Η ΝΕΟΤΕΡΗ ΕΛΛΑΔΑ

Στο βιβλίο αυτό προβάλλονται τα ιδεώδη του ελληνικού πολιτισμού. Η ελληνική ιστορία χωρίζεται στην προϊστορική: από την παλαιολιθική εποχή ως την 6η χιλιετία π.Χ.(νεολιθική εποχή), στην αρχαία: από την 6η χιλιετία π.Χ. ως το 330 μ.Χ. (η ημερομηνία ίδρυσης της Κωνσταντινούπολης), στη μεσαιωνική: από το 330 μ.Χ. ως το 1453 μ.Χ. (η ημερομηνία της αλώσεως της Κωνσταντινούπολης από τους Τούρκους) και στη σύγχρονη: από το 1453 μ.Χ. μέχρι σήμερα. Στη μεσαιωνική ιστορία θα μπορούσε να γίνει εκτενής αναφορά στην Ελλάδα, ως Βυζάντιο τότε.

Το Βυζάντιο ήταν μέχρι το 1453 μ.Χ. η ανατολική ρωμαϊκή αυτοκρατορία η οποία ιδρύθηκε το 330 μ.Χ. από τον Ρωμαίο αιμοβόρο αυτοκράτορα Φλάβιο Βαλέριο Κωνσταντίνο (285 - 337) ο οποίος ίδρυσε την Κωνσταντινούπολη στην θέση της αρχαιοελληνικής αποικίας Βυζάντιο (ιδρύθηκε το πρώτο μισό του 7ου αιώνα π.Χ. από τα Μέγαρα, με οικιστή τον Βύζαντα). Ο Κωνσταντίνος, παρά τα τεράστια εγκλήματά του (μάλιστα ήταν ο πρώτος που ίδρυσε μυστική αστυνομία στη Ρώμη), αγιοποιήθηκε επειδή νομιμοποίησε τον χριστιανισμό που οδήγησε το Βυζάντιο στην θεοκρατία (με φυσικά ανώτερο ιερέα τον αυτοκράτορα - όπως και στην αρχαία Ρώμη με τον Καίσαρα - θεό). Οι παπάδες στην Ελλάδα θεωρούν το Βυζάντιο ελληνικό, ξεχνώντας τους Αύγουστους - Καίσαρες αυτοκράτορες, τον ρωμαϊκό τρόπο διοίκησης και τα ρωμαϊκά πρότυπα σε όλες τις εκφάνσεις του κράτους, ακόμα και στην κοινωνική διαστρωμάτωση.

Οι Οθωμανοί βάρβαροι που κατέλαβαν το Βυζάντιο το 1453 ορθώς αποκαλούσαν τους Έλληνες ``ρωμιούς΄΄ (=Ρωμαίους), αφού το Βυζάντιο ήταν η ανατολική ρωμαϊκή αυτοκρατορία, η Κωνσταντινούπολη ήταν η Νέα Ρώμη, η νέα πρωτεύουσα της ρωμαϊκής αυτοκρατορίας, και όταν η Ρώμη κατακτήθηκε από τους Γότθους (βαρβαρικός γερμανικός λαός) το 476 μ.Χ. (με την ανάρρηση του Γότθου βαρβάρου Θεοδώριχου στον θρόνο της Ιταλίας), το Βυζάντιο παρέμεινε ρωμαϊκό κράτος και μάλιστα θεοκρατικό, μέχρι την άλωση της Κωνσταντινούπολης την οποία, πέρα από τους Τούρκους, πολιόρκησαν όλοι οι βαρβαρικοί λαοί της Ευρώπης, ακόμα και οι Σέρβοι! Οι Λατίνοι σταυροφόροι λεηλάτησαν την Κωνσταντινούπολη, κατά την 4η σταυροφορία (1202 - 1204) με αρχηγό τον Βαλδουίνο της Φλάνδρας (περιοχή κυρίως του Βελγίου, και της Γαλλίας), και κατέλαβαν τα βυζαντινά εδάφη, οπότε και άρχισε η περίοδος της φραγκοκρατίας στην Ελλάδα (13ος - 16ος αιώνας μ.Χ.). Την Κύπρο την κατέλαβαν οι αιμοβόροι Άγγλοι σταυροφόροι το 1191, με αρχηγό τον Ριχάρδο τον Λεοντόκαρδο.

Είναι γεγονός ότι το Βυζάντιο δημιούργησε έναν θαυμαστό πολιτισμό, με περισσότερο θρησκευτικό προσανατολισμό. Πρωτεύουσα του Βυζαντίου ήταν η Κωνσταντινούπολη, αν και η ίδια η Κωνσταντινούπολη λεγόταν Βυζάντιο! Η βυζαντινή τέχνη αφορά καταπληκτικά έργα. Γνωστές είναι οι βυζαντινές εκκλησίες που είναι λιτές, σε αντίθεση με το τεράστιο μέγεθος και τον πλούτο των εκκλησιών άλλων θρησκειών που θυμίζουν την υπερβολή των ανατολίτικων λαών στην αρχιτεκτονική και γενικά την τέχνη στα αρχαία χρόνια. Οι βυζαντινές εκκλησίες εμπεριέχουν το αρχαιοελληνικό στοιχείο του μέτρου στην τέχνη, χωρίς να σημαίνει ότι το έργο δεν παύει να είναι αριστούργημα.

Δείγμα της βυζαντινής αρχιτεκτονικής είναι ο περίφημος ναός της Αγίας Σοφίας στην Κωνσταντινούπολη. Η Αγία Σοφία κτίστηκε τον 6ο αιώνα μ.Χ. από τους μεγάλους αρχιτέκτονες: Ανθέμιο και Ισίδωρο και αποτελεί παγκόσμιο αρχιτεκτονικό θαύμα. Όμως, το Βυζάντιο ήταν ένα θεοκρατούμενο χριστιανικό κράτος, με ρωμαϊκά πρότυπα διοίκησης, νομοθεσίας και κοινωνικών διαστρωματώσεων. Επίσης, υπήρχε και το ρωμαϊκό πρότυπο του αυτοκράτορα - εκπροσώπου του Θεού, δηλαδή του αρχιερέα - ενίοτε και Αγίου ... αυτοκράτορα. Κάτι σαν τον Ποντίφικα! Η διαφορά ήταν ότι υπήρχε η αυτοκράτειρα!!!

Τα μοναστήρια είχαν τεράστιες περιουσίες (και ακόμα έχουν στην Ελλάδα) και ο θρησκευτικός φανατισμός οδήγησε αρχικά στην δίωξη των εθνικών (των απίστων που αποκαλούσαν ειδωλολάτρες) και σε ανούσιες θρησκευτικές διαμάχες ανάμεσα στους εικονολάτρες (λάτρευαν τις θρησκευτικές εικόνες) και στους εικονομάχους (αντιμάχονταν την λατρεία των εικόνων). Τουλάχιστον, η βυζαντινή εκκλησία δεν έπραξε τα εγκλήματα της καθολικής εκκλησίας όπως ήταν για παράδειγμα το γεγονός ότι οι τρελές γυναίκες καίγονταν ως μάγισσες. Ομοίως οδηγούνταν στην πυρά οι ``δαιμονισμένοι΄΄, αλλά και οι άπιστοι. Επίσης, από την καθολική εκκλησία έγιναν οι ληστρικές σταυροφορίες στα Ιεροσόλυμα και στην Κωνσταντινούπολη.

Επιστρέφοντας στο Βυζάντιο, στην βασιλική αυλή - κατά τα ρωμαϊκά πρότυπα - επικρατούσαν οι ίντριγκες και η ηθική σήψη. Σε διώξεις κατά των εθνικών (απίστων) και σε καταστροφές μνημείων της αρχαίας Ελλάδας προχώρησε ο αυτοκράτορας Θεοδόσιος ο Α΄ (347 - 395) ο οποίος επέβαλε (...) τον χριστιανισμό ως επίσημη θρησκεία, κατήργησε τους ολυμπιακούς αγώνες και χώρισε την ρωμαϊκή αυτοκρατορία σε ανατολική και δυτική. Η ανατολική μετετράπη σε (ελληνική) βυζαντινή αυτοκρατορία, ενώ η δυτική της Ρώμης κατελήφθη από βαρβαρικούς γερμανικούς λαούς: τους Βανδάλους της Καρχηδόνας που το 455 π.Χ. προχώρησαν στον βανδαλισμό της Ρώμης, και τους Οστρογότθους που κατέλαβαν την Ιταλία το 476 με τον Θεοδώριχο ο οποίος έγινε ο νέος βασιλιάς της Ιταλίας. Το 568 την Ιταλία κατέλαβαν οι Λογγοβάρδοι ή αλλιώς Λομβαρδοί (βαρβαρικός γερμανικός λαός), ως το 774 οπότε ήλθε ο βασιλιάς των Φράγκων (βαρβαρικός γερμανικός λαός) Κάρολος ο Μέγας, γνωστός και ως Καρλομάγνος, και με την στέψη του το 800 γεννήθηκε η Αγία (...) Ρωμαϊκή Αυτοκρατορία.

Επιστρέφοντας στον αυτοκράτορα του Βυζαντίου Θεοδόσιο τον Α΄, είναι γεγονός ότι κατεδίωξε τους εθνικούς (ειδωλολάτρες) και κατέστρεψε αρχαιοελληνικά μνημεία όπως το Σεράπιο στην Αλεξάνδρεια. Το Σεράπιο ήταν ναός αφιερωμένος στον αιγυπτιακό θεό Σέραπις και περιλάμβανε την περίφημη βιβλιοθήκη των Πτολεμαίων (ελληνική δυναστεία που κυβέρνησε την Αίγυπτο από το 304 π.Χ. με τον Πτολεμαίο τον Α΄, ως το 30 π.Χ. με την Κλεοπάτρα). Επίσης, όταν το 390 οι κάτοικοι της Θεσσαλονίκης διαμαρτυρήθηκαν για την βαριά φορολογία και εξεγέρθησαν σκοτώνοντας μερικούς αξιωματικούς του αυτοκράτορα, τότε ο Θεοδόσιος έστειλε τους Γότθους (βαρβαρική γερμανική φυλή) που κατέσφαξαν 15000 Θεσσαλονικείς...

