Η ΑΝΔΡΕΙΑ ΤΩΝ ΕΛΛΗΝΩΝ

Είναι απίστευτη η υπεροχή των Ελλήνων. Από την αρχαιότητα μέχρι σήμερα οι Έλληνες με την ανδρεία τους νίκησαν μάχες στης οποίες η στρατιωτική υπεροχή των αντιπάλων ήταν μεγάλη. Πάντοτε οι γειτονικές χώρες επιβουλεύονταν την Ελλάδα. Ακόμα και σήμερα οι Τούρκοι αμφισβητούν ελληνικές περιοχές του Αιγαίου και δεν αφήνουν την Ελλάδα να εκμεταλλευτεί τα πετρέλαια στην περιοχή αυτή. Απειλούν ότι οποιαδήποτε κίνηση από μέρους της Ελλάδος στο θέμα αυτό θα σημάνει πόλεμο. Επίσης, η Τουρκία προβάλλει ως αμφισβητούμενες διάφορες ελληνικές περιοχές στο Αιγαίο και πάλι απειλεί με πόλεμο οποιαδήποτε επέμβαση σε αυτές. Και όμως η Τουρκία καλύπτει έκταση 780576 τ.χλμ. στη Μ.Ασία, ενώ η Ελλάδα μόλις 131957 τ.χλμ., από τα τέλη του δευτέρου παγκοσμίου πολέμου!

Οι Έλληνες σήμερα ξέχασαν την ανδρεία τους και φοβούνται τα εκατομμύρια των Τούρκων στρατιωτών, λες και η Ελλάδα δεν αντιμετώπισε στο παρελθόν νικηφόρα πολλαπλάσιους εχθρούς που την επιβουλεύονταν … Δεν γνωρίζουν ότι η Ελλάδα, αν και μικρή χώρα, έχει σήμερα μεγάλη στρατιωτική δύναμη; Δεν γνωρίζουν ότι η Τουρκία μπλοφάρει μιας και δύσκολα θα επιτίθετο σε χώρα σύμμαχό της στο ΝΑΤΟ; Άλλωστε, δεδομένου του ελληνικού λόμπι στις ΗΠΑ και της μελλοντικής ένταξης της Τουρκίας στην ευρωπαϊκή ένωση, δύσκολα αυτή θα κήρυττε τον πόλεμο στην Ελλάδα. Αλλά και να το έκανε, ξεχνούν ότι στις αρχές του περασμένου αιώνα (1919 – 1922) οι Έλληνες κατέλαβαν την μισή Τουρκία, μαζί με τις υποδουλωμένες ελληνικές πόλεις (Κωνσταντινούπολη, Καλλίπολη, Σμύρνη, και άλλες) …

Στην αρχαία Ελλάδα, ο ελληνικός στρατός γενικά αποτελείτο από γυμνασμένους άνδρες, με πολεμική περιβολή (θώρακας, περικνημίδες, περικεφαλαία) και με επιδεξιότητα στην χρήση οπλών (ακόντιο, σφενδόνα, τόξο, ξίφος). Καλύτεροι σφενδονιστές ήταν οι Ρόδιοι, καλύτεροι τοξότες οι Κρήτες, καλύτεροι ακοντιστές οι Ακαρνάνες (από την Ακαρνανία) και οι Αγριάνες (λαός στον Στρυμόνα) και καλύτεροι πελταστές (βλ. παρακάτω) οι Θράκες.Ο στρατός των αρχαίων Ελλήνων ήταν ο πρώτος που χρησιμοποίησε στρατιωτικούς σχηματισμούς στη μάχη, καθώς και το τρέξιμο με ιαχές στην επίθεση κατά των εχθρών. Η ναυτική υπερδύναμη της εποχής ήταν η Αθήνα. Είναι γνωστές οι περίφημες τακτικές των Αθηναίων που παραπλανούσαν τον εχθρό τους αλλάζοντας τους σχηματισμούς του στόλου τους. Στον στρατό ξηράς, ο ελληνικός στρατός χρησιμοποίησε από τον 5ο αιώνα π.Χ., πολύ πριν από τον ρωμαϊκό (που είχε μισθοφορικό στρατό από Ρωμαίους και ξένους άνδρες), πολιορκητικές μηχανές όπως πολιορκητικούς κριούς, καταπέλτες και πολιορκητικούς πύργους!!! Οι Ρωμαίοι αντέγραψαν το αρχαιοελληνικό στρατιωτικό πρότυπο: τον εξοπλισμό (οπλίτες, ιππείς, πελταστές, ακοντιστές, τοξότες, σφενδονιστές), τις πολεμικές κατασκευές (τριήρεις, πολιορκητικές μηχανές) και την στρατηγική, τόσο στο πεζικό, όσο και στο ναυτικό. Οι Έλληνες Συρακούσιοι στον πελοποννησιακό πόλεμο – στην Σικελική Εκστρατεία (415 – 413 π.Χ.) είχαν Ιταλούς μισθοφόρους στους οποίους έμαθαν την τέχνη του πολέμου. Οι Έλληνες είχαν και σαλπιγκτές για τα στρατιωτικά παραγγέλματα στις μάχες, καθώς και αυλητές που συντόνιζαν το βήμα των στρατιωτών.

Σε ό,τι αφορά την Σπάρτη, το αποτέλεσμα της σπαρτιατικής αγωγής (αναφέρθηκε στο πρώτο κεφάλαιο του βιβλίου) ήταν να δημιουργηθεί ένας απαράμιλλος στρατός που χαρακτηρίζετο για την γενναιότητά του και τις τακτικές του. Ο στρατός των Λακεδαιμονίων ήταν ο τελειότερος για την εποχή του στρατός και ο πιο ανδρείος στρατός που υπήρξε ποτέ, αν και ο Θουκυδίδης (4), στον ``Επιτάφιο΄΄, αναφέρει (με το στόμα του Περικλή) ότι οι Αθηναίοι είναι το ίδιο ανδρείοι με τους Σπαρτιάτες, παρόλο που δεν ζουν σε ένα στρατιωτικό κράτος όπως ήταν η Σπάρτη. Οι Αθηναίοι ήταν εξίσου ανδρείοι γιατί είχαν ως κίνητρο τα υλικά και πνευματικά αγαθά που τους προσέφερε η μητέρα πατρίδα. Για παράδειγμα το 425 π.Χ. οι Αθηναίοι με στρατηγό τον Δημοσθένη νίκησαν τους Σπαρτιάτες στη νήσο Σφακτηρία, κοντά στην Πύλο. Επίσης, το 392 π.Χ. στη μάχη στο Λέχαιο της Κορινθίας οι Αθηναίοι, με στρατηγό τον Ιφικράτη και το νέο σώμα των πελταστών, κατατρόπωσαν τους Λακεδαιμονίους που έριξαν στην μάχη τους νεότερους (18 ετών) πολεμιστές τους. Οι Αθηναίοι πελταστές έμοιαζαν στους περίφημους πελταστές της Θράκης, είχαν ελαφρύ οπλισμό και υποδήματα και κρατούσαν την ``πέλτη΄΄, ελαφριά σαν μισοφέγγαρο ασπίδα.

Επιστρέφοντας στον σπαρτιατικό στρατό, πρέπει να σημειωθεί ότι ήταν ο πρώτος που εφήρμοσε τους στρατιωτικούς σχηματισμούς στη μάχη και μάλιστα αλλάζοντάς τους κατά την διάρκειά της. Αυτό έγινε πολύ πριν από την εμφάνιση της μακεδονικής φάλαγγας που δημιούργησε – περίπου το 338 π.Χ. – ο Μακεδόνας βασιλιάς Φίλιππος ο Β΄ (8). Οι Λακεδαιμόνιοι οπλίτες έφεραν σκούρα κόκκινη επωμίδα ή θώρακα (οι πιο βαριά οπλισμένοι), δόρυ, ασπίδα στην οποία ενεγράφετο το χαρακτηριστικό μεγάλο Λ (=Λακεδαιμόνιοι), καθώς και μικρό εγχειρίδιο (φονικό μαχαίρι): την ξυήλη. Οι στρατιώτες συγχρόνιζαν το βήμα τους με τη μουσική αυλών. Κατά την διάρκεια της μάχης γινόταν αλλαγή των σχηματισμών κατά τέτοιον τρόπο, ώστε οι καλύτεροι πολεμιστές να είναι στην πρώτη γραμμή. Αν ο εχθρός διασπούσε το σχηματισμό, τότε τους πεσόντες στρατιώτες αντικαθιστούσαν άλλοι οπλίτες που ήταν σκορπισμένοι στην περιοχή της μάχης. Ο σπαρτιατικός στρατός, επίσης, χρησιμοποίησε και άλλα πολεμικά τεχνάσματα, τα λεγόμενα ``κλέμματα΄΄. Τέτοιο κλέμμα ήταν, για παράδειγμα, η προσποίηση ότι ο σπαρτιατικός στρατός ήταν σε κατάσταση αδρανείας, για να παραπλανηθεί ο εχθρός. Πάντως και ο σπαρτιατικός και ο μακεδονικός στρατός, αποτέλεσαν πρότυπο οργάνωσης και τακτικής. Ομοίως και άλλοι στρατοί όπως των Αθηναίων και των Βοιωτών.

Η άρτια στρατιωτική οργάνωση των αρχαίων Ελλήνων είχε ως αποτέλεσμα από τον 7ο αιώνα π.Χ. να είναι περιζήτητοι ως μισθοφόροι. Στα μέσα του 7ου αιώνα π.Χ. χρησιμοποιήθηκαν ως μισθοφόροι, από τον Φαραώ Ψαμμήτιχο, Ίωνες (ελληνική φυλή) –σε εκστρατεία εναντίον της Νουβίας (αρχαία χώρα μεταξύ της Αιγύπτου και του σημερινού Σουδάν). Καθώς περνούσαν οι Έλληνες μισθοφόροι από το Αμπού Σιμπέλ της Άνω Αιγύπτου, ένας Έλληνας χάραξε το όνομά του στο πόδι του αγάλματος του Φαραώ Ραμσή. Το όνομα αυτό, που ήταν ``Άρχων Αμοιβίκου΄΄, σώζεται μέχρι σήμερα! Επί τη ευκαιρία, η πανάρχαια και διαχρονική συνήθεια των Ελλήνων να αφήνουν τη σφραγίδα τους παρουσιάζεται και στα ελληνικά καταπληκτικά μελανόμορφα αγγεία (σε αυτά οι μορφές ζωγραφίζονταν με μαύρο χρώμα στην φυσική κιτρινωπή ή ερυθρωπή επιφάνεια του αγγείου) του 7ου και 6ου αιώνα π.Χ. στα οποία οι καλλιτέχνες έγραφαν συχνά το όνομά τους. Επίσης, έγραφαν και το όνομα που δήλωνε σε ποιον άνηκε η εικονιζόμενη μορφή.

Στους Μηδικούς (περσικούς) πολέμους (490 – 479 π.Χ.) η Ελλάδα με μικρό στρατό ουσιαστικά κατατρόπωσε και έδιωξε κακήν κακώς τους πολυάριθμους Πέρσες εισβολείς, τόσο σε μάχες, όσο και σε ναυμαχίες όπως η ναυμαχία της Σαλαμίνας το 480 π.Χ.. Λίγο πριν ξεκινήσει η ναυμαχία στην Σαλαμίνα, οι Έλληνες από τα πλοία τους τραγούδησαν τον παιάνα (ύμνος στον θεό Απόλλωνα) που έλεγε το περίφημο: –``ίτε παίδες Ελλήνων ελευθερούτε πατρίδος΄΄. Στη ναυμαχία της Σαλαμίνας οι Έλληνες είχαν ναυάρχους τον Σπαρτιάτη Ευρυβιάδη και τον Αθηναίο Θεμιστοκλή και δύναμη 380 πλοία με 70000 άνδρες. Οι Έλληνες αντιτάχθηκαν στον περσικό στόλο που είχε δύναμη 1200 πλοίων με 300000 άνδρες. Τελικά, με τέχνασμα του Θεμιστοκλή, οι Έλληνες νίκησαν τους Πέρσες. Οι Πέρσες έχασαν 200 πλοία, ενώ οι Έλληνες έχασαν μόνον 40! Ο βασιλιάς των Περσών Ξέρξης, από το βουνό της Αίγινας όπου καθόταν σε θρόνο, παρακολούθησε τον στόλο του να διαλύεται από τον ελληνικό!

Γενικά, οι Πέρσες ήταν σαν τους Τούρκους. Είχαν τεράστια επικράτεια (καταλάμβανε τη νοτιοδυτική Ασία και την Αίγυπτο) και όμως ήθελαν να κατακτήσουν την μικρή Ελλάδα. Στην μάχη του Μαραθώνα, το 490 π.Χ., 11000 Έλληνες (10000 Αθηναίοι και 1000 Πλαταιείς) νίκησαν τους Πέρσες που είχαν ως αρχηγούς τους στρατηγούς του Δαρείου, Δάτη και Αρταφέρνη. Οι Πέρσες είχαν πολλαπλάσιο στρατό από τους Έλληνες. Ο στρατός τους εκτιμάται ότι έφτανε τους 110000 άνδρες (κατά άλλους μελετητές έφτανε τους 600000 άνδρες). Τελικά, στη μάχη από τους Έλληνες έπεσαν μόνο 192 οπλίτες, ενώ από τους Πέρσες 6400!!! Στην μάχη των Πλαταιών ο Αθηναίος στρατηγός Μιλτιάδης εφήρμοσε σχέδιο στρατιωτικού σχηματισμού (με αραιωμένο το κέντρο και ενισχυμένα τα άκρα της στρατιωτικής παράταξης) που έμεινε στην ιστορία και το ακολούθησαν και άλλοι στρατηγοί αργότερα. Παραλλαγή της παράταξης αυτής ήταν και η ``λοξή (Ιερή) φάλαγγα΄΄ των Θηβαίων με επικεφαλής τον στρατηγό Πελοπίδα (410 – 364 π.Χ.). Η Θήβα με ηγέτη τον Επαμεινώνδα εισέβαλε (από το 371 ως το 362 π.Χ.) αρχικά στην Βοιωτία και μετά στην Πελοπόννησο. Τελικά, οι Βοιωτοί με τους συμμάχους τους (Μεσσήνιοι, Αργείοι, νότιοι Αρκάδες), ηττήθηκαν από τον αντίπαλο συνασπισμό (Αθηναίοι, Σπαρτιάτες, βόρειοι Αρκάδες, Ήλιοι, Αχαιοί, Μαντινέοι) στην μάχη της Μαντίνειας, το 362 π.Χ. Εκεί σκοτώθηκε ο Επαμεινώνδας και παρόλο που οι Βοιωτοί κέρδισαν την μάχη, το τέλος του Επαμεινώνδα σήμανε και το τέλος της κυριαρχίας τους.

Ο Φίλιππος ο Β΄ (8) χρησιμοποίησε την πολεμική τακτική του Ιερού λόχου της Θήβας στη μάχη της Χαιρώνειας το 338 π.Χ., εναντίον των Αθηναίων, των Θηβαίων και των συμμάχων τους. Για να διασπάσει τον εχθρό ο Φίλιππος αραίωσε την δεξιά του παράταξη. Έτσι, οι σύμμαχοι προέλασαν στην δεξιά πτέρυγα και δημιουργήθηκε ρήγμα στην παράταξή τους. Τότε, ο μόλις 18 ετών (!) υιός του Φιλίππου, Αλέξανδρος (7), ως αρχηγός του ιππικού, διείσδυσε στο ρήγμα των συμμάχων και τους πλευροκόπησε. Η τακτική της επέλασης του ιππικού την κατάλληλη στιγμή έμεινε στην ιστορία και την μιμήθηκαν πολλοί μεταγενέστεροι στρατηγοί. Την τακτική αυτή τελειοποίησε ο Αλέξανδρος στην εκστρατεία του στην Ασία. Το 334 π.Χ. ο Αλέξανδρος – σε ηλικία μόλις 22 ετών – έχοντας αρχικά μόνον 30000 οπλίτες και 5000 ιππείς, εκστράτευσε εναντίον των Περσών και απελευθέρωσε όλους τους κατακτημένους από τους Πέρσες λαούς (Αίγυπτο, Λιβύη και νοτιοδυτική Ασία). Έφτασε, μάλιστα, μέχρι τις Ινδίες. Μέρος της τακτικής του ήταν η χρήση ντόπιων πολεμιστών και το αδιάκοπο σφυροκόπημα του εχθρού (η τελευταία τακτική θυμίζει αυτήν του Χίτλερ).

Ο Αλέξανδρος είχε περίπου 40000 στρατιώτες και 5650 ιππείς, όταν αντιμετώπισε τον Πέρση βασιλιά Δαρείο τον Κοδομανό στην μάχη της Ισσού, το 333 π.Χ. (η Ισσός ήταν πόλη στην Μ.Ασία κοντά στην Αντιόχεια). Τότε, ανάμεσα στους 500000 στρατιώτες του Δαρείου (400000 πεζικό και 100000 άνδρες ιππικό) βρήκε και 30000 Έλληνες μισθοφόρους!!! Τελικά, η έκβαση της μάχης ήταν υπέρ των Ελλήνων που είχαν μόνο 300 οπλίτες και 150 ιππείς νεκρούς!!! Από τον στρατό του Δαρείου, έμειναν ζωντανοί μόνον 4000 άνδρες (και άλλοι που τράπηκαν σε φυγή) που με τον Δαρείο υποχώρησαν κακήν κακώς, σε σημείο που ο Δαρείος να εγκαταλείψει την οικογένειά του στον τόπο της μάχης!!! Πάντως ο Αλέξανδρος σεβάστηκε την βασιλική οικογένεια και δεν την εκτέλεσε … Σε ό,τι αφορά τους 30000 Έλληνες μισθοφόρους του Δαρείου, από αυτούς σκοτώθηκαν μόνο 120 άνδρες και οι υπόλοιποι κατέφυγαν στην Αίγυπτο!!! Στην μάχη των Γαυγαμήλων (περιοχή ανατολικά του Τίγρη ποταμού στην Ασία), το 331 π.Χ., ο Αλέξανδρος εξουδετέρωσε τον στρατό του Πέρση βασιλιά Δαρείου του Κοδομανού, πλευροκοπώντας τον.

Το 1453 μ.Χ. έγινε η άλωση της Κωνσταντινούπολης από τους Τούρκους που κατέλαβαν τελικά όλη την Ελλάδα (Βυζάντιο). Όμως, οι αγώνες των Ελλήνων συνεχίστηκαν. Το Σούλι ήταν ηπειρωτική συμπολιτεία από 11 χωριά στο όρος Τόμαρος. Στα μέρη αυτά δεν πάτησαν το πόδι τους οι Τούρκοι, μέχρι το 1791, όταν ο Τουρκαλβανός πασάς των Ιωαννίνων, Αλή Πασάς Τεπελενλής, ξεκίνησε την πολιορκία του Σουλίου. Η αντίσταση των Ελλήνων ήταν τόσο γενναία, ώστε τελικά ο Αλή Πασάς κατέλαβε το Σούλι μετά από 13 χρόνια, το 1803! Ο Αλή Πασάς είχε πολυάριθμο, ισχυρό και άρτια εξοπλισμένο στρατό Τούρκων και Αλβανών, ενώ οι Έλληνες ήταν ελάχιστοι (2500) και έκαναν ανταρτοπόλεμο με υποτυπώδη όπλα (σπαθιά, τουφέκια). Οι άνδρες Σουλιώτες προτίμησαν να σκοτωθούν στον πόλεμο, ενώ 57 γυναίκες Σουλιώτισες, μόλις οι Τούρκοι κατέλαβαν το Σούλι, έπεσαν με τα μωρά τους – χορεύοντας τον ``χορό του Ζαλόγγου΄΄ – στον γκρεμό του Ζαλόγγου. Η Μάνη (στην νότια Πελοπόννησο) και τα Σφακιά (στον νομό Χανίων της Κρήτης) ήταν περιοχές που δεν πάτησε ποτέ το πόδι του Τούρκος. Απλώς η Μάνη από το 1770, έπειτα από τα ``ορλωφικά΄΄ (την αποτυχημένη επανάσταση κατά των Τούρκων), πλήρωνε φόρο στους Τούρκους. Οι Μανιάτες και οι Σφακιώτες ήταν – και θεωρούνται ακόμα – από τους πιο δυναμικούς ανθρώπους της Ελλάδος. Και στις δύο περιοχές επικρατεί, λιγότερο σήμερα, το πανάρχαιο έθιμο της βεντέτας.

Στις 25 Μαρτίου του 1821 μια χούφτα Ελλήνων κατόρθωσε, έπειτα από 400 χρόνια σκλαβιάς, να επαναστατήσει εναντίον των Τούρκων που είχαν καταλάβει αναίτια την Ελλάδα. Η επανάσταση άρχισε στην Πελοπόννησο το 1822 και επεκτάθηκε στην δυτική Μακεδονία και στα νησιά. Το 1825 γενικεύτηκε σε όλη την κατεχόμενη από τους Τούρκους χώρα. Οι Έλληνες αρχικά δεν είχαν τακτικό στρατό, αλλά επιδίδονταν σε κλεφτοπόλεμο. Με τον καιρό, όμως, οργανώθηκαν με την βοήθεια μεγάλων στρατηγών όπως ήταν ο Θεόδωρος Κολοκοτρώνης, ο Γρηγόριος Παπαφλέσσας, ο Αθανάσιος Διάκος, ο Κατσαντώνης, ο Οδυσσέας Ανδρούτσος, ο Νικηταράς κ.α. Ηρωική ήταν η αντίσταση των Ελλήνων στο Μεσολόγγι που πολιορκήθηκε από τους Τούρκους το 1822 και από το 1825 ως το 1826, οπότε και έγινε η ηρωική έξοδος του Μεσολογγίου. Η πολιορκία του Μεσολογγίου καθυστέρησε πολύ τους Τούρκους και είχε ως συνέπεια να υποστούν τεράστιες απώλειες. Γενικά, οι Έλληνες αντάρτες – κατά την επανάσταση του 1821 – ήταν ολιγάριθμοι, δεν είχαν τακτικό στρατό και ο πολεμικός τους εξοπλισμός ήταν το γιαταγάνι (πλατύ και καμπυλωτό σπαθί), το κουμπούρι (πιστόλι) και το καριοφίλι (μακρύκαννο τουφέκι).

Στη μάχη στα Δερβενάκια (χωριό της Κορινθίας), στο διάστημα 26 – 28 Ιουλίου του 1821, οι Έλληνες με δύναμη 2350 ανδρών – με υποτυπώδη όπλα και χωρίς κανόνια –και αρχηγό τον Θεόδωρο Κολοκοτρώνη (1770 – 1843) αντιμετώπισαν τον τουρκικό στρατό με 24000 πεζούς και 6000 ιππείς και με στρατηγό τον Δράμαλη. Τελικά στη μάχη οι Τούρκοι υπέστησαν ολοκληρωτική καταστροφή!!! Οι Έλληνες ήταν κρυμμένοι στα βράχια των βουνών του στενού και από εκεί πυροβολούσαν τους Τούρκους τους οποίους νίκησαν με την εξυπνάδα τους. Επίσης, στις 8 Μαΐου του 1821 στο Χάνι (=πανδοχείο) της Γραβιάς (χωριό της Φωκίδος) οι Έλληνες με στρατηγό τον Οδυσσέα Ανδρούτσο (1790 – 1825) και δύναμη μόνον 120 ανδρών, αντιμετώπισαν τους Τούρκους που είχαν στρατηγούς τους Ομέρ Βρυώνη και Κιοσέ Μεχμέτ και δύναμη 8000 ανδρών.Τελικά οι Τούρκοι έχασαν τη μάχη και είχαν 423 νεκρούς, ενώ οι Έλληνες μόνο 2!!!!!

Στις 20 Μάη του 1825 ο Έλληνας πολέμαρχος Γρηγόριος Παπαφλέσσας (μάλιστα, όπως λέει και το όνομά του, ήταν κληρικός) με 1200 στρατιώτες αντιμετώπισε τον Αλβανό (!) στρατηγό Ιμπραήμ με 6000 Αιγυπτίους στρατιώτες, στο Μανιάκι της Μεσσηνίας. Η μάχη ήταν άνιση και οι Έλληνες έπεσαν μέχρι τελευταίον. Ο Ιμπραήμ αναγνωρίζοντας την απίστευτη ανδρεία των Ελλήνων που μάλιστα είχαν ανοργάνωτο στρατό, βρήκε το νεκρό σώμα του Παπαφλέσσα και το ασπάστηκε … Πάντα οι Έλληνες στις μάχες προτιμούσαν να πεθάνουν παρά να υποχωρήσουν. Στην επανάσταση του 1821 συμμετείχαν και οι γυναίκες, βοηθώντας τους άνδρες πολεμιστές και περιποιώντας τους τραυματίες. Πολλές γυναίκες πολέμησαν με τα όπλα. Ονομαστές ηρωίδες του 1821 ήταν η Λασκαρίνα Μπουμπουλίνα (1776 – 1825) από την Κωνσταντινούπολη που πέθανε στις Σπέτσες και η Μαντώ Μαυρογένους (1796 – 1840), Ελληνίδα που γεννήθηκε στην Τεργέστη της Ιταλίας.

Πέρα από τον στρατό και ο ελληνικός στόλος οργανώθηκε με την βοήθεια ναυάρχων όπως ο Αθανάσιος Μιαούλης (1769 – 1835). Ο Μιαούλης στις 24 Αυγούστου του 1824 πέτυχε μεγάλη νίκη στη ναυμαχία του Γέροντα, ανοιχτά του νησιού των Ψαρών. Επίσης, κατάφερε νίκες εναντίον του τουρκικού στόλου στη Μεθώνη και στη Σούδα το 1825, καθώς και πολλές άλλες νίκες. Οι Έλληνες στην Ελληνική επανάσταση χρησιμοποίησαν και τεχνάσματα. Γνωστός είναι ο πυρπολητής Κωνσταντίνος Κανάρης (1793 – 1877) από τα Ψαρά. Ο Κανάρης οδηγούσε τη νύχτα καράβι γεμάτο με εκρηκτικά και το έριχνε στις τουρκικές φρεγάτες. Ο Κανάρης το 1822 πυρπόλησε τη ναυαρχίδα του τουρκικού στόλου, καθώς και το δίκροτο του Τούρκου αντιναυάρχου στην Τένεδο. Το 1824 πυρπόλησε 2 τουρκικά πλοία στη Σάμο και τη Μυτιλήνη, αντίστοιχα. Τελικά, ο ελληνικός στρατός και στόλος κατάφερε να νικήσει τον πολλαπλάσιο σε αριθμό στρατό και στόλο των Τούρκων τους οποίους και εξεδίωξε οριστικά από την Ελλάδα. Το τέλος του πολέμου σήμανε η συνθήκη της Κωνσταντινούπολης το 1832.

Εν κατακλείδι, στην επανάσταση του 1821 οι Έλληνες, αρχικά χωρίς οργανωμένο στρατό και με ανύπαρκτο στόλο, κατάφεραν να νικήσουν τους εκατοντάδες χιλιάδες Τούρκους στρατιώτες. Ακόμα και οι στρατηγοί και ναύαρχοι των Ελλήνων δεν ήταν επαγγελματίες, αλλά απλοί άνθρωποι με στρατηγική ευφυία. Οι Έλληνες στην επανάσταση του 1821 χρησιμοποίησαν το μυαλό τους που αποδείχτηκε ανώτερο από τις στρατιές των Τούρκων και των άλλων μουσουλμάνων που τους βοήθησαν (Αλβανοί, Αιγύπτιοι). Στον αγώνα της απελευθέρωσης από την, επί 400 έτη, σκλαβιά των Τούρκων συμμετείχαν και ιερείς όπως ο Αθανάσιος Διάκος και ο Γρηγόριος Παπαφλέσσας. Τον Αθανάσιο Διάκο οι Τούρκοι τον σούβλισαν ζωντανό.

Γενικά οι Τούρκοι ήταν ανελέητοι σε σφαγές αμάχων και αγριότητα. Στην άλωση της Κωνσταντινούπολης το 1453 σκότωσαν χιλιάδες αμάχους Έλληνες, ακόμα και μέσα στις εκκλησίες. Το ίδιο έκαναν και στην Σμύρνη το 1922 που πυρπόλησαν την πόλη, έσφαξαν χιλιάδες αμάχους Έλληνες και κρέμασαν τον μητροπολίτη Χρυσόστομο. Την κτηνωδία τους την έδειξαν και με την σφαγή των Αρμενίων, των Ποντίων και αργότερα των Κούρδων (μέχρι σήμερα κυνηγούν τους Κούρδους). Το 1955 ο τουρκικός όχλος προχώρησε σε απίστευτους βανδαλισμούς εναντίον των Ελλήνων της Κωνσταντινούπολης. Οι Τούρκοι έκαψαν 75 (!) εκκλησίες, πολλά μαγαζιά και οικίες Ελλήνων. Επίσης, λεηλάτησαν ελληνικές περιουσίες και κατέστρεψαν ακόμα και ελληνικά νεκροταφεία … Βανδαλισμοί στην Κωνσταντινούπολη εναντίον των Ελλήνων έγιναν και το 1964.

Κατά τον πρώτο βαλκανικό πόλεμο (1912 – 1913) η Ελλάδα, με αρχιστράτηγο τον διάδοχο Κωνσταντίνο (1868 – 1922), απελευθέρωσε τις κατεκτημένες από τους Τούρκους πόλεις: την Θεσσαλονίκη, την Ελασσόνα, την Κατερίνη, τα Γρεβενά, τα Ιωάννινα, την Κοζάνη, την Μυτιλήνη, την Χίο, την Ίμβρο, την Τένεδο, την Λήμνο, την Σάμο και την Ικαρία. Στην Βόρεια Ήπειρο οι Έλληνες απελευθέρωσαν το Αργυρόκαστρο και την Κορυτσά. Η λήξη του πρώτου βαλκανικού πολέμου έγινε με την υπογραφή της συνθήκης του Λονδίνου, στις 17 Μαΐου του 1913. Όμως, η επίθεση των Βουλγάρων στην Ελλάδα σήμανε την έναρξη του δευτέρου βαλκανικού πολέμου (1913 – 1914). Τελικά οι Έλληνες φουστανελάδες στρατιώτες, πάλι με υποτυπώδη εξοπλισμό και μικρό στρατό, κατάφεραν να εκδιώξουν τους Βούλγαρους από την Θεσσαλονίκη την οποία είχαν καταλάβει.

Οι Έλληνες απελευθέρωσαν επίσης την Καβάλα, την Αλεξανδρούπολη, την Ξάνθη και την Κομοτηνή. Στον πόλεμο ηγήθηκε ο βασιλιάς Γεώργιος ο Α΄ (1863 – 1913) μέχρι την δολοφονία του στην Θεσσαλονίκη – τον Μάρτη του 1913, οπότε και ανέλαβε νέος βασιλιάς και αρχιστράτηγος ο Κωνσταντίνος.Επί τη ευκαιρία, στους Βαλκανικούς πολέμους φαίνεται και η πανάρχαιη συνήθεια των ευγενών – στην συγκεκριμένη περίπτωση των βασιλιάδων – να συμμετέχουν ενεργά στον πόλεμο. Στην αρχαία Ελλάδα αρχικά η συμμετοχή στον πόλεμο ήταν και αυτή προνόμιο των ευγενών!!! Ο δεύτερος βαλκανικός πόλεμος έληξε με την υπογραφή της συνθήκης του Βουκουρεστίου, στις 18 Ιουλίου του 1913. Δυστυχώς, όμως, η συνθήκη αυτή ήταν υπέρ των τουρκικών συμφερόντων, με την παραχώρηση ελληνικών εδαφών.

Αργότερα, το 1940, οι Έλληνες νίκησαν τον, πολυάριθμο και με καλύτερο πολεμικό εξοπλισμό, στρατό των Ιταλών φασιστών του Μουσολίνι που επιτέθηκε αναίτια στην Ελλάδα στις 28 Οκτωβρίου του 1940. Τους Ιταλούς βοήθησαν και οι Αλβανοί με 7 τάγματα. Όμως, δεν κατάφερε ο ελληνικός στρατός να νικήσει τον Χίτλερ που είχε αεροπορική υπεροχή (η Ελλάδα είχε ελάχιστα αεροπλάνα, μιας και ένας θεός ξέρει τι έκανε ο γερμανόφιλος δικτάτορας Ιωάννης Μεταξάς τα χρήματα που προσέφεραν οι Έλληνες με υποχρεωτικό έρανο –``υπέρ αεροπορίας΄΄) και βομβάρδισε τις ελληνικές πόλεις (κυρίως τα λιμάνια). Η αντίσταση των Ελλήνων, που όπως πάντα είχαν υποτυπώδη εξοπλισμό, ήταν γενναία. Η αυτοθυσία τους ήταν τέτοια που το 1941 στην μάχη του οχυρού Ρούπελ (στενό μεταξύ Ελλάδος και Βουλγαρίας) οι νικητές ναζί χαιρέτησαν στρατιωτικά τους Έλληνες, εις ένδειξη τιμής για την ανδρεία τους που τους φάνηκε πρωτόγνωρη. Μάλιστα, οι Γερμανοί – εις ένδειξη αναγνώρισης της ανδρείας των Ελλήνων – δεν αιχμαλώτισαν τους Έλληνες φαντάρους που νίκησαν. Ακόμα και ο Χίτλερ … σεβάστηκε την Αθήνα την οποία δεν σεβάστηκαν οι Πέρσες, οι Ρωμαίοι και οι Τούρκοι (οι Τούρκοι μετέτρεψαν την Ακρόπολη σε οχυρό και πυριτιδαποθήκη), καθώς και οι Άγγλοι που έκλεψαν αρχαία έργα τέχνης της (βλ. Σκότος λόρδος Έλγιν) και αργότερα ενεπλάκησαν στον εμφύλιο πόλεμο της Ελλάδος.

Ο Χίτλερ κήρυξε την Αθήνα ανοχύρωτη πόλη και δεν την βομβάρδισε …Ούτε κατέστρεψε κανένα ελληνικό έργο τέχνης όπως οι παραπάνω βαρβαρικοί λαοί έκαναν. Άλλωστε, γνώριζε το σπαρτιατικό και γενικά το αρχαιοελληνικό πρότυπο ανδρείας και δύναμης. Μάλιστα απαίτησε αυτό το πρότυπο να αναπαραστεί στην γερμανική τέχνη. Τελικά, στις 6 Απριλίου του 1941 η Ελλάδα συνθηκολόγησε με την Γερμανία. Στην μάχη της Κρήτης ο Χίτλερ έστειλε Γερμανούς αλεξιπτωτιστές να καταλάβουν το νησί. Όμως, η αντίσταση των Κρητικών ήταν γενναία και αρχικά κατατρόπωσαν τους Γερμανούς.Ο Χίτλερ τότε αναγκάστηκε να στείλει ενισχύσεις στην Κρήτη την οποία τελικά κατέλαβε.

Η μάχη της Κρήτης κράτησε ως τα τέλη Μαΐου του 1941. Η ηρωική αντίσταση της Κρήτης καθυστέρησε την επίθεση του Χίτλερ στη Ρωσία, την επιχείρηση Μπαρμπαρόσα. Έτσι, όταν εισέβαλλε στην Ρωσία τον βρήκε ο δριμύς ρωσικός χειμώνας που ήταν ένας από τους κύριους παράγοντες της ήττας του από τους Ρώσους. Η καθυστέρηση του Χίτλερ με τη μάχη της Κρήτης θεωρείται ιστορικής σημασίας. Δυστυχώς, δεν προβάλλεται όπως θα έπρεπε από τα μη Ελληνικά σχολεία. Και όμως, αν δεν καθυστερούσε ο Χίτλερ στην Κρήτη σήμερα όλη η Ευρώπη και Ρωσία θα ήταν κάτω από τον Γερμανικό ζυγό … Κλείνοντας με την ανδρεία των Ελλήνων, αυτή συνεχίστηκε με την Εθνική Αντίσταση στα χρόνια της γερμανικής Κατοχής (από το1941 ως το 1944), στην οποία συμμετείχαν ακόμα και ανήλικοι μαθητές. Η Εθνική Αντίσταση, με διάφορες ηρωικές ενέργειες όπως η ανατίναξη της γέφυρας του Γοργοποτάμου, δημιούργησε τεράστια προβλήματα στους ανελέητους Γερμανούς κατακτητές. Σχετικά με την γέφυρα του Γοργοποτάμου, αυτή ήταν στον Σπερχειό ποταμό, στον νομό Φθιώτιδος. Ανατινάχθηκε από την ελληνική Εθνική Αντίσταση στις 25 Νοεμβρίου του 1942. Το αποτέλεσμα ήταν να διακοπεί ο ανεφοδιασμός του Γερμανού στρατηγού Έρβιν Ρόμελ για 5 εβδομάδες! Άρα η ανατίναξη αυτή ήταν μείζονος ιστορικής σημασίας.

Σήμερα στην Ελλάδα, στις παρελάσεις των εθνικών επετείων της 25ης Μαρτίου για την επανάσταση του 1821 και της 28ης Οκτωβρίου για το περίφημο ΟΧΙ του πρωθυπουργού της Ελλάδος Ιωάννη Μεταξά για άνευ όρων παράδοση της Ελλάδος στους Ιταλούς φασίστες, παρατηρείται ένα δυσάρεστο φαινόμενο. Εξαιτίας κάποιας εγκυκλίου του υπουργείου παιδείας που αντιτίθεται στο σύνταγμα (σύμφωνα με πολλούς νομικούς), επιτρέπεται στους αριστεύσαντες αλλοδαπούς μαθητές να κρατούν την ελληνική σημαία στην παρέλαση. Έτσι, από την 28η Οκτωβρίου του 2000 παρατηρείται το φαινόμενο να κρατούν την ελληνική σημαία Αλβανοί και Αλβανίδες. Οι Έλληνες ξεχνούν πως οι Αλβανοί το 1940 συνεργάστηκαν με τους Ιταλούς (όπως έκαναν και το1821), καταπατούν από το 1944 τα δικαιώματα των Ελλήνων της Βορείου Ηπείρου την οποία αποκαλούν Νότιο Αλβανία, και ονειρεύονται να κατακτήσει η χώρα τους την Ελλάδα και όλα τα Βαλκάνια. Παράλληλα, την 25η Μαρτίου του 2002, μια Γερμανίδα κράτησε την ελληνική σημαία!!! Μα είναι δυνατόν να ξεχνούν οι Έλληνες ότι οι Γερμανοί ήταν οι κατακτητές της Ελλάδος από το 1941 ως το 1944!!! Ξεχνούν ότι κατακτητές ήταν επίσης οι Ιταλοί και οι Βούλγαροι;