις σε διάφορες περιοχές του πλανήτη!

Πέρα από την κάκιστη εκπαίδευση, που για να είμαστε δίκαιοι δεν υπάρχει με την ιδανική της μορφή πουθενά στον κόσμο, οι Αμερικάνοι είναι πέρα από κάκιστα παιδευμένοι και υπερεθνικιστές. Αυτό το διαπίστωσα ο ίδιος, όταν κάποτε είχα μια συνομιλία στο διαδύκτιο με μια Νεοϋορκέζα. Όταν της είπα ότι η λέξη δημοκρατία που χρησιμοποιούν στις ΗΠΑ (democracy) είναι ελληνική και ότι η δημοκρατία γεννήθηκε στην αρχαία Ελλάδα, τότε σταμάτησε την συνομιλία μαζί μου. Αναρωτιέμαι αν το έκανε από άγνοια ή από σοβινισμό και φθόνο. Ποία ,όμως, είναι τα πρότυπα που δίνουν οι ΗΠΑ στους νέους; Ήδη αναφέρθηκε το χρήμα, τα υλικά αγαθά και η καριέρα. Αυτά μονοδρομούν το ενδιαφέρον των νέων που τους έχουν κάνει να αδιαφορούν για τα προβλήματα της κοινωνίας, για την καταστροφή του περιβάλλοντος που κυρίως οφείλεται στις εκπομπές του διοξειδίου από τα αμερικάνικα φουγάρα (οι ΗΠΑ αρνούνται να επικυρώσουν την σύμβαση του 1997 στο Κιότο, για μείωση των εκπομπών του διοξειδίου του άνθρακα), καθώς και για την πολιτική. Έτσι, οι Αμερικανοί με την αδιαφορία τους και την αδράνειά τους είναι συνένοχοι για το γεγονός ότι έχουν καταφέρει να είναι μισητοί σε όλη τη γη με το να παριστάνει η χώρα τους τον παγκόσμιο χωροφύλακα στις εσωτερικές υποθέσεις ξένων κρατών και να καταστρέφει το περιβάλλον. Κάποιοι, ισχυρίζονται ότι για όλα ευθύνεται η κυβέρνηση και ο πρόεδρος των ΗΠΑ. Η απάντηση είναι ότι φυσικά ευθύνονται. Όμως, κάποιος απαίδευτος λαός τους ανέδειξε στην εξουσία και τους διατηρεί με την ανοχή και την αδιαφορία του.

Από την άλλη, είναι γνωστό ότι οι πρόεδροι των ΗΠΑ είναι ανδρείκελα – μαριονέτες κάποιων πολυεθνικών και άλλων εταιριών, όπως οπλών και πετρελαίου, μερικές από τις οποίες χρηματοδοτούν και επίσημα τις πολιτικές παρατάξεις. Επίσης, είναι μαριονέτες των μυστικών υπηρεσιών που εξυπηρετούν τα αμερικανικά συμφέροντα. Οι ΗΠΑ έχουν υιοθετήσει μετά τον δεύτερο παγκόσμιο πόλεμο τον ρόλο της εγγυήτριας δύναμης που επιβάλλει την δικαιοσύνη, δηλαδή τα συμφέροντα της, σε όλη τη γη. Αυτό συνδέεται και με το πρότυπο του πρώτου που γαλουχεί η αμερικανική κοινωνία στους νέους. Οι νέοι έχουν το σύνδρομο του πρώτου –απότοκο της λογικής του υπερανθρώπου – σε όλους τους τομείς της ζωής : αθλητισμό, σχολείο, πανεπιστήμιο, επαγγελματική καριέρα κτλ. Όταν δεν είναι πρώτοι θεωρούνται μηδενικά και τους καλούνε εμπαίχτηκα ``losers΄΄, τουτέστιν αποτυχημένους .Το σύνδρομο ανωτερότητος δείχνει πάντα σύνδρομο κατωτερότητος και η αιτία είναι οι γονείς που πιέζουν, έστω και έμμεσα, τα τέκνα τους να πραγματοποιήσουν τους δικούς τους ανεκπλήρωτους πόθους (να γίνουν γιατροί, δικηγόροι και γενικά πρώτοι σε όλα, ακόμα και στο σεξ). Επίσης αιτία, πιο συνήθης σε χώρες όπως η Ελλάδα, είναι τα καλομαθημένα και χαϊδεμένα παιδιά (μοναχοπαίδια ή ο πρωτότοκος υιός ή ο Βενιαμίν της οικογένειας) που κάνουν τα πάντα για να ικανοποιήσουν υποσυνείδητα τους γονείς τους. Τα παιδιά αυτά συνήθως προσγειώνονται στην δυσάρεστη πραγματικότητα της ζωής που δεν είναι σαν την αγκαλιά της μητέρας τους, αλλά σαν την πυρακτωμένη αγκαλιά του Τάλου (ρομπότ της ελληνικής μυθολογίας που φύλαγε την Κρήτη) .

Στις ΗΠΑ έχουν εμπορευματοποιηθεί τα πάντα .Ακόμα και τους ολυμπιακούς αγώνες ``αγόρασε΄΄ το 1996 η Ατλάντα (εκεί έχει την έδρα της η Coca Cola), παρόλο που δικαιούντο να γίνουν στην Ελλάδα, αφού σε αυτήν γεννήθηκαν οι ολυμπιακοί αγώνες και παράλληλα το 1996 ήταν η επέτειος των εκατό χρόνων από την αναβίωση τους. Οι Αμερικάνοι στους ολυμπιακούς αγώνες της Ατλάντα το 1996 πούλησαν ακόμα και τις πλάκες με τις οποίες είχε πλακοστρωθεί η περιοχή των αγώνων!!! Μιας και αναφερόμαστε στον αθλητισμό, η Αμερική είναι αυτή που υιοθέτησε πρώτη το πρότυπο του πρωταθλητισμού και κατέστησε τους αθλητές σαν ντοπαρισμένα άλογα και τον αθλητισμό πεδίο άσκησης επιστημόνων, όπως τους ψυχολόγους αθλητών .

Επιστρέφοντας στην εμπορευματοποίηση παρατηρείται το γεγονός ότι ακόμα και η διατροφή έχει εμπορευματοποιηθεί. Έτσι, στις ΗΠΑ ξεκίνησε η λογική του fast food και του trash ή junk food (ελληνιστί : σκουπίδια) όπως των ντόνατς, της πίτσα και των χάμπουργκερ. Είναι γεγονός ότι οι διατροφή των Αμερικανών είναι η χείριστη για την ανθρώπινη υγειά, περιλαμβάνοντας κεκορεσμένα λίπη, υδατάνθρακες και συντηρητικά. Παρά ταύτα, στη γενικότερη σχιζοφρένια που επικρατεί στις ΗΠΑ υπάρχουν πολλοί που ζουν με λαχανικά, λες και ο άνθρωπος είναι χορτοφάγο ζώο σαν το πρόβατο! Αγνοούν την ιδανική διατροφή που είναι η παραδοσιακή ελληνική και ιδιαίτερα η κρητική, που δίνει έμφαση στο παρθένο ελαιόλαδο που είναι αντιοξειδωτική ουσία εναντίον των καρκινογόνων ελευθέρων ριζών. Επίσης, αγνοούν το γεγονός ότι το κρέας (το φυσικό, όχι το εμπλουτισμένο με ορμόνες, αντιβιοτικά και διοξίνες) περιέχει πρωτεϊνικά στοιχεία υψηλής βιολογικής αξίας, εν αντιθέσει με άλλα σιτηρέσια .

Εκτός των άλλων που προαναφέρθηκαν στις ΗΠΑ, έχει εμπορευματοποιηθεί και η υγειά. Στις ΗΠΑ οι πολίτες πληρώνουν πολύ υψηλά ασφάλιστρα για το σύστημα υγείας. Εντούτοις ένα τεράστιο ποσοστό των αμερικανών είναι ανασφάλιστοι .Το 2001 οι ανασφάλιστοι Αμερικανοί ανέρχονταν στα 44 εκατομμύρια!!! Η υγειά στις ΗΠΑ είναι στα χέρια των νοσοκομείων – εταιριών και όποιος δεν έχει τα χρήματα, είναι ανασφάλιστος ή άπορος, είναι καταδικασμένος να πεθάνει, αφού τα νοσοκομεία του προσφέρουν μόνο τις πρώτες βοήθειες…Αλλά και οποίος είναι ασφαλισμένος, η υγειά του καθορίζεται από τις ασφαλιστικές εταιρίες που περιορίζουν τις εργαστηριακές εξετάσεις στο ελάχιστο – για λόγους οικονομίας, με αποτέλεσμα συχνά να τίθεται σε κίνδυνο η ζωη του ασθενή .

Τελικά, είναι σίγουρο ότι οι ΗΠΑ θα καταρρεύσουν στον ίδιο τους τον εαυτό. Δεν θα γίνουν βέβαια μέλανα οπή! Θα έχουν την τύχη που είχαν όλες οι άλλες αυτοκρατορίες όπως η Ρώμη. Ο Αριστοτέλης (23) έλεγε ότι στην φιλοσοφία του τέλους (σκοπού), ότι η φυσική διαδικασία είναι μονόδρομος. Περιλαμβάνει την γέννηση, την αύξηση, την τελείωση, την παρακμή και τελικά την αναπόφευκτη φθορά – όπως επισημαίνει και ο μελετητής του Ingeman During. Έτσι, το πιο πιθανό είναι οι ΗΠΑ να μην καταστραφούν από έναν παγκόσμιο πόλεμο που θα κατέστρεφε και όλη τη γη, αλλά από ένα νέο οικονομικό κραχ. Είναι γεγονός πως ολόκληρη η υφήλιος παρακολουθεί με μεγάλο ενδιαφέρον τους δείχτες των αμερικάνικων χρηματιστηρίων.

Το καλοκαίρι του 2001 ο κόσμος πάγωσε όταν η κατάρρευση των τεχνολογικών μετοχών στις ΗΠΑ απείλησε να βυθίσει την μεγαλύτερη οικονομία του κόσμου σε ύφεση. Τελικά, η ύφεση απεφεύχθη. Όμως, είναι γεγονός ότι διάφορα παιχνίδια που παίζονται με βάση τη λογική της ζήτησης και της προσφοράς. Για παράδειγμα το 1998 ο κόσμος υποτίθεται ότι απειλήθηκε από την κρίση που προκάλεσε η χρεοκοπία της Ρωσίας και επίσης το 1999 οι επιχειρήσεις ξόδεψαν εκατοντάδες δισεκατομμύρια δολλάρια για την αγορά νέων υπολογιστών και λογισμικού προκειμένου να αντιμετωπίσουν τον ``ιό΄΄ του 2000, που αποδείχθηκε μια φάρσα. Πάντως, πέρα από τα προαναφερθέντα παιχνίδια και απατές, ένα νέο οικονομικό κραχ, μια χρηματοπιστωτική κατάρρευση είναι ικανή να καταστρέψει τις ΗΠΑ.

Όλα όσα προαναφέρθηκαν δεν αφορούν μόνον τις ΗΠΑ, αλλά συμβαίνουν και σε άλλες χώρες στις οποίες έχει περάσει η παγκοσμιοποίηση και η αμερικανοποίηση. Άρα όλα τα προαναφερθέντα είναι συμπτώματα σχεδόν όλων των χωρών οι οποίες έχουν μπει στα δίχτυα του καπιταλισμού και πέρα από τις ΗΠΑ, αφορά και αυτές το φαινόμενο της κατάπτωσης των ηθικών άξιων και η εξουδετέρωση της ανθρώπινης προσωπικότητας, ακόμα και αν στις χώρες αυτές υπάρχουν οι ψευδεπίγραφες ταμπέλες της δημοκρατίας και των αγαθών της, δηλαδή η ισότητα, η ελευθέρια ,η ισονομία, η ισοπολιτεία, η αξιοκρατία. Δεν υπάρχει καμία χώρα που να καλύπτει αυτά τα ιδανικά, που γεννήθηκαν στην αρχαία Αθήνα που ήταν η μοναδική που τα εφήρμοσε στην ανθρώπινη ιστορία. Σήμερα, πολλοί αναφέρουν ως υπόδειγμα δημοκρατίας τις Σκανδιναβικές χώρες και την Ελβετία. Όμως, στις πρώτες είναι γνωστά τα μεγάλα ποσοστά αυτοκτονιών από μια ζωη που δεν περιλαμβάνει την εξύψωση της ψυχής σύμφωνα με τα πρότυπα της αρχαίας Αθήνας. Εξάλλου ,οι Σκανδιναβικές χώρες, πλην της Φινλανδίας ,έχουν συνταγματική μοναρχία! Την εξύψωση νου και ψυχής δεν την προσφέρει ούτε η Ελβετία. Η χώρα αυτή, όπως και οι Σκανδιναβικές, δεν γνώρισε πολέμους. Επίσης, είναι γνωστοί οι τρόποι που απέκτησε τη ευμάρειά της, δηλαδή με τις ελβετικές τράπεζες που είχαν καταθέσεις ή χρυσό οι ναζί και μετά το Βατικανό και γενικά κάθε λογής άνθρωποι, ακόμα και εγκληματίες ή έμποροι όπλων. Τις τελευταίες δεκαετίες στην Ελβετία υπάρχει ρατσισμός και εγκληματικότητα – ιδίως αυτή που συνδέεται με τα ναρκωτικά. Η Ζυρίχη είναι γεμάτη εμπόρους ναρκωτικών και χρήστες, και είναι από τις μεγαλύτερες υπαίθριες αγορές ναρκωτικών στην Ευρώπη, μετά την Ολλανδία. Παράλληλα, αξίζει να σημειωθεί πως στην Ελβετία υπάρχει μεγάλη φυλετική ανομοιογένεια, εξαιτίας του γεγονότος της ύπαρξης γερμανόφωνης, ιταλόφωνης και γαλλόφωνης ομάδας στα καντόνια που απαρτίζουν την ομοσπονδία της Ελβετίας.

Η έννοια της δημοκρατίας σήμερα δεν έχει καμία σχέση με την πραγματική δημοκρατία της αρχαίας Αθήνας. Από τα τέλη του 20ου αιώνα οι πολιτικοί χρησιμοποιούν ``image makers΄΄ και διαφημιστές για να παρουσιάσουν ένα ιδανικό πρόσωπο στους ψηφοφόρους (ευπαρουσίαστοι, καλοί οικογενειάρχες), πλην όμως κίβδηλο .Έτσι, ο Μπιλ Κλίντον, δύο φορές εκλεγμένος πρόεδρος των ΗΠΑ (ως τον Δεκέμβρη του 2000), έπαιζε με το σαξόφωνό του και παρουσίαζε την εικόνα του ιδανικού συζύγου, ενώ είχε ερωτική σχέση με δύο τουλάχιστον γραμματείς του!!! Το 2000 ο υποψήφιος πρόεδρος των ΗΠΑ, Τζώρτζ Μπους ο νεότερος, χόρευε ταγκό με την κόρη του. Όμως οι κόρες του είχαν πολλά προβλήματα, η μια μάλιστα λέγεται ότι έπινε. Ακόμα και ο πατέρας της λέγεται ότι έπαιρνε ναρκωτικά στα νιάτα του …Τέλος, το 2000 κυβερνήτης μιας από της πολιτείες των ΗΠΑ ήταν ένας αθλητής του κατς – σταρ της τηλεόρασης!