Γενικά, στο Βυζάντιο έγιναν πολλές διώξεις και εκτελέσεις των μη χριστιανών (τους έλεγαν εθνικούς, αυτό θυμίζει τους μουσουλμάνους που αποκαλούν άπιστο όποιον δεν πιστεύει στην θρησκεία τους), καθώς και καταστροφές των αρχαιοελληνικών μνημείων. Το αστείο είναι ότι ανάμεσα στους εθνικούς συγκαταλεγόταν και η περίφημη Αθηναΐδα ή Ευδοκία (γνωστή ποιήτρια), σύζυγος του Θεοδοσίου του Β΄ (αυτοκράτορας του Βυζαντίου για το διάστημα 408 - 450) ο οποίος εξολόθρευσε τους εθνικούς!!! Ο αυτοκράτορας Φλάβιος Ιουστινιανός ο Μέγας (483 - 567) προσπάθησε να ανασυστήσει την ενιαία ρωμαϊκή αυτοκρατορία. Ο (Αύγουστος) Ιουστινιανός ο Α΄ ήταν ιλλυρικής καταγωγής. Το πραγματικό του όνομα ήταν Πέτρους Σαμπάτιους και γεννήθηκε στην περιοχή της Δαρδανίας - στη σημερινή Σερβία. Η Δαρδανία ήταν περιοχή μεταξύ της Μοισίας (αντιστοιχούσε περίπου στη σημερινή Βουλγαρία και στην αρχαία Θράκη) και της Μακεδονίας που κατοικήθηκε από τους Δαρδάνους, κατά τη ρωμαϊκή εποχή. Ο Ιουστινιανός έκανε πολλά εγκλήματα. Ως αυτοκράτορας προχώρησε σε διώξεις κατά των εθνικών και κατέστρεψε πολλά αρχαιοελληνικά μνημεία. Το 529 έκλεισε την φιλοσοφική σχολή των Αθηνών. Η σύζυγος του Ιουστινιανού ήταν η Θεοδώρα. Η Θεοδώρα την οποία ερωτεύτηκε ο αυτοκράτορας ήταν ηθοποιός σε τσίρκο!!! Δεν πρέπει να την συγχέουμε με την αυτοκράτειρα Θεοδώρα, σύζυγο του αυτοκράτορα (για το διάστημα 829 - 842) Θεόφιλου, που κυβέρνησε μόνη της το διάστημα 842 - 856 και η οποία αγιοποιήθηκε!!!

Το 532 έγινε στην Κωνσταντινούπολη η ``στάση του Νίκα΄΄. Ήταν εξέγερση του λαού με αίτημα την ανάκληση των άδικων νόμων και μέτρων που είχε επιβάλλει ο Ιουστινιανός και την παραίτηση των μεταρρυθμιστών: του Ιωάννη Καππαδόκη και του νομομαθή Τριβωνιανού. Στην εξέγερση πρωτοστάτησαν οι παρατάξεις του ιπποδρόμου (κάτι σαν τα σημερινά πολιτικά κόμματα) και συγκεκριμένα οι Πράσινοι (χριστιανοί μονοφυσίτες που εξέφραζαν τα κατώτερα λαϊκά στρώματα) και οι Βενετοί (χριστιανοί ορθόδοξοι που εξέφραζαν τις - ανώτερες κοινωνικές τάξεις). Ο Ιουστινιανός φοβήθηκε και σκέφτηκε να εγκαταλείψει την Κωνσταντινούπολη, αλλά άλλαξε γνώμη όταν η γυναίκα του δήλωσε πως αν έφευγε, τότε θα έμενε η ίδια να αντιμετωπίσει την εξέγερση!!! Τελικά ο Ιουστινιανός κατέστειλε την στάση στέλνοντας τον στρατηγό του Βελισάριο ο οποίος με τον στρατό του έσφαξε 40000 (!) διαδηλωτές. Σχετικά με την Θεοδώρα, αξίζει να σημειωθεί πως οι απόψεις της συνέκλιναν με αυτές του μονοφυσιτισμού (αίρεση που δέχεται μόνον την θεία φύση του Χριστού) τον οποίον με μεγάλο μίσος εδίωξε ο σύζυγός της.

Τον 11ο αιώνα αυτοκράτειρα του Βυζαντίου ήταν η Ευδοκία η Μακρεμβολίτισσα. Ο σύζυγός της και αυτοκράτορας Κωνσταντίνος Ι΄ ο Δούκας - πριν πεθάνει και της παραδώσει τον θρόνο το 1067 - την υποχρέωσε να υπογράψει ότι δεν θα παντρευόταν ποτέ, ούτως ώστε ο θρόνος να περνούσε σε έναν από τους υιούς του. Παρά ταύτα, η Ευδοκία παντρεύτηκε τον στρατηγό Ρωμανό Δ΄ τον Διογένη ο οποίος το 1068 έγινε αυτοκράτορας. Το 1071 ο Ρωμανός σε εκστρατεία του κατά των Τούρκων ηττήθηκε στο Μαντζικέρτ και ο ίδιος συνελήφθη από τον σουλτάνο Αλή Αρσλάν και μόνον έπειτα από καταβολή υπέρογκων λύτρων αφέθη ελεύθερος. Όμως, όταν επέστρεψε στο Βυζάντιο οι αυλικοί, στα πλαίσια συνωμοσίας στην οποία συμμετείχε και η γυναίκα του Ευδοκία (!), ανακήρυξαν αυτοκράτορα τον πρωτότοκο υιό του Κωνσταντίνου Δούκα, Μιχαήλ, και κήρυξαν τον ίδιο έκπτωτο. Τελικά ο Ρωμανός συνελήφθη, βασανίστηκε και πέθανε από τα τραύματά του ένα χρόνο μετά, σε μοναστήρι. Ο Μιχαήλ ο Παραπινάκιος κυβέρνησε το Βυζάντιο ως το 1078. Η Ευδοκία, μετά την ανάδειξη του υιού της σε αυτοκράτορα, έγινε καλόγρια σε μοναστήρι στον Βόσπορο όπου έγραψε πολλά ποιήματα!!!

Ο τελευταίος αυτοκράτορας του Βυζαντίου ήταν ο Κωνσταντίνος ο ΙΑ΄ ο Παλαιολόγος (αυτοκράτορας για το διάστημα 1448 - 1453) ο οποίος αντιμετώπισε τις βαρβαρικές ορδές των Τούρκων και έπεσε και ο ίδιος στην άλωση της Πόλης (1453). Όταν ο Μωάμεθ ο Πορθητής πολιορκούσε την Κωνσταντινούπολη, υπήρχαν έντονες έριδες στην πολιορκούμενη Πόλη μεταξύ αυτών που ήταν υπέρ της αποδοχής βοήθειας από τον Πάπα και αυτών που προτιμούσαν την σκλαβιά των Τούρκων, παρά την βοήθεια της καθολικής εκκλησίας (λες και η ελληνική ορθόδοξη εκκλησία δεν ήταν χριστιανική). Ακόμα και οι 5000 Ιταλοί που υπερασπίστηκαν την Πόλη ήταν μισθοφόροι, ενώ η βοήθεια με πλοία από την Κρήτη δεν έφθασε. Ένας θεός ξέρει αν το παπαδαριό πραγματικά προσέφερε την απίστευτη περιουσία του (τα μοναστήρια ήταν γεμάτα χρυσάφι και υπήρχαν ολόκληρα συγκροτήματα από μοναστήρια και εκκλησίες στο Άγιο Όρος, στα Μετέωρα και στον Μυστρά) στον αγώνα κατά των Οθωμανών βαρβάρων.

Η ανοησία των Βυζαντινών και η γενικευμένη διαφθορά, τόσο της αυλής, όσο και του βυζαντινού κράτους γενικότερα, καθώς και οι εμφύλιες διαμάχες των στρατιωτικών ήταν - πέρα από τις στρατιές των Τούρκων - ο κύριος παράγοντας που έπεσε η Κωνσταντινούπολη, έπειτα από πολιορκία από τον Απρίλη ως την 29η Μαΐου του 1453 μ.Χ. Οι Τούρκοι μπήκαν στην Πόλη από την ``κερκόπορτα΄΄ (αφύλακτη μικρή πύλη στο τείχος της Κωνσταντινούπολης) την οποία πιθανώς κάποιος εκ των έσω τους την υπέδειξε... Σημειώνεται ότι στην άλωση της Πόλης οι Τούρκοι έσφαξαν τον κόσμο που είχε καταφύγει στην Αγία Σοφία και γενικά κατέσφαξαν τους αμάχους. Δυστυχώς, οι Τούρκοι - μετά την κατάληψη της Πόλης - μετέτρεψαν την Αγία Σοφία σε τζαμί και έχτισαν μιναρέδες!!! Επιπρόσθετα, οι Τούρκοι μετονόμασαν την Κωνσταντινούπολη σε Ινσταμπούλ και έκαναν πολλούς διωγμούς στους εκεί Έλληνες, ακόμα και τον 20ο αιώνα: το 1955 και το 1964.

Όλοι πρέπει να αρνηθούμε την ονομασία Ινσταμπούλ που προσβάλλει τον ανθρώπινο πολιτισμό και να αποκαλούμε την Πόλη: Κωνσταντινούπολη ή καλύτερα Βυζάντιο. Το Βυζάντιο ήταν αρχαιοελληνική αποικία των Μεγάρων που ιδρύθηκε, στην θέση της μετέπειτα Κωνσταντινούπολης, το πρώτο μισό του 7ου αιώνα π.Χ. και πήρε το όνομά της προς τιμήν του οικιστή της, Βύζαντα. Πάντως, αξίζει να σημειωθεί πως ακόμα και η λέξη Ινσταμπούλ είναι ελληνική! Προέρχεται από την ελληνική φράση ``εις την Πόλη΄΄!!! Άραγε αυτό το γνωρίζουν οι Τούρκοι; Μάλλον όχι, γιατί τότε θα έσπευδαν να αλλάξουν το όνομά της. Αυτό έκαναν και το 2001 με την αφαίρεση κάθε ελληνικής λέξης από τουρκικές επιγραφές και πινακίδες, την στιγμή που τα παράλια της Μ. Ασίας είχαν αποικηθεί από τους αρχαίους Έλληνες και το ελληνικό στοιχείο υπάρχει εκεί μέχρι σήμερα! Ο γράφων αναρωτιέται τι λένε οι Τούρκοι για αυτά τα μέρη στους τουρίστες; Ότι τα αρχαιοελληνικά μνημεία είναι δικά τους; Ειπώθηκε πριν ότι οι Τούρκοι ήλθαν, ως βαρβαρική φυλή, τον 13ο αιώνα μ.Χ. και κατέκτησαν πολλές περιοχές.

Επιστρέφοντας στο Βυζάντιο, στον τομέα της τέχνης εντάσσεται και η βυζαντινή μουσική που είναι θαυμάσια και πολύ λυρική. Διαπνέεται από ένα θρησκευτικό συναίσθημα όπως και η βυζαντινή τέχνη γενικότερα. Γνωστό κέντρο του Βυζαντίου ήταν και ο Μυστράς (κοντά στην Σπάρτη) με τα κάστρα και τις θαυμάσιες εκκλησίες στις οποίες υπάρχει και το σύμβολο του Βυζαντίου, ο δικέφαλος αετός. Έχει προαναφερθεί ότι ο αετός ήταν το σύμβολο του Δία στην αρχαία Ελλάδα Το Βυζάντιο επέκτεινε τους ορίζοντές του και στα γειτονικά κράτη και μετέδωσε τον πολιτισμό (τέχνες, γράμματα, αλφάβητο) και την θρησκεία του στους σλαβικούς λαούς (στα Βαλκάνια και στη Ρωσία), στον Πόντο και στην Αρμενία.

Στη νεότερη Ελλάδα, ο πολιτισμός αρχίζει ουσιαστικά μετά την απελευθέρωση της χώρας με την επανάσταση του 1821 εναντίον της τουρκικής σκλαβιάς που κράτησε 400 χρόνια. Ο πρώτος κυβερνήτης της Ελλάδος ήταν ο Ιωάννης Καποδίστριας (1776 - 1831) που κυβέρνησε την χώρα από το 1827, ως την δολοφονία του το 1831. Αρχικά πρωτεύουσα της Ελλάδος ήταν το Ναύπλιο και αργότερα έγινε η Αθήνα. Δυστυχώς, πολύ πρώιμα άρχισαν οι επεμβάσεις των Μεγάλων Δυνάμεων που έφεραν στην χώρα τον Βαυαρό βασιλιά Όθωνα που κυβέρνησε την χώρα από το 1832 ως το 1862. Έκτοτε, οι επεμβάσεις των Μεγάλων Δυνάμεων, με ξενόφερτους βασιλιάδες μέχρι το 1973 (με τελευταίο βασιλιά τον Κωνσταντίνο Β΄ Γκλίγκσμπουργκ, η οικογένεια του οποίου ήταν από πρωσικό δουκικό οίκο) και επιρροές σε πολιτικά πρόσωπα, συνεχίστηκαν και ακόμα συνεχίζονται. Στις επιρροές αυτές υπέκυψε και ο πρωθυπουργός Ανδρέας Παπανδρέου που αμερικανόφερτος (έζησε στις ΗΠΑ και ήταν εκεί καθηγητής οικονομολογίας) κυβέρνησε την Ελλάδα από το 1981 ως το 1989 και από το 1993 ως τον θάνατο του, το 1996.

Ο Παπανδρέου νίκησε τις εκλογές του 1981 με μεγάλη επιτυχία. Από το 1981 στις εκλογικές αναμετρήσεις που συμμετείχε, ξεσήκωνε τα αλαλάζοντα πλήθη που κατά χιλιάδες παρακολουθούσαν τους λόγους του. Στις προεκλογικές του ομιλίες, που γίνονταν τη νύχτα υπό το φως έντονων προβολέων, χρησιμοποιούσε τη μεγαλειώδη και υποβλητική μουσική της Κάρμινα Μπουράνα, καθώς και πατριωτικά τραγούδια, ενώ οι οπαδοί κρατούσαν σημαίες και σημαιάκια. Εκατομμύρια Ελλήνων, κυριολεκτικά μαγεμένοι και εκστασιασμένοι, συμμετείχαν στις συγκεντρώσεις αυτές. Μάλιστα, σε πολλά πανεπιστήμια του κόσμου διδάσκεται ο τρόπος με τον οποίον κατακτούσε ο Παπανδρέου τις μάζες. Η απάντηση είναι με λαϊκισμό, υποσχέσεις για διορισμούς, και προεκλογικές φιέστες που θυμίζουν τις χιτλερικές εκδηλώσεις και τον Γκέμπελς. Ο Παπανδρέου ήταν σαν τους σοφιστές, εφήρμοζε στην χώρα αυστηρή λιτότητα, αλλά φρόντιζε με τον λόγο του και κάποιες οικονομικές παροχές να κάνει τον λαό να τον ξαναψηφίζει. Η δε πολιτική του ήταν φιλοαμερικανική και ουσιαστικά κατάφερε την υποταγή της χώρας προς την Τουρκία που έπ’ ουδενί δεν ήθελε, ούτε θέλει, η Ελλάδα να εκμεταλλευτεί τα κοιτάσματα πετρελαίου στο Αιγαίο.

Το μεγαλύτερο πρόβλημα με τον Παπανδρέου είναι ότι έφερε μόνιμα στην Ελλάδα έναν απίστευτο λαϊκισμό και από την αυστηρότητα και την αστυνομοκρατία των δεξιών κυβερνήσεων, η χώρα πέρασε στον λαϊκισμό και άλλα αρρωστημένα φαινόμενα που σήμερα εκθέτουν την χώρα διεθνώς. Τα φαινόμενα αυτά είναι: τα πολιτικά ρουσφέτια (οι πολιτικοί προσέφεραν στους ψηφοφόρους τους αφειδώς υποσχέσεις και θέσεις εργασίας σε δημόσιες υπηρεσίες) που υπήρχαν και επί κυβέρνησης της δεξιάς, οι απάτες, η δωροδοκία των δημοσίων υπαλλήλων, η εξαθλίωση των νοσοκομείων (μεγάλες ελλείψεις σε προσωπικό και εξοπλισμό, επίσης οι ασθενείς αντί για κρεβάτι τοποθετούνται σε ράντζα στον διάδρομο) στα οποία πολλοί ιατροί έχουν κατηγορηθεί ότι δωροδοκούνται από τους ασθενείς - για να τύχουν καλύτερης προσοχής, η καταστροφή της παιδείας με την συνεχή αλλαγή του εκπαιδευτικού συστήματος, η τρομερή γραφειοκρατία κ.α.

Όλα αυτά προκαλούν γέλιο στους άλλους λαούς. Το χειρότερο από όλα είναι η μη παροχή ουσιαστικής παιδείας, λόγω των συνεχών αλλαγών στο εκπαιδευτικό σύστημα. Ακόμα και σήμερα, το εκπαιδευτικό σύστημα είναι πολύ μέτριο και οι νέοι αποκτούν ελλείπεις γνώσεις όταν αποφοιτούν από τα σχολεία. Σήμερα, ακόμα και οι έννοιες στην πολιτική έχουν φθαρεί. Η δεξιά εκ παραδόσεως είναι φιλοαμερικανική και στο παρελθόν ήταν αυταρχική. Γνωστό ήταν το δεξιό παρακράτος της βίας, της αστυνομοκρατίας, του χαφιεδισμού και της νοθείας στις εκλογές (και τα νεκροταφεία εψήφιζαν). Η δεξιά επιβαρύνεται με πολλά εγκλήματα. Στην γερμανική κατοχή της Ελλάδος υπήρχαν τα τάγματα ασφαλείας που συνεργάστηκαν με τους Γερμανούς. Επίσης, η Μικρασιατική Καταστροφή του 1922 και η κατάληψη της Κύπρου το 1974 έγιναν επί της δεξιάς κυβέρνησης του Δημήτριου Γούναρη και του Κωνσταντίνου Καραμανλή, αντίστοιχα. Από την άλλη, οι δήθεν σοσιαλιστικές (μάλλον σοσιαληστρικές) κυβερνήσεις, πάλι είναι φιλοαμερικανικές και καπιταλιστικές!

Είναι γνωστό πως - όπως και στις άλλες χώρες - την Ελλάδα, πέρα από τις ΗΠΑ, κυβερνούν λίγοι μεγαλοεπιχειρηματίες, ενώ τα ΜΜΕ κατευθύνονται και αυτά από ολίγους επιχειρηματίες που (εξ)υπηρετούν το σύστημα. Η μόνη λύση για το πολιτικό πρόβλημα της Ελλάδος και γενικά η πολιτική πρόταση για κάθε χώρα, είναι αυτό που έλεγε ο Αριστοτέλης: το μέσον. Ούτε αριστεροί, ούτε δεξιοί, ούτε χριστιανοδημοκράτες, ούτε πράσινοι, ούτε ρεπουμπλικάνοι, ούτε διάφορες άλλες ταμπέλες. Τις χώρες πρέπει να τις κυβερνούν οξυδερκείς πανεπιστήμονες με φιλοπατρία (η φιλοπατρία, δηλαδή ο καλώς εννοούμενος εθνικισμός, είναι αρετή και είναι ρατσισμός να αποκαλείται άκρα δεξιά) και η διακυβέρνηση πρέπει να γίνεται με την χρήση πιο άμεσης δημοκρατίας - με συνεχή δημοψηφίσματα. Δηλαδή τις ταμπέλες θα πρέπει να τις αντικαταστήσει η αληθινή δημοκρατία. Πρωταρχικά, όμως, χρειάζεται το κράτος που εξουσιάζει τον υπήκοο, να μετατραπεί σε πολιτεία που έχει σχέση μάνας προς το παιδί με τον πολίτη όπως η αρχαία Αθήνα του 5ου αιώνα π.Χ. Και το κυριότερο είναι να τον γαλουχήσει με ολοκληρωμένη παιδεία.

Ο ελληνικός πολιτισμός θα έπρεπε να διδάσκεται πιο αναλυτικά και ουσιαστικά. Επίσης, στα πανεπιστήμια θα έπρεπε να υπάρχει μάθημα ελληνικού πολιτισμού. Αν κάποιος μη Έλληνας που έχει διαβάσει το βιβλίο αυτό ή άλλα βιβλία σχετικά με τον ελληνικό πολιτισμό, ρωτήσει κάποιον Έλληνα διάφορες λεπτομέρειες, τότε δυστυχώς θα απογοητευτεί. Το αποτέλεσμα της έλλειψης της ελληνικής παιδείας, καθιστά τους νέους ανερμάτιστους. Έτσι, λοιπόν, οδηγούνται στην ξενομανία, τον μιμητισμό ξένων πρότυπων και στην αμερικανοποίηση. Κάποιος Άγγλος που διαβάζει για τον Πλάτωνα, τον Αριστοτέλη και την ελληνική μυθολογία, θα αισθανθεί όνειδος όταν επισκεφτεί την Ελλάδα και διαπιστώσει ότι έχει χάσει τον πολιτισμό της και έχει εκπορνευτεί στα ξένα πρότυπα. Δυστυχώς, σήμερα είναι τέτοια η ανοησία των περισσοτέρων Ελλήνων που όποιον δουν να ασχολείται με την ιστορία του τόπου, τον αποκαλούν ακροδεξιό!

Οι νέοι σε όλες τις χώρες είναι απαραίτητο από το γυμνάσιο να διδάσκονται την αρχαία ελληνική γλώσσα, έτσι ώστε να διδάσκονται αρχαία ελληνικά κείμενα, αρχίζοντας με τα ηρωικά έπη του Ομήρου. Σήμερα στην Ελλάδα οι νέοι διδάσκονται αρχαία ελληνικά και ελάχιστα αρχαιοελληνικά αποσπάσματα κειμένων (ούτε καν ολόκληρα τα κείμενα) στο Λύκειο. Ιδανικό θα ήταν οι νέοι όλου του κόσμου να διδάσκονταν από το γυμνάσιο αρχαία ελληνική γραμματεία και να ταξίδευαν στον μαγευτικό κόσμο της μυθολογίας, της φιλοσοφίας, του δράματος, του πεζού λόγου, της ποίησης και της επιστήμης των αρχαίων Ελλήνων, μέσα από τα κείμενά τους. Ακόμα και στο δημοτικό θα μπορούσαν να διδάσκονται τα παιδιά την ελληνική μυθολογία. Αλλά πώς θα γίνει αυτό, όταν τα κράτη προσφέρουν στους νέους ανεπαρκέστατη εκπαίδευση και οι νέοι (έμαθαν να) αισθάνονται ότι τα αρχαία ελληνικά κείμενα είναι ... μούχλα! Πώς θα γίνει αυτό το όνειρο παγκόσμια κατάκτηση, όταν η ευρωπαϊκή ένωση - από φθόνο για τους Έλληνες - κατήργησε τα ελληνικά από επίσημη γλώσσα της;

Η λύση για όλες τις χώρες του κόσμου είναι να εισάγουν την ελληνική παιδεία (από την αρχαιότητα μέχρι σήμερα) στην εκπαίδευσή τους. Στην Ελλάδα απαιτείται κατάργηση της δημοτικής γλώσσας και αναβίωση της αρχαίας ελληνικής γλώσσα όπως ήταν πραγματικά, χωρίς το πολυτονικό (οξεία, δασεία, ψιλή, περισπωμένη, υπογεγραμμένη) που το επινόησαν οι αλεξανδρινοί φιλόλογοι - στα ελληνιστικά χρόνια (από τον 3ο αιώνα π.Χ.). Οι αρχαίοι Έλληνες χρησιμοποιούσαν κεφαλαία γράμματα και όχι το πολυτονικό σύστημα γραφής. Αυτό δημιουργήθηκε στα ελληνιστικά χρόνια, για να διδάξει τον τρόπο που πρόφεραν τις λέξεις που είχαν πλέον ξεχαστεί (όπως οι ομηρικές) και σήμερα τα ελληνικά είναι η μοναδική γραπτή γλώσσα που χρησιμοποιεί τόσο εκτεταμένα τους τόνους.

Φυσικά, η αναστημένη αρχαιοελληνική γλώσσα πρέπει να εμπλουτιστεί με τους συγχρόνους όρους, για τους οποίους θα βρεθεί κάποιος αντίστοιχος όρος δημιουργούμενος από τα αρχαία ελληνικά. Δυστυχώς, η δημοτική γλώσσα των Ελλήνων που αντικατέστησε την καθαρεύουσα που έμοιαζε με τα αρχαία ελληνικά, είναι φτωχότερη σε νοήματα. Στο σημείο αυτό υπενθυμίζεται ότι ο λόγος, ως γλώσσα, ταυτίζεται με τον λόγο, ως λογική. Σήμερα οι Έλληνες μιλάνε χρησιμοποιώντας πολλές ξένες λέξεις (ιδίως αμερικάνικες), καθώς και λέξεις αργκό. Για παράδειγμα λένε: - ``κουλάρισε΄΄(=χαλάρωσε)΄΄ ή - ``ας κάνουμε ένα μπρέικ΄΄(=διάλειμμα)! Στην ελληνική Κύπρο η γλωσσική αλλοτρίωση είναι τεράστια, τόσο στην προφορά, όσο και στις λέξεις.

Επιστρέφοντας στη νεότερη Ελλάδα, είναι γνωστό το πρότυπο του Έλληνα ... Ζορμπά που κάνει ότι θέλει, χορεύει ανατολίτικους χορούς (αμανέδες, ζεϊμπέκικο και τσιφτετέλι) πάνω στα τραπέζια, φωνασκεί και οχλαγωγεί, φθονεί τους άλλους (ο φθόνος είναι το αιώνιο μειονέκτημα των Ελλήνων) έχει μια τάση να επιδεικνύεται και γενικά παρουσιάζει μια εικόνα, τόσο στην Ελλάδα, όσο και στις άλλες χώρες, που δεν έχει καμία σχέση με το αρχαιοελληνικό μέτρο και γενικά τον παραδοσιακό ελληνικό τρόπο ζωής. Όλα αυτά είναι αποτελέσματα του λαϊκισμού, της έλλειψης αυστηρότητας και κυρίως της κακής εκπαίδευσης των Ελλήνων. Τα αιτία είναι πολιτικά, μιας και ο Αριστοτέλης είπε ότι η ηθική και η διανοητική αρετή είναι θέμα και του καλού δασκάλου. Στην Ελλάδα υπάρχει κακή παιδεία, άρα παράγονται και ανερμάτιστοι πολίτες. Από την κακή εκπαίδευση και τα ξένα πρότυπα που προβάλλονται από τα ελληνικά ΜΜΕ ξεκινάει το πρόβλημα του μιμητισμού αμερικανικών προτύπων (δείχνει σύνδρομο κατωτερότητος), καθώς και τα παραπάνω οικτρά φαινόμένα.

Οι πολιτικοί δεν δείχνουν να ενδιαφέρονται για την γαλούχηση των Ελλήνων με τον πολιτισμό τους. Άλλωστε, από το 1991 ως το 2001, επέτρεψαν την είσοδο σε 1.5 εκατομμύριο αλλοδαπούς (σημειώνεται ότι η Ελλάδα είχε 10 εκατομμύρια κατοίκους το 2001) και είναι γνωστό ότι σε μια πολυπολιτισμική κοινωνία όπου όλα επιτρέπονται, ο πολιτισμός αλλοιώνεται και τελικά χάνεται. Αυτό θέλουν και κάποιοι πολιτικοί που εξυπηρετώντας ξένα συμφέροντα αλλοιώνουν τον πολιτισμό της χώρας και την οδηγούν στον αφελληνισμό. Επίσης, είναι γνωστός ο φθόνος πολλών ξένων κρατών και πολιτών προς την Ελλάδα που θα προτιμούσαν να μην υπήρχε... Γι’ αυτό ανέφερα πριν ότι κακώς η Ελλάδα μετέδωσε τον πολιτισμό της. Πολλοί θα αναρωτηθούν γιατί το βιβλίο αυτό προτείνει τον προσανατολισμό όλων των κρατών του πλανήτη στον ελληνικό πολιτισμό. Η απάντηση είναι ότι ίσως έτσι ο κόσμος δεν οδηγηθεί εκεί που πάει να οδηγηθεί, δηλαδή στην καταστροφή του. Αλλά μάλλον ο αφανισμός του ανθρωπίνου γένους είναι μονόδρομος...

Από την άλλη μεριά, η νεότερη Ελλάδα έχει να επιδείξει πολλά καλά. Οι Έλληνες, ως λαός, είναι φιλόξενοι (στην αρχαία Ελλάδα υπήρχε ο Ξένιος Δίας, ο θεός της φιλοξενίας), έχουν ανθρωπιά που δεν συναντάται σε άλλους λαούς, έχουν φιλότιμο και έχουν αξιοπρέπεια. Σε κάθε κίνδυνο, όπως πόλεμο ή φυσικές καταστροφές, οι Έλληνες ενώνονται και σπεύδουν να συνδράμουν με αυτοθυσία στην αντιμετώπιση των δυσάρεστων γεγονότων. Αυτό συμβαίνει και σε καθημερινά γεγονότα. Για παράδειγμα όταν γίνεται κάποιο τροχαίο δυστύχημα ή κάποιος πάθει στον δρόμο έμφραγμα, τότε οι παρευρισκόντες τρέχουν να βοηθήσουν τον συνάνθρωπό τους που έχει ανάγκη. Η ανθρωπιά αυτή δεν υπάρχει - στον βαθμό που υπάρχει στην Ελλάδα - σε κανένα άλλο κράτος και αυτό δεν είναι υπερβολή.

Πριν από μερικά χρόνια που έμενα στο Νέο Ψυχικό, η σπιτονοικοκυρά μου, Δήμητρα, μου είχε διηγηθεί το εξής γεγονός: όταν χώρισε με τον άνδρα της δούλεψε για ένα διάστημα ως οικιακή βοηθός σε κάποια οικία στην Ελβετία. Μια ημέρα λιποθύμησε (ήταν υποτασική) στο σπίτι που εργαζόταν και ουδείς από τους ενοίκους δεν την σήκωσε, παρά την άφησαν στο πάτωμα σαν σκυλί, έως ότου κάποια παραδουλεύτρα την μάζεψε. Τέτοια κτηνωδία συνέβη στην Ελβετία που θέλει να προβάλλεται ως το πρότυπο της δημοκρατίας. Όταν η Ελβετία έχει τις τράπεζες στις οποίες επενδύει κάθε λογής και ποιότητας άνθρωπος, ακόμα και απατεώνας ή εγκληματίας, τότε η χώρα αυτή είναι χώρα καπιταλισμού όπως είναι όλες οι άλλες χώρες της Δύσης.

Στην Ελλάδα η ανθρωπιά είναι ριζωμένη στο συλλογικό ασυνείδητο των Ελλήνων [ για το συλλογικό ασυνείδητο βλ. Σημειώσεις: Καρλ Γιούνγκ (35) ]. Για παράδειγμα στις 26 Σεπτεμβρίου του 2000 το επιβατικό πλοίο ``Εξπρές Σαμίνα΄΄ με 525 επιβάτες βυθίστηκε λίγο έξω από το νησί της Πάρου. Τότε, όλοι οι νησιώτες βγήκαν στην παραλία και όσοι είχαν βάρκες περισυνέλεξαν τους ναυαγούς, ενώ αυτοί που βρίσκονταν στην στεριά μετέφεραν τους τραυματίες στο Κέντρο Υγείας του νησιού, ενώ στους μη τραυματίες έδωσαν καινούργια ρούχα και τους φιλοξένησαν στα σπίτια τους, έως ότου τους παρέλαβαν οι συγγενείς τους. Από τους 525 επιβάτες πνίγηκαν 81, ενώ οι υπόλοιποι σώθηκαν από τους ναυτικούς της Πάρου. Σε κανένα άλλο κράτος δεν υπάρχει η ανθρωπιά και η ζεστασιά που συναντάται στην Ελλάδα και αυτό είναι που κάνει εντύπωση στους ξένους τουρίστες που επισκέπτονται την Ελλάδα. Για ότι δημιουργεί αρνητική εντύπωση για τους Έλληνες, ευθύνη φέρουν οι ίδιοι οι Έλληνες και οι πολιτικοί τους που δεν φρόντισαν να τους προσφέρουν ουσιαστική παιδεία, ώστε πέρα από τα νόστιμα εδέσματα, τα κέντρα διασκέδασης και τα κιτς θεάματα που προσφέρουν στους ξένους τουρίστες, να ήταν σε θέση να τους έκαναν και κάποια στοιχειώδη αναφορά στον Σωκράτη, στον Πλάτωνα, στον Αριστοτέλη και γενικά στον πολιτισμό τους.

Αν οι Έλληνες είχαν παιδεία θα απαντούσαν κατάλληλα και στον Γάλλο ``διανοούμενο΄΄ που ανοήτως υποστηρίζει ότι η αρχαία Ελλάδα δεν έχει καμία σχέση με την σημερινή Ελλάδα, λες και η Ελλάδα είναι Αίγυπτος (με την έννοια του νεκρού αιγυπτιακού πολιτισμού). Θα απαντούσαν στον Γάλλο για τους βαρβαρικούς προγόνους τους: τους Γαλάτες. Η Γαλλία έχει ελεεινή ιστορία. Βασικά, δεν έχει ιστορία, γι' αυτό προσπαθεί κακέκτυπα να προσανατολιστεί για μια ακόμη φορά (η πρώτη ήταν στον διαφωτισμό) στην αρχαιοελληνική παιδεία. Το κίνητρο όμως είναι ευτελές. Οι Γάλλοι θέλουν να αποδείξουν ότι η δημοκρατία τους είναι συνέχεια της δημοκρατίας της αρχαίας Αθήνας. Πλην, όμως, δεν κατάφεραν ποτέ, ούτε σήμερα, να απαλλαγούν από τον φασισμό, κατάλοιπο της βασιλείας των Λουδοβίκων.

Οι Γάλλοι είναι απίστευτα σοβινιστές, αν και οι ρίζες τους ανάγονται στους Κέλτες βαρβάρους, στους Γαλάτες βαρβάρους και στις ρωμαϊκές ορδές. Ακόμα και η γαλλική επανάσταση διδάσκεται στα σχολεία ανεπαρκώς. Οι Γάλλοι επαναστάτες αλληλοσφαγιάστηκαν μετά την επανάσταση... Γενικά στην ανθρώπινη ιστορία υπήρχαν δεκάδες βαρβαρικοί λαοί όπως για παράδειγμα οι Πέρσες. Οι Πέρσες αρχικά εγκατεστημένοι από την 2η χιλιετία π.Χ. με τους Μήδους στο σημερινό δυτικό Ιράκ τελικά καθυπέταξαν τους Μήδους και αργότερα, επί βασιλείας Κύρου του Β΄ στα μέσα του 6ο αιώνα π.Χ., επεκτάθηκαν - με την συνεργασία δεκάδων άλλων βαρβαρικών φυλών - από τα παράλια της Μ. Ασίας και την Μαύρη Θάλασσα μέχρι τον Ινδό ποταμό.

Οι πόλεμοι μεταξύ Ελλήνων και Περσών κράτησαν από το 490 π.Χ. με την εκστρατεία των στρατηγών Δάτη και Αρταφέρνη και την μάχη του Μαραθώνα, μέχρι το 479 π.Χ. με την μάχη της Μυκάλης στην Μ. Ασία, με τελική ήττα των Περσών από τους Έλληνες. Όμως, αυτό δεν εμπόδισε τους Πέρσες να αναμειχθούν υποχθόνια στον ελληνικό εμφύλιο πόλεμο (431 - 404 π.Χ.) υποστηρίζοντας κυρίως τους Σπαρτιάτες. Το περσικό κράτος επεκτάθηκε και περιελάμβανε τα εδάφη από την Μαύρη Θάλασσα ως και την Μεσοποταμία, και από την Μ. Ασία μέχρι τον Ινδό ποταμό. Περιελάμβανε, επίσης, και τα εδάφη της Αιγύπτου και της Λιβύης. Όλες αυτές τις περιοχές απελευθέρωσε με την εκστρατεία του το 334 π.Χ. από την Πέλλα ο Μακεδόνας βασιλιάς Αλέξανδρος ο Μέγας. Και όχι μόνον τις απελευθέρωσε, αλλά και τις εκπολίτισε.

Βαρβαρικοί ήταν και οι αρχαίοι γερμανικοί λαοί οι οποίοι από τον 3ο αιώνα μ.Χ. άρχισαν τις επιθέσεις στη ρωμαϊκή αυτοκρατορία. Οι λαοί αυτοί ήταν: οι Φράγκοι, οι Λομβαρδοί ή αλλιώς Λογγοβάρδοι, οι Γότθοι, οι Αλαμαννοί, οι Σουηβοί, οι Αγγλοσάξονες που τον 5ο - 6ο αιώνα μ.Χ. κατέλαβαν την Αγγλία, οι Τεύτονες και οι Κίμβροι που εισέβαλαν στη Γαλατία τον 2ο αιώνα π.Χ., και οι Βάνδαλοι. Οι Βάνδαλοι εγκαταστάθηκαν από την κεντρική Ευρώπη το 337 μ.Χ. στην Ουγγαρία, το 409 μ.Χ. στην Ισπανία και από εκεί έφτασαν στην Βόρειο Αφρική και δημιούργησαν κράτος ανάλογο της Καρχηδόνας. Οι Βάνδαλοι λεηλάτησαν την Ρώμη το 455 μ.Χ. (βανδαλισμός). Σχετικά με την Καρχηδόνα (πόλη στην βόρειο Αφρική κοντά στην σημερινή Τύνιδα, την πρωτεύουσα της Τυνησίας), ήδη από τα μέσα του 3ου αιώνα π.Χ. οι Ρωμαίοι άρχισαν τους πολέμους με τους Καρχηδόνιους. Ο Καρχηδόνιος στρατηγός Βάρκος Αννίβας (247 - 183 π.Χ.) ξεκίνησε τον Β΄ Καρχηδονιακό πόλεμο κυριεύοντας την Σαγούντο της Ισπανίας (σύμμαχος της Ρώμης) και μετά με 25000 άνδρες και 27 ... ελέφαντες πέρασε τις Άλπεις και κατέκτησε μεγάλο μέρος της νοτίου Ιταλίας.

Στους βαρβαρικούς λαούς της ιστορίας επίσης συγκαταλέγονται: οι Κέλτες, οι Λατίνοι - Ρωμαίοι [ Οι Ρωμαίοι από την κεντρική Ιταλία τον 3ο αιώνα π.Χ. επεκτάθηκαν στην ελληνική Μεγάλη Ελλάδα (νότιος Ιταλία και Σικελία - πλην κάποιων καρχηδονιακών περιοχών στο δυτικό τμήμα του νησιού) το 265 π.Χ. Το 212 π.Χ. με την κατάληψη των Συρακουσών οι Ρωμαίοι επεκτάθηκαν σε όλη την Ιταλία (στην βόρειο Ιταλία κατοικούσαν οι Ετρούσκοι) και στην Σικελία. Το 146 π.Χ. κατέκτησαν την Ελλάδα (μάχη της Λευκόπετρας στην Κορινθία) και ως τα τέλη του 2ου αιώνα π.Χ. είχαν κατακτήσει την νότιο Ευρώπη (έφτασαν ακόμα και στην Αγγλία) και την νοτιοδυτική Ασία. Το 30 π.Χ. κατέκτησαν και την Αίγυπτο.

Η ρωμαϊκή αυτοκρατορία κράτησε μέχρι το 476 π.Χ. με την ανάρρηση στην εξουσία της Ρώμης του Γότθου Θεοδώριχου ], οι Ούννοι [ μογγολικής καταγωγής βαρβαρικός λαός που επιτέθηκε στην Ευρώπη τον 4ο - 5ο αιώνα μ.Χ. Ο βασιλιάς τους Αττίλας (407 - 453) κατέκτησε εδάφη στον Δούναβη, εισέβαλε το 451 στην Γαλατία όπου τον απώθησε ο Ρωμαίος στρατηγός Φλάβιος Αέτιος, μετά αποσύρθηκε στην Παννονία (περιοχή ανάμεσα στη σημερινή Κροατία, Σερβία, Ρουμανία και Ουγγαρία) και το 452 εισέβαλε στην Ιταλία, έως ότου ο Πάπας Λέων ο Α΄ τον έπεισε να σταματήσει τον πόλεμο και να αποσυρθεί από την Ιταλία ], οι Τάταροι (φυλές τουρκικής και μογγολικής καταγωγής που εισέβαλαν στην Ευρώπη τον 12ο αιώνα μ.Χ.), οι Σκανδιναβοί Βίκινγκς ή αλλιώς Νορμανδοί (βάρβαροι πολεμιστές και πειρατές), οι Άβαροι [οι Άβαροι ήταν μογγολικής καταγωγής βαρβαρικός λαός που τον 6ο αιώνα κατέλαβε την Ουκρανία και τελικά δημιούργησε βασίλειο από την Δαλματία (σημερινή παράκτια περιοχή της Κροατίας) ως την Βοημία (το δυτικό τμήμα της Τσεχίας) και από τις Ανατολικές Άλπεις ως την Τρανσυλβανία (περιοχή της Ρουμανίας) - επιτέθηκαν και στην Κωνσταντινούπολη, αλλά δεν κατάφεραν να την εκπορθήσουν], οι Μογγόλοι [ με αρχηγό τους τον Τζένγκις Χαν (1206 - 1227) κατέλαβαν την βόρειο Κίνα, την δυτική Ασία, την νότιο Ρωσία και τμήμα της Πολωνίας ], οι Σαρακηνοί (μουσουλμάνοι) και συγκεκριμένα οι Άραβες [ τον 7ο αιώνα μ.Χ. επεκτάθηκαν από τον Ατλαντικό Ωκεανό ως την Ινδία και από την Κυρηναϊκή (στην Λιβύη) μέχρι το Ιράν. Το 717 επιτέθηκαν στην Κωνσταντινούπολη και το 733 έφτασαν μέχρι την πόλη Πουατιέ της Γαλλίας ], οι Οθωμανοί [ τον 13ο μ.Χ. αιώνα κατέκτησαν την χερσόνησο της Ανατολίας όπου και εγκαταστάθηκαν και τον 14ο αιώνα κατέλαβαν την Σερβία, την Βλαχία και την Μολδαβία (περιοχές στην Ρουμανία), την Αλβανία, την Βουλγαρία και το 1453 το Βυζάντιο (η ανατολική ρωμαϊκή αυτοκρατορία). Τον 16ο αιώνα κατέκτησαν το Ιράν, το Κουρδιστάν, την Αίγυπτο και με τον Σουλεϊμάν τον Μεγαλοπρεπή (1520 - 1566) κατέκτησαν το Ιράκ, την Σερβία, την Ουγγαρία, την Κύπρο, την Λιβύη, την Τυνησία, την Αλγερία και την Υεμένη], οι Φοίνικες (γνωστή η αποικία τους Καρχηδόνα - κοντά στη σημερινή Τύνιδα, πρωτεύουσα της Τυνησίας - που ενεπλάκη σε πολέμους με τη Ρώμη) που είχαν κατακτήσει με τις αποικίες τους τα παράλια της Μεσογείου, οι Ασσύριοι (είχαν κατακτήσει το διάστημα 859 - 750 π.Χ. την Αίγυπτο, την Παλαιστίνη, την Κύπρο, το σημερινό Ιράκ, την Αρμενία, τη Συρία και το σημερινό ανατολικό Ιράν), και πολλοί άλλοι βαρβαρικοί λαοί.

Δυστυχώς υπάρχει τέτοια έλλειψη παιδείας στην Ελλάδα που κάποτε ένας Έλληνας Μακεδόνας μου είπε ότι ο Μέγας Αλέξανδρος ήταν μακελάρης!!! Μακελάρηδες ήταν οι παραπάνω βαρβαρικοί λαοί και με τις αποικίες τους μακελάρηδες ήταν: οι Άγγλοι (έκαναν στις αποικίες τους και με τους πολέμους τους τα μεγαλύτερα εγκλήματα από όλους τους αναφερθέντες βαρβαρικούς λαούς), οι Ολλανδοί, οι Πορτογάλοι, οι Γάλλοι (μην ξεχνάμε τον Ναπολέοντα Βοναπάρτη που ήθελε να κατακτήσει την Ευρώπη και επίσης μην μας διαφεύγει και η αποικιοκρατία των Γάλλων), οι Ολλανδοί (βλ Νότιος Αφρική με τους Ολλανδούς αποίκους, τους Μπόερς) και οι Ισπανοί.

Η Λατινική Αμερική είναι ισπανόφωνη και οι περισσότεροι κάτοικοί της - με εξαίρεση τους ιθαγενείς - προέρχονται από αποίκους που ήλθαν στην Αμερική και συγκεκριμένα από Ευρωπαίους (με πλειοψηφία τους Ισπανούς και τους Πορτογάλους που κατέσφαξαν τους ντόπιους πληθυσμούς και κατέλαβαν την Νότιο Αμερική και τα νησιά της το πρώτο μισό του 16ου αιώνα μ.Χ.) καθώς και Αφρικανούς σκλάβους. Μην μας διαφεύγει πως οι αρχαίοι κάτοικοι της Αμερικής ήταν οι Μάγιας στην κεντρική Αμερική και Ίνκα και οι Αζτέκοι στην Νότιο Αμερική. Στην Αμερική υπήρχαν και ερυθρόδερμοι που εξολοθρεύτηκαν από τους αποίκους - εισβολείς (στο δεύτερο μισό του 16ου αιώνα μ.Χ οι Άγγλοι εγκαταστάθηκαν στις ΗΠΑ και οι Γάλλοι στις ΗΠΑ και στον Καναδά). Η καταγωγή των ιθαγενών της Αμερικής είναι μάλλον μογγολοειδής (οι Μογγόλοι πέρασαν από την Ασία στην Αμερική) και μάλιστα βρέθηκε ομοιότητα στο DNA ενός άνδρα από την Χιλή με το DNA των απογόνων ενός αρχαίου ιαπωνικού λαού. Επί τη ευκαιρία, σε έρευνα DNA από δείγμα Ιαπώνων, μόνον περίπου το 4% των συγχρόνων Ιαπώνων βρέθηκε ότι είναι απόγονοι των φυλών που εγκαταστάθηκαν στην αρχαιότητα στην Ιαπωνία!!! Αυτά για τους ρατσιστές.

Στον παραπάνω κατάλογο με τους αποικιοκράτες φυσικά συμπεριλαμβάνονται και οι ΗΠΑ! Ο Μέγας Αλέξανδρος, τουναντίον, απελευθέρωσε την νοτιοδυτική Ασία και την Αίγυπτο από τους Πέρσες και εκπολίτισε τους αμόρφωτους λαούς της οι οποίοι είδαν τον Αλέξανδρο και τους διαδόχους του, κυριολεκτικά, σαν θεούς!!! Τέτοια εντύπωση τους έκανε ο ελληνικός πολιτισμός που το Ισλάμ, δυστυχώς, παραγκώνισε και η Δύση αντέγραψε κακέκτυπα. Το Ισλάμ έφερε τους λαούς της νοτιοδυτικής Ασίας και της βορείου Αφρικής στο πρωτόγονο πολιτιστικό επίπεδο που ήταν πριν τους εκπολιτίσει ο Μέγας Αλέξανδρος στα τέλη του 4ο αιώνα π.Χ.

Στο Ισλάμ, οι μη μουσουλμάνοι αποκαλούνται ``άπιστοι΄΄ και κάθε μη μουσουλμανικό στοιχείο απορρίπτεται χωρίς συζήτηση. Και όμως, ο Μωάμεθ (570 - 632 μ.Χ.) δημιούργησε την θρησκεία του, λαμβάνοντας στοιχεία από άλλες θρησκείες, μεταξύ των οποίων και ο χριστιανισμός!!! Μάλιστα, οι μουσουλμάνοι θεωρούν τον Χριστό προφήτη!!! Τότε, προς τι οι ιεροί πόλεμοι με τους χριστιανούς που πιστεύουν στον Χριστό; Η απάντηση δόθηκε αλλού. Το Κοράνι παρερμηνεύεται για να γίνονται πόλεμοι για το χρήμα και - φυσικά - το πετρέλαιο... Μιας και γίνεται αναφορά στο πετρέλαιο, είναι γεγονός ότι το ``ταπεινό΄΄ Ισλάμ έχει διαχωριστεί στις εύπορες πετρελαιοπαραγωγές χώρες (όπως την Σαουδική Αραβία και το Μπαχρέιν) και στα κράτη - παρίες όπως το Αφγανιστάν.

Σχετικά με τον νεότερο πολιτισμό της Ελλάδος, τον 20ο αιώνα ήταν πρωτοπόρος σε όλους τους τομείς και συνεχίζει να είναι σε ακόμα μεγαλύτερο βαθμό. Τεράστια είναι η ανάπτυξη της λογοτεχνίας. Αξίζει να σημειωθεί ότι μπορεί να γράψει κάποιος ένα ολόκληρο βιβλίο αναλύοντας τα βαθύτερα νοήματα που περιέχει ένα μόνο ποίημα ή μια πεζογραφία κάποιου από τους δεκάδες Έλληνες λογοτέχνες. Στον τομέα της ποίησης η Ελλάδα έχει να επιδείξει δεκάδες ποιητές. Μερικά παραδείγματα είναι ο Κωστής Παλαμάς, ο Κώστας Καρυωτάκης, ο Γιάννης Ρίτσος, ο Αριστοτέλης Βαλαωρίτης, ο Διονύσιος Σολωμός, ο Ιωάννης Γρυπάρης, ο υπερρεαλιστής ποιητής Ανδρέας Εμπειρίκος, ο Άγγελος Σικελιανός που ήταν και πεζογράφος, ο υπερρεαλιστής ποιητής και ζωγράφος Νίκος Εγγονόπουλος, ο Ανδρέας Κάλβος, ο Κωνσταντίνος Καβάφης κ. α. Η Ελλάδα ανέδειξε και δυο νομπελίστες ποιητές: τον Οδυσσέα Ελύτη (1911 - 1996) και τον Γεώργιο Σεφέρη (1900 - 1971).

Στην πεζογραφία, δεκάδες πάλι ήταν οι εκπρόσωποι όπως ο Ηλίας Βενέζης, ο Νικηφόρος Βρεττάκος, ο Κώστας Βάρναλης που έγραψε και ποίηση, η Πηνελόπη Δέλτα, η Διδώ Σωτηρίου, ο Αργύρης Εφταλιώτης, ο Γρηγόριος Ξενόπουλος, ο Κωνσταντίνος Θεοτόκης, ο Στράτης Μυριβήλης, ο Γεώργιος Θεοτοκάς, ο Μανόλης Αναγνωστάκης, ο Νίκος Καζαντζάκης κ. α. Ο Νίκος Καζαντζάκης (1883 - 1957) μαζί με τον καθηγητή Ιωάννη Κακριδή (1901 - 1992) μετέφρασαν τον Όμηρο. Ο Νίκος Καζαντζάκης έγραψε, εκτός των άλλων, το φιλοσοφικό βιβλίο ``Ασκητική΄΄ και το γνωστό βιβλίο ``Βίος και Πολιτεία του Αλέξη Ζορμπά΄΄. Στον τομέα της φιλοσοφίας η Ελλάδα έχει πολλούς εκπροσώπους όπως τον Ευάγγελο Παπανούτσο (1900 - 1982), τον Βασίλειο Τατάκη (1897 - 1986), τον θαυμάσιο καθηγητή - θεολόγο και φιλόσοφο - Χρήστο Γιανναρά (γενν. 1935), τον Κορνήλιο Καστοριάδη στην πολιτική φιλοσοφία, τον καθηγητή Θεοδόσιο Πελεγρίνη, τον Ευάγγελο Ρούσσο, τον Κυριάκο Κατσιμάνη κ. α.

Στην Ελλάδα έζησαν και μεγάλοι ηθοποιοί όπως η Κυβέλη (1888 - 1978), ο Αλέξης Μινωτής (1900 - 1990), ο Μάνος Κατράκης (1908 - 1984), ο Αιμίλιος Βεάκης (1884 - 1951), η Έλλη Λαμπέτη (1926 - 1983), η Μαρίκα Κοτοπούλη (1887 - 1954), η Άννα Συνοδινού (γενν. 1927), ο Δημήτρης Χορν κ. α. Στη σκηνοθεσία, από τους μεγαλύτερους σκηνοθέτες ήταν ο Κάρολος Κουν (1908 - 1987). Όλοι οι παραπάνω διακρίθηκαν και στο θέατρο οι νεότεροι μεγάλοι ηθοποιοί είναι δεκάδες. Γνωστοί, για την διεθνή τους καριέρα, ηθοποιοί στον χώρο της τραγωδίας στην Επίδαυρο. Στον κινηματογράφο και είναι η Ειρήνη Παπά (γενν. 1925), η Μελίνα Μερκούρη (1920 - 1994), η Δέσπω Διαμαντίδου, ο Γιώργος Χωραφάς και ο Σπύρος Φωκάς. Τιμημένος με τον χρυσό Φοίνικα στο φεστιβάλ των Καννών είναι ο σκηνοθέτης Θεόδωρος Αγγελόπουλος (γενν. 1936). Γνωστός Έλληνας σκηνοθέτης με καριέρα στο Χόλιγουντ είναι ο Ηλίας Καζάν (γενν. 1909).

Στην γλυπτική υπάρχουν επίσης θαυμάσιοι εκπρόσωποι όπως ο Αθανάσιος Απάρτης (1899 - 1972), ο Γεώργιος Καστριώτης (1899 - 1969), ο Δημήτριος Φιλοππότης (1839 - 1919) και πολλοί άλλοι. Στην ζωγραφική, καταπληκτικά είναι τα έργα του Δομήνικου Θεοτοκόπουλου ή Ελ Γκρέκο (1541 - 1614) που γεννήθηκε στην Κρήτη και ήκμασε στην Ισπανία, του Παναγιώτη Δοξαρά (1662 - 1729), του Σπυρίδωνα Βικάτου (1878 - 1960), του Νικολάου Λύτρα (1885 - 1927), του Γεώργιου Ιακωβίδη (1853 - 1932), του Κωνσταντίνου Παρθένη (1878 - 1967), του Γιάννη Σπυρόπουλου (1912 - 1990) στην αφηρημένη τέχνη, του Γιώργου Σικελιώτη (1917 - 1984) που ασχολήθηκε και με την χαρακτική, του Γιάννη Τσαρούχη (1910 - 1989) που ασχολήθηκε και με την σκηνογραφία, του Νικολάου Χατζηκυριάκου Γκίκα (1906 - 1994), του Γιάννη Μόραλη (γενν. 1916), του Αλέκου Φασιανού (γενν. 1935), του Δημήτρη Μυταρά (γενν. 1934), του καθηγητή Ευθυμίου Βαρλάμη με τα θαυμάσια έργα του που απεικονίζουν τον Μέγα Αλέξανδρο κ.α.

Στη ζωγραφική αξίζει να αναφερθεί και το όνομα της Μαρίας Αγγελίδου. Η Μαρία Αγγελίδου γεννήθηκε στο Ναύπλιο όπου και άρχισε να ασχολείται σε νεαρή ηλικία με τη ζωγραφική. Αργότερα εγκαταστάθηκε στην Αθήνα και πρώτος της δάσκαλος ήταν ο Α. Βασιλικώτης. Το 1956 φοίτησε στην Ανώτερη Σχολή Καλών Τεχνών με καθηγητή τον μεγάλο Έλληνα ζωγράφο, Γιάννη Μόραλη. Με αφορμή εξαιρετικές κριτικές σε διεθνείς εκθέσεις στο Παρίσι: ``ART LIBRE΄΄ 1959 και 1960, στο GRAND PALAIS Ελλήνων και ξένων κριτικών, η Μαρία Αγγελίδου έφυγε στο Παρίσι με ΥΠΟΤΡΟΦΙΑ ΤΗΣ ΓΑΛΛΙΚΗΣ ΚΥΒΕΡΝΗΣΕΩΣ. Εκεί φοίτησε στην Ακαδημία DE LA GRANDE CHAUMIERE με καθηγητή τον M. YVES BRAYER, πρόεδρο της Ακαδημίας Τεχνών των Παρισίων και καθηγητή της ECOLE SUPERIEURE DES BΕAUX ARTES, ο οποίος της απένειμε δίπλωμα με άριστες συστάσεις. Αξίζει να σημειωθεί πως σε διεθνή έκθεση ζωγραφικής στο Παρίσι, ανάμεσα σε αυτούς που υπέγραψαν στο βιβλίο επισκεπτών της Μαρίας Αγγελίδου ήταν ο JACQUES SHIRAC, Δήμαρχος Παρισίων και μετέπειτα ΠΡΟΕΔΡΟΣ ΤΗΣ ΓΑΛΛΙΑΣ, ο οποίος έγραψε την φράση: ``FANTASTIQUE΄΄ (ΦΑΝΤΑΣΤΙΚΟ), για τα έργα της Μαρίας Αγγελίδου. Η Μαρία Αγγελίδου δημιούργησε μια ιδιαίτερη τεχνοτροπία στα έργα της που σχετίζεται με τον χώρο του μεταφυσικού και της ύπαρξης κρυμμένων προσώπων και συναισθημάτων.

Η ζωγράφος αυτή δημιούργησε μια ιδιαίτερη τεχνοτροπία στα έργα της που σχετίζεται με τον χώρο του μεταφυσικού και της ύπαρξης κρυμμένων προσώπων και συναισθημάτων. Οι διακρίσεις της στην Ελλάδα και στο εξωτερικό (Γαλλία, επίσης 1964 στην Αλεξάνδρεια και 1970 στο Ζάγκρεμπ) ήταν πολλές. Η Αγγελίδου διέπρεψε σε μεγάλες εκθέσεις της Γαλλίας και το 1977 της απενεμήθη το αργυρούν μετάλλιο της Γαλλικής Δημοκρατίας GRAND PRIX HUMANITAIRE DE FRANCE AVEC MEDAILLE D’ARGENT, το 1987 το βραβείο εξοχότητος και το 1985 ο Τελικός για το Grand Prix. Οι μεγάλες της διακρίσεις δεν αναφέρονται καν από το Βιβλίο των Ελλήνων Ζωγράφων. Όταν η Μαρία Αγγελίδου έκανε τη ανοησία να ξαναγυρίσει στην Ελλάδα την περίμενε η αδιαφορία, τόσο του υπουργείου πολιτισμού, όσο και του δήμου Αθηναίων. Η Αγγελίδου σήμερα ζει ξεχασμένη ζωγραφίζοντας στο φτωχικό της διαμέρισμα - ατελιέ στην Αθήνα και δεν καταδέχεται να παρακαλέσει τους πτωχούς τω πνεύματι που ασχολούνται με τον ελληνικό πολιτισμό να της διοργανώσουν έκθεση των έργων της ή τουλάχιστον να συμπεριλάβουν τα έργα της σε κάποια έκθεση.

Είναι γεγονός ότι στην Ελλάδα υπήρχαν και υπάρχουν κυκλώματα σε όλους τους χώρους, από τη πολιτική και τα πανεπιστήμια, μέχρι την τέχνη. Οι διάφορες εταιρίες (δισκογραφικές, θεατρικοί επιχειρηματίες, εκδότες) έχουν εμπορευματοποιήσει πλήρως τον πολιτισμό. Το δε υπουργείο πολιτισμού χαρακτηρίζεται από ευνοιοκρατία (με τις επιδοτήσεις) και από αθηνοκεντρισμό. Δυστυχώς σε όλους τους τομείς του πολιτισμού σήμερα αναδεικνύονται, ως επί το πλείστον, άτομα ατάλαντα. Για παράδειγμα ηθοποιοί που προβλήθησαν σε κάποια τηλεοπτική σειρά, αργότερα αναδείκτηκαν στο θέατρο, ακόμα και στην Επίδαυρο. Στην Ελλάδα παρατηρείται τα τελευταία χρόνια το γελοίο φαινόμενο να παίζουν σε αρχαιοελληνικές θεατρικές παραστάσεις (ακόμα και στην Επίδαυρο) ηθοποιοί που διέπρεψαν σε τηλεοπτικές σειρές, μόνο και μόνο γιατί ``πουλάνε΄΄...

Είναι γεγονός ότι στην σημερινή Ελλάδα οι φελλοί, όχι μόνον επιπλέουν, αλλά και παράγουν υποκουλτούρα που διαφθείρει τους νέους. Επίσης, στην Ελλάδα πάντοτε πλεόναζε ο φθόνος. Στην Αθήνα οι αρχαίοι Έλληνες εξόρισαν τον Αναξαγόρα, τον Πρωταγόρα και τον Θουκυδίδη, εξανάγκασαν τον Αριστοτέλη να φύγει από την πόλη και εκτέλεσαν τον Σωκράτη. Οι Έλληνες ήταν, επίσης, αυτοί που φυλάκισαν στο Ναύπλιο (στο Παλαμήδι) τον Θεόδωρο Κολοκοτρώνη, τον αγωνιστή που αν δεν πολεμούσε στην επανάσταση του 1821 κατά των Τούρκων, η χώρα θα ήταν σήμερα ακόμα υπό την κατοχή τους. Τον φθόνο των συμπατριωτών της δέχθηκε και η Μαρία Αγγελίδου και γενικά όποιος Έλληνας διέπρεψε και ήταν εκτός κυκλώματος. Αλλά ας επιστρέψουμε στις φωτεινές εξαιρέσεις που παρουσιάζονται εδώ αντικειμενικά και όχι υποκειμενικά, διότι τότε τα ονόματα που θα αναφέρονταν θα ήταν ελάχιστα...

Στη μουσική υπάρχουν δεκάδες εκπρόσωποι που τίμησαν και τιμούν την Ελλάδα. Η Ελλάδα έχει τους καλύτερους μουσικούς στον κόσμο και συγκεκριμένα τον Δημήτρη Σγούρο (γενν. 1969) στο πιάνο και τον Λεωνίδα Καβάκο στο βιολί (γενν. 1967). Στους διευθυντές ορχήστρας, η Ελλάδα ανέδειξε τον μεγαλύτερο διευθυντή ορχήστρας όλων των εποχών, τον Δημήτριο Μητρόπουλο (1896 - 1960). Σημαντικοί διευθυντές ορχήστρας είναι επίσης ο Δημήτριος Χωραφάς (1916 - 1998), ο Αλέξανδρος Μυράτ (διευθυντής της κρατικής ορχήστρας Αθηνών), ο Νίκος Χριστοδούλου (γενν. 1959) με διεθνή καριέρα, ο Ανδρέας Πυλαρινός κ.α.

Σε ό, τι αφορά τους σύνθετες κλασσικής μουσικής, η Ελλάδα έχει πολλούς σημαντικούς εκπροσώπους όπως τον Σπυρίδωνα Σαμαρά (1861 - 1917) που ήταν αυτός που μελοποίησε τον ύμνο των ολυμπιακών αγώνων, τον Μανόλη Καλομοίρη (1883 - 1962), τον Νίκο Σκαλκώτα (1904 - 1949), τον Μίκη Θεοδωράκη (γενν. 1925) που ασχολήθηκε κυρίως με την έντεχνη μουσική (μάλιστα εταιρίες των ΗΠΑ του έταζαν βίλα στο Λος Άντζελες για να τον αποκτήσουν ως συνθέτη μουσικής σε ταινίες), τον Μάνο Χατζιδάκη (1925 - 1994) που τιμήθηκε και με βραβείο Όσκαρ, τον Γιάννη Μαρκόπουλο (γενν. 1939), τον Σταύρο Ξαρχάκο (γενν. 1939), τον Μενέλαο Παλλάντιο (γενν. 1914), τον Τάσσο Ιωαννίδη, τον Θεόφραστο Σακελλαρίδη (1883 - 1950) στην οπερέτα, τον Γιάννη Χρήστου (1926 - 1970), τον Δημήτρη Δραγατάκη (γενν. 1914), τον Γιάννη Ξενάκη (1922 - 2001) που σταδιοδρόμησε στην Γαλλία με την πρωτοποριακή του μουσική, τον Αλέκο Ξένο (1912 - 1995), τον Δημήτριο Λιάλιο (1869 - 1940), τον Νίκο Πλατύραχο κ.α. Παγκοσμίου φήμης είναι και ο Έλληνας (από τον Βόλο) συνθέτης Βαγγέλης Παπαθανασίου (γενν. 1943), γνωστός για τη σύνθεση μουσικής χολιγουντιανών ταινιών.

Ο συνθέτης Νίκος Σκαλκώτας έμεινε για πολλά χρόνια μετά τον θάνατό του άγνωστος. Ουσιαστικά, στα τέλη της δεκαετίας του 1990 τον θυμήθηκαν οι Έλληνες! Σήμερα υπάρχει και λέσχη φίλων του Σκαλκώτα στην Αθήνα. Μεγάλη ήταν η συμβολή του διευθυντή ορχήστρας Νικολάου Χριστοδούλου και του σολίστ βιολιού και καθηγητή στις ΗΠΑ, Γεωργίου Δεμερτζή (γενν. 1958), στην ανάδειξη της μουσικής του Σκαλκώτα. Ο Σκαλκώτας σταδιοδρόμησε ως σολίστ βιολιού στην Γερμανία. Εκεί ασχολήθηκε με τη σύνθεση μαθητεύοντας στην σχολή του περίφημου Άρνολντ Σένμπεργκ, με τον οποίο ήλθε τελικά σε διαφωνία. Ο Σκαλκώτας πέθανε το 1949 στην Αθήνα σε ηλικία μόλις 45 ετών, από παραμελημένη κήλη. Στην κλασσική σύνθεση δημιούργησε τα ατονικά και τα δωδεκαφθογγικά έργα του που αργότερα αναγνωρίστηκαν ως παγκόσμια πρωτοτυπία. Ο Σκαλκώτας αναγνωρίστηκε ως μουσική ιδιοφυΐα μετά τον θάνατό του. Θαυμάσιοι είναι οι ``Ελληνικοί Χοροί΄΄ του και το ``Κονσέρτο για Βιολί και Ορχήστρα΄΄. Αξίζει ο αναγνώστης να ακούσει τα κομμάτια αυτά, ως κάτι διαφορετικό από τα τετριμμένα κλασσικά έργα της σχολής της Βιέννης ή της ρωσικής σχολής. Στην λυρική σκηνή, η Ελλάδα ανέδειξε την μεγαλύτερη σοπράνο όλων των εποχών, την Μαρία Κάλλας (1923 - 1977).

Στον τομέα του αθλητισμού, η Ελλάδα - από το 1992 με την Ολυμπιάδα της Βαρκελώνης - σαρώνει τα μετάλλια. Η αρχή των επιτυχιών έγινε από την αθλήτρια Βούλα Πατουλίδου στον δρόμο των 100 μέτρων με εμπόδια και τον Πύρρο Δήμα στην άρση βαρών (ο Πύρρος Δήμας κέρδισε το χρυσό μετάλλιο και στους επόμενους 2 ολυμπιακούς αγώνες), και συνεχίστηκε με πολλούς άλλους όπως τον Νίκο Κακλαμανάκη στην ιστιοπλοΐα (χρυσό μετάλλιο στην Ολυμπιάδα της Ατλάντα το 1996), τον Ιωάννη Μελισσανίδη (χρυσό μετάλλιο στην Ολυμπιάδα της Ατλάντα το 1996). Στον αθλητισμό, τέλος, πρέπει να αναφερθεί και η κατάκτηση του ευρωπαϊκού κυπέλλου στην καλαθοσφαίριση από την εθνική ομάδα της Ελλάδος το 1987 και άλλες επιτυχίες ελληνικών ομάδων. Γενικά η Ελλάδα, αν και μικρή χώρα, παρήγαγε και παράγει τους καλύτερους αθλητές.

Στην επιστήμη η Ελλάδα έχει να παρουσιάσει αξιόλογο έργο. Όλα τα ελληνικά πανεπιστήμια παράγουν έρευνα και υπάρχουν δεκάδες δημοσιεύσεις σε επιστημονικά περιοδικά. Αλλά και σε άλλες χώρες οι Έλληνες επιστήμονες διαπρέπουν. Αν και όλα τα πανεπιστήμια της Ελλάδος έχουν αναγνωριστεί στην διεθνή επιστημονική κοινότητα, εντούτοις το πανεπιστήμιο της Κρήτης συγκεντρώνει τα φώτα της διεθνούς επιστημονικής προσοχής, εξαιτίας των ερευνών του στην βιολογία και βιοτεχνολογία, στην αστρονομία, στην πληροφορική, στην ρομποτική κτλ. Μιας και γίνεται αναφορά στην επιστήμη, αξίζει να αναφερθούν από τα δεκάδες ονόματα ο Μιχάλης Δελτούζος, ο Δημήτριος Νανόπουλος, ο Γεώργιος Παπανικολάου, ο Δημήτριος Τριχόπουλος, ο Όθων Πυλαρινός, ο Μανόλης Γραμματικάκης και ο Κωνσταντίνος Καραθεοδωρής.

Ο Μιχάλης Δελτούζος (θαν. 2001) ήταν καθηγητής του ΜΙΤ στις ΗΠΑ και συνέβαλε στην δημιουργία του διαδικτύου. Τα βιβλία του διδάσκονται σε όλα τα πανεπιστήμια του κόσμου. Ο Δημήτριος Νανόπουλος (γενν. 1948) είναι φυσικός, ακαδημαϊκός και καθηγητής σε πανεπιστήμια των ΗΠΑ. Εργάστηκε στην φυσική, στην αστροφυσική και στη μελέτη του εγκεφάλου. Ο Γεώργιος Παπανικολάου (1883 - 1962) ήταν ιατρός που έκανε σταδιοδρομία στις ΗΠΑ. Είναι γνωστός για την επινόηση του περίφημου ομώνυμου τεστ για την διάγνωση του καρκίνου του τραχήλου της μήτρας. Ο Δημήτριος Τριχόπουλος (γενν. 1938) είναι καθηγητής επιδημιολογίας του Χάρβαρντ και ακαδημαϊκός. Οι έρευνές του στην ιατρική είναι πρωτοποριακές - ιδίως στον καρκίνο και μάλιστα αυτόν του μαστού. Στην προώθηση της ιατρικής εργάστηκε και η γυναίκα του, Αντωνία Τριχοπούλου, που είναι καθηγήτρια υγιεινολογίας.

Ο Όθων Πυλαρινός (1903 - 1990) ήταν μαθηματικός - καθηγητής πανεπιστημίου και ακαδημαϊκός. Ο Γεώργιος Γραμματικάκης είναι αστροφυσικός διεθνούς εμβέλειας. Είναι καθηγητής φυσικής στο πανεπιστήμιο του Ηρακλείου Κρήτης στο οποίο διατέλεσε πρύτανης. Αργότερα έγινε πρόεδρος του Ιονίου Πανεπιστημίου. Πέρα από αστροφυσικός, είναι φιλόσοφος και συγγραφέας. Τέλος, ο Κωνσταντίνος Καραθεοδωρής ήταν μαθηματικός διεθνούς φήμης. Ήταν ένας από τους 10 μεγαλύτερους μαθηματικούς του 20ου αιώνα. Η καταγωγή του ήταν από την Κωνσταντινούπολη (ήταν Έλληνας) και γεννήθηκε το 1873 στο Βερολίνο. Ο Καραθεοδωρής σπούδασε πολιτικός μηχανικός στο Βέλγιο. Αργότερα διατέλεσε καθηγητής και ακαδημαϊκός σε πανεπιστήμια και ακαδημίες του εξωτερικού (υφηγητής στο πανεπιστήμιο της Γοτίγγης το διάστημα 1905 - 1923 και καθηγητής στο πανεπιστήμιο του Μονάχου το διάστημα 1924 - 1950), καθώς και στην Ελλάδα (καθηγητής του Καποδιστριακού Πανεπιστημίου Αθηνών το διάστημα 1923 - 1924). Ήταν μάλιστα και δάσκαλος του Αλβέρτου Αϊνστάιν και λέγεται πως πρώτος, πριν από τον Αϊνστάιν, διατύπωσε την θεωρία της σχετικότητας. Το σίγουρο είναι πως επηρέασε τον Αϊνστάιν στην διατύπωσή της, αφού ο Αϊνστάιν δεν ήταν μαθηματικός. Ο Καραθεοδωρής πέθανε το 1950 στο Μόναχο